Update: Dance mob is in da town

Πηπολ!!

Το νερό εμπηκεν στο αυλάτζι

Θα γίνει μια απλή χορογραφία στο ρυθμό του I like to move it move it!!

Δεν είναι ανάγκη να ξέρετε χορό. Ούτε εγώ ξέρω. Προ πάντων όλων ο πασhιαμάς!

Το σημαντικό είναι να είμαστε συντονισμένοι.

Για το λόγο αυτό θα γίνουν πρόβες. Καθημερινά στο πάρκο Ακροπόλεως στις 19:00 Δευτέρα-Παρασκευή

Όσοι θέλουμε να συμμετέχουμε στο dance mob μας περιμένουν στις πρόβες.

Ο λόγος που θα είναι καθημερινές είναι για να βολεύτει όσο περισσότερος κόσμος γίνεται και να μην έχουμε πρόβλημα του στιλ “Δευτέρα μπορείς?  Όχι. Τρίτη μπορείς?  Όχι Τετάρτη μπορείς? Ναι ! Μα δε μπορώ εγώωωωω” και όχι επειδή είναι κάτι πολύπλοκο.

Ευχαριστούμε παααααρα πολύ το χορογράφο που προσφέρθηκε να μας οργανώσει!

Ο πασhιαμας θα γίνει το Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου, η ώρα 12 μ., μπροστά από το  Marks and Spencer στη Μακαρίου

Όσοι περισσότεροι τόσο καλύτερα! 

Spread the word…….

Μιλώ σας.. ένεσhει λάθος το σκηνικό με το dance mob όπως εξελίσσεται!

Περίμενα να δω τι θα γίνει στις πρόβες, για να γράψω update. Και έχω να δηλώσω πως οι πρόβες πάνε πολύ καλά, έσhει πολύ χάζι..

Σήμερα είχε ακόμα πιο πολύ κόσμο από χθες και το σημαντικότερο ήταν οι περισσότεροι νέα άτομα.

Μα δέτε ήντα ωραίο πράμα είναι

Join us people!!!!!!!!!!!

Θέλετε να κάνουμε dance mob?

Τολοιπόν.

Εκουρτίστηκα τωρά.

Εκούρτισεν με το πόστ της Ερυκίνης.

Θέλω Dance Mob στη Λευκωσία εδώ και τώρα!!!!!!!!!

Είπεν και ο κ. Θεοπέμπτου ότι ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο και δεν προχώρησε. Και ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι για την Εβδομάδα Κινητικότητας 16-22 Σεπτεμβρίου. Τολοιπόν, ένεχουμεν πολύ χρόνο. Ας το βάλουμεν μπροστα!

Όσοι είστε για τα παναΰρκα σαν εμένα Ενωθείτε!

Πρώτον:

Πρέπει να επιλέξουμε τόπο. Κάπου που να έχει μεγάφωνα.

Μάλλον έχουν η Λήδρας, η Μακαρίου και το Μall. 

Το πλεονέκτημα της Λήδρας και του Μall  είναι ότι δε θα κόψουμεν την κίνηση. Αλλά γουστάρω και  Μακαρίου.

Τι προτιμάτε εσείς?

Δεύτερον:

Κατά την άποψη μου, για πρώτη φορά είναι πιο εύκολο να διαλέξουμε έναν χορό που τον ξέρουν ούλλοι. Έτσι δε χρειάζονται πρόβες. 

(Άμα γίνει μία φορά μπορούμε να συντονιστούμε για ένα δεύτερο χαϊχουιν ως τα Χριστούγεννα,  για να συμμετέχουν και οι ξενιτεμένοι μας –Ευρικίνη, Πρασινάδα κτλ)

Τι προτιμάτε:

      1) Καλαμαθκιανό

      2) Συρτάκι

      3) Macarena

    4) Άλλο (τι?)

Χάτες, δέτε τα τούτα τζαι κουρτιστείτε τζαι σείς!!

Μα έννεν τέλειο?

Τούτοι εκάμαν το με συρτάκι, με τη μουσική του Ζορπά:

Και αυτό που το έβαλε η Ερυκίνη τζαι επέλλανα πάνω του:

Χάτε! 

Πέτε τι θα θέλατε να κάνουμε εμείς.

Φρίκι πήπολ

Σε συνέχεια του Λοβ...

Όταν επέστρεψα Κύπρο που τες σπουδές στην Ελλάδα, βρέθηκα λίγο έξω από τα νερά μου στο ντέιτιγκ φίλτ. Από τους καλαμαράες με τα “αστέρι μου” “ψυχή μου” “κοπέλα  μου” κτλ, που φλερτάρουν ασύστολα και “έλα μωρέ δεν τρέχει τίποτα” χωρίς φόβο της χυλόπιτας, στους Κυπραίους που το πιο τολμηρό πράγμα που θα κάνουν είναι να σε κοιτούν με νόημα από απέναντι, κρατώντας το ποτό και σούζοντας μόνο το κεφάλι στο ρυθμό της μουσικής, και το πολύ πολύ περνώντας με το αυτοκίνητο να σου φωνάξουν κανένα “πεζούνα μου” “πέρτικα μου” και άλλα πτηνοειδή πριν εξαφανιστούν..

Άσε που οι παρέες εδώ είναι κλειστές και  δύσκολα ανοίγονται σε νέα άτομα και ειδικά ελεύθερες γυναίκες. . Σιγά σιγά (μα πολύ σιγά) όμως έγινε και αυτό.

Το να γνωρίσω κάποιον στα κλαμπ ήταν ακατόρθωτο για μένα. Αφού εν κοντεύκουν ρε κουμπάρε. Τζαι πές ότι εκοντεύκαν. Τι κουβέντες να κόψεις μες το κλαμπ? Εγώ θέλω να μιλήσω με τον άλλο, για να δω αν αξίζει τον κόπο. Βάλθηκαν λοιπόν κάποιοι γνωστοί να μου γνωρίσουν δικούς τους γνωστούς. Και αν και τα περισσότερα ήταν τραγικά τους ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και την καλή τους θέληση. 

Να σας πω θκιο τρείς περιπτώσεις? (ναιαιαιαι-κύμμα)

#1^η περίπτωση

Μια γνωστή βρήκε γκόμενο και πάμε να μου γνωρίσει και μένα τον φίλο του φίλου.

Εμφανίζομαι στην καφετέρια και βλέπω έναν τύπο..πώς να τον περιγράψω..σαν κομπάρσος σε κυπριακό σκετς που κάμνει το θαμώνα στον καφενέ του χωρκού. Ου άτε ήντα επιφανειακή που είμαι α! Ο άθρωπος μπορεί να εν μάλαμα τζαι να με τραβήσει με τα ψυχικά του χαρίσματα. Τα όποια όταν άρχισε να ξεδιπλώνει εφώναζα που μέσα μου “σύναξε τα, σύναξε τα” σαν να είδα κατσαρίδα.

Οι κουβέντες του ξεκίνησαν με το πόσο μαλάκας εν ο μάστρος του και ότι είπεν του μες τα μούτρα προχτές «εμένα να μεν μου μιλάς έτσι» γιατί εν μάγκας τζαι άδρωπος τζαι δε σηκώνει παρατηρήσεις τζαι υποδείξεις . Επεκτάθηκαν στο πόσο μαλάκας ήταν ο αξιωματικός του στο στρατό με απαρίθμηση με ποιους εδέρτηκεν τζαι πόσες έφαεν στο στρατό.

Σε κάποια στιγμή με ρώτησε με ποια ομάδα είμαι και όταν του είπα “με καμιά” άνοιξε ακόμα περισσότερο το πουκάμισό του, από όπου φαινόταν διακριτικά η δασύτριχη γούνα του την οποία κοσμούσαν γρουσαφένες αλυσίδες, τράβηξε μία από αυτές, για να μου δείξει ξεκάθαρα το γρουσαφένο τριφυλλούδιν που εκρέμετουν πας τον  γρουσαφένο τον  άλυσο τζαι  κάμνει κάποιο σχόλιο για την ομονοιάκκα που δεν το άκουσα καθαρά γιατί είχα μια εξωσωματική εμπειρία από την προσπάθεια του εγκεφάλου μου να μπλοκάρει το τραυματικό γεγονός.

Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με βλακώδη ανέκδοτα με ππούττους.

Άντεξα 1.5 ώρα και αποχώρησα με κάποια φτηνή δικαιολογία.

#2^η περίπτωση

Αστυνομικός στη φρουρά κάποιου βλαμμένου πολιτικού. Εν είσhεν τ ι π ο τ ε να πει για κ α ν έ ν α θέμα. Μόνο με τον άλλο αρσενικό της παρέας έκοψεν λίες κουβέντες για μάππες τζαι  τζυνήι...→ Φύε να με σε θωρώ ομπρός μου. Δολοφόνε. Βλαμμένε. Άχρηστε. Που νομίζεις ότι εν κανένα κατόρθωμα να παίζεις πουλλούθκια. Αλόπως εν που παίζεις πολλά το δικό σου πουλούιν τζαι επειραχτήκαν τα ανύπαρκτα εγκεφαλικά σου κυκλώματα.

Έφυεν κυνηγημένος  ο ίδιος.

#3^η περίπτωση

Ελιτζιπολ μπάτσελορ, πέρφεκτ για τα κυπριακά δεδομένα. Καλή δουλειά, πολλά λεφτά,  φάνσι αυτοκίνητο..μεινήσκει με τη μάμμμαν του στα 30κάτι τζαι πάει τακτικά για εξομολόγηση.

Καϊσί: Ενναν προβληματικός λαλώ σας το.

Περίγυρος καϊσιού: Είσαι υπερβολική τζαι φάουσα τζαι ιδιότροπη. Εν εβαρέθηκες πας το ράφι? Δως του ευκαιρία τζαι εν καλός. Βγες άλλο κανένα ραντεβού, μεν κατακρίνεις, τι σε πειράζει τζαι αν εξομολογείται ο αθρωπος?

Καϊσί: Οκ ίσως να έχουν δίκαιο. Τι με πειράζει? Θα μπορούσα να το διερευνήσω σε αλλοκανένα ραντεβού.

---

Καϊσί: Καλάν γιέ μου. Γιατί πάεις μιαν την άλλη εξομολόγηση? Τι αμαρτίες θεωρείς ότι κάμνεις?

Προβληματικός: Όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Η εξομολόγηση κάνει καλό στην ψυχή. Σε ταπεινώνει.

Καϊσί: Ναι αλλά για να νιώθεις τόσο έντονα την ανάγκη κάτι σε βαραίνει. Τι συζητάς με τον πάτερ δηλαδή?

Προβληματικός: Ο,τι μπορεί να κάνω και να θεωρείται αμαρτία. Πολλά πράγματα που δεν τα λαμβάνεις υπόψη σου θεωρούνται αμαρτία. Για παράδειγμα (κοκκινίζει) πονηρές σκέψεις ή (χαμηλόφωνα και συνωμοτικά) η ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής χωρίς σύντροφο ή εκτός γάμου ..

Καϊσί: WTF?? (ζάωμα) WTF²?? (πέρκι να σοβαρομιλά τούτος)

Προβληματικός: ..ναι και ο πνευματικός σε συμβουλεύει. Τα συζητάς μαζί του και σε καθοδηγεί, καμιά φορά μπορεί να σου βάλει και κάνονα, εξαρτάται.

Καϊσί: Ου Γριστός!!! Γιέ μου?!?!? Είσαι ανώμαλος τζαι χαντός. Χαντός επειδή τον 21^ο αιώνα ως τζαι ο κάττος μου ξέρει ότι ο αυνανισμός εννεν αμαρτία. Απόπως και εσέναν επείραξεν σου τα ανύπαρκτα εγκεφαλικά σου κυκλώματα (τούτον εν βρίσιμο όχι κατηγορία αμαρτίας) Και ανώμαλος επειδή εν πολλά διεστραμμένο να πάεις τζαι να περιγράφεις έτσι τσιόφτες σε έναν γερούιν που τάχα αφοσιώθηκε στον πνευματικό κόσμο. Εν Μικελλίδη που θέλεις. Τζαι συ τζαι ο πνευματικός σου. Χαντακωμένε. Πέρκι να θέλεις καμιάν παρθένα τζαι να μεν κάμετε σεξ πριν το γάμο.

Προβληματικός: Ε όι! Εν θέλω παρθένα σιού τζαι καλά. Και φυσικά θα κάνουμε σεξ πριν το γάμο, αλλά εν αμαρτία και γι’ αυτό την εξομολογούμαστε.

Καϊσί: Ως την επόμενη εβδομάδα που θα ξαναπάεις εξομολόγηση. Είσαι χαντός, ανώμαλος και Υποκριτής δηλαδή.

I Need The Lira

Ηντα μου αρέσκουν έτσι πελλαρούες α!


Enjoy

Θέκκιου μάμι..

A note of appreciation from the rich

Let’s be honest: you’ll never win the lottery.

On the other hand, the chances are pretty good that you’ll slave away at some miserable job the rest of your life. That’s because you were in all likelihood born into the wrong social class. Let’s face it — you’re a member of the working caste. Sorry!

As a result, you don’t have the education, upbringing, connections, manners, appearance, and good taste to ever become one of us. In fact, you’d probably need a book the size of the yellow pages to list all the unfair advantages we have over you. That’s why we’re so relieved to know that you still continue to believe all those silly fairy tales about “justice” and “equal opportunity” in America. (ή στην Κύπρο)

Of course, in a hierarchical social system like ours, there’s never been much room at the top to begin with. Besides, it’s already occupied by us — and we like it up here so much that we intend to keep it that way. But at least there’s usually someone lower in the social hierarchy you can feel superior to and kick in the teeth once in a while. Even a lowly dishwasher can easily find some poor slob further down in the pecking order to sneer and spit at. So be thankful for migrant workers, prostitutes, and homeless street people. (στην περίπτωσή μας οι μαυρίες/σριλανκέζες/ρωσίδες)

<!--[if !vml]--><!--[endif]-->Always remember that if everyone like you were economically secure and socially privileged like us, there would be no one left to fill all those boring, dangerous, low-paid jobs in our economy. And no one to fight our wars for us, or blindly follow orders in our totalitarian corporate institutions. And certainly no one to meekly go to their grave without having lived a full and creative life. 

So please, keep up the good work!

You also probably don’t have the same greedy, compulsive drive to possess wealth, power, and prestige that we have. And even though you may sincerely want to change the way you live, you’re also afraid of the very change you desire, thus keeping you and others like you in a nervous state of limbo. So you go through life mechanically playing your assigned social role, terrified what others would think should you ever dare to “break out of the mould.” (κρύψε να περάσουμεν)

Naturally, we try to play you off against each other whenever it suits our purposes: high-waged workers against low-waged, unionized against non-unionized, Black against White, male against female, American workers against Japanese against Mexican against…. (κυπραίοι vs ξένοι, ιδιωτικοί vs δημόσιοι κτλ) 

We continually push your wages down by invoking “foreign competition,” “the law of supply and demand,” “national security,” or “the bloated federal deficit.” (χχμμμ ύποπτα familiar) We throw you on the unemployed scrap heap if you step out of line or jeopardize our profits.

And to give you an occasional break from the monotony of our daily economic blackmail, we allow you to participate in our stage-managed electoral shell games, better known to you ordinary folks as “elections.” Happily, you haven’t a clue as to what’s really happening — instead, you blame “Aliens,” “Tree-hugging Environmentalists,” “Niggers,” “Jews,” Welfare Queens,” and countless others for your troubled situation. (πάλι ύποπτα familiar)

We’re also very pleased that many of you still embrace the “work ethic,” even though most jobs in our economy degrade the environment, undermine your physical and emotional health, and basically suck your one and only life right out of you. We obviously don’t know much about work, but we’re sure glad you do!

Of course, life could be different. Society could be intelligently organized to meet the real needs of the general population. You and others like you could collectively fight to free yourselves from our domination. But you don’t know that. In fact, you can’t even imagine that another way of life is possible. And that’s probably the greatest, most significant achievement of our system — robbing you of your imagination, your creativity, your ability to think and act for yourself.

So we’d truly like to thank you from the bottom of our heartless hearts. Your loyal sacrifice makes possible our corrupt luxury; your work makes our system work.

Thanks so much for “knowing your place” — without even knowing it!

Σπέσιαλ ευχαριστώ στο φίλο που μου το έστειλε!

Κακίες

Ασπούμεν τωρά είμαι κατζιά?

Αφού ήταν αστείο το θέαμα τι να κάνω?

Πλάσμαν είμαι..εφύρτικα..σόρι…

Πάμεν σε γάμο κοκκινοχώρια μεριές και ήταν όλο το ανσάμπλ  αγκαστρωμένο.

Νύφη - κουμέρα -  κορού στα λοκκούμια.

Όλες με την κοιλιά στο στόμα.

(ναν καλά τα πλάσματα δηλαδής αλλά αχαχαχααα)

(τελικά είμαι κατζιά)

(πέρκι να τα λουθώ τωρά)

Λοβ

Με αφορμή το πόστ της marilou σκέφτηκα τα δικά μου περί έρωτος.

Υπήρξα καλόβολο, ευγενικό, ολίγον αγαθό κοριτσάκι. Επηρεασμένη και εγώ από λογοτεχνικά βιβλία και ερωτικές κωμωδίες πίστευα ότι αμα δείξω του άλλου ότι τον αγαπώ και τον θέλω και είναι ο κόσμος μου όλος και έχω υπομονή στο τέλος θα καταλάβει πως εγώ είμαι η κατάλληλη γι’ αυτόν και θα του έρθει η θεία φώτιση και θα έρθει γονατιστός και μετανιωμένος για την αδιάφορη συμπεριφορά του να με σηκώσει στα στιβαρά του μπράτσα και (οκ το παραγάμησα)

Ξεκίνησα με τα γνωστά χαζά του στιλ “μα τι ωραία μάθκια εν τούτα τζαι πόσο μυστήριος φαίνεται και απαναΐα μου ο τρόπος που ρουφά το τσιάρο εν πολλά σέξι τζαι ααχχ πεθαίνω να τον θωρώ να νεκατώνει αποφασιστικά αλλά συνάμα χαλαρά το φραπέ τζαι να παρπατά καμαρωτά σαν ναύτης στο κατάστρωμα” τζαι φφρρρ οι πεταλούδες στο στομάχι.

Ήταν στη φάση που ήμουν φοιτήτρια ήμουν μικρή και ανόητη. Όλοι τα περάσαμε.

Ώσπου βρέθηκα στην αντίπερα όχθη. Στη θέση του “αντικείμενου του πόθου” και έβλεπα, μάλλον αδιάφορα, κάποιον να προσπαθεί να με κερδίσει κοιτάζοντας με με κουταβίσιο βλέμμα και κάνοντας κουτρουμπέλλες με λίγη σημασία. Και κατάλαβα ότι αυτό που πολλές φορές ερμηνεύουμε ως “ακαταμάχητο μυστήριο” είναι απλά αδιαφορία.

Αυτή ήταν καθοριστική στιγμή. Ξεκόλλησα από τον υπερρομαντικό συννεφάκι μου και συνειδητοποίησα πως ό,τι και να κάνω με κάποιους ανθρώπους απλώς δε θα γινεί ποτέ τίποτα. Απλά δεν είμαι του στιλ τους ρε κουμπάρε όπως και για μένα κάποιοι δεν είναι του δικού μου στιλ και ό,τι και να κάνουν δατ ις δατ. Κάποιοι απλά δεν είναι στην ίδια φάση με μένα. Οπότε δεν μου κάμνουν.

Και αποφάσισα ότι ο χρόνος μου είναι εξαιρετικά πολύτιμος και Κανένας δεν αξίζει να τον χαραμίζω σε αναλύσεις του στιλ “Με κοίταξε έτσι σήμερα και τι να σημαίνει άραεσου τζαι άμπατζαι επληγώθηκε στο παρελθόν και αμα του δείξω στοργή και προδέρμ να στρώσει?”.

Συνειδητοποίησα πως περνούσα πολύ καλύτερα μόνη μου από ό,τι διάφορες φίλες που ταλαιπωρούνταν με χαμένες υποθέσεις.

Έβαλα τις προτεραιότητες μου.

Τι θέλω από τον άλλο?

Θέλω να είναι έξυπνος. Να έχει χιούμορ. Να ξέρει τι θέλει. Να μη φοβάται να το δείξει. Να είναι δυναμικός. Να είναι υπεύθυνος. Να είναι κοινωνικός. Να αγαπά τα ζώα. Να μην είναι τσιγκούνης. Να μην είναι μαμάκιας. Να μη νιώθει intimidated από γυναίκες με προσωπικότητα. Να νιώθει αρκετά σεκιούαρ με τον ανδρισμό του και να μην προσπαθεί να τον κάμει μπουστ κάμνοντας τον “παίχτη” και κολλώντας σε όλα τα θηλυκά σε ακτίνα πεσίματος. Δε θέλω να είναι της εκκλησιάς. Θέλω να ξέρω που πατάω-αμα πεθυμήσω μυστήριο θωρώ καμιάν ταινία. Θέλω να συνειδητοποιεί ότι είμαι το καλύτερο πράγμα που του έτυχε (αφού είμαι).   

Σταμάτησα να ασχολούμαι με υποθέσεις που δεν είχαν υπόθεση.

Εντ δε μπιτς γουος μπορν!

Όποτε γνώριζα κάποιον υποψήφιο πέρναγε από γρήγορο σκρινινγκ. Είπαμε θέλω σχέση, για να περνώ καλά όχι να ταλαιπωρούμαι με τα issues του καθενός. Ξεκόλλα. Δεν είμαι η μάμα σου, δεν με πληρώνεις, για να σου κάμνω την ψυχολόγο και κυρίως δεν έχω καμία όρεξη να περιφέρομαι γύρο σου, για να σου ανεβάζω τον πεσμένο εγωισμό σου. Ηλίθιες δικαιολογίες (για οτιδήποτε) μεν μου λαλεις, είμαι μάστερ σε αυτές και δεν τις χάβω. Τζαι μεν ακούω μαλακίες ότι φοιτσιάζω σε (Μπού!) επειδή λαλώ σου τα στα ίσhια τζαι σταράτα ιμίσhιμου. Είσαι άντρας όξα έν είσαι?

Και ξεκίνησε η ένδοξη εποχή του “χέλεις ρε κουμπάρε οξα ε χέλεις. Κόφκε κουβέντα.”

Τα περισσότερα ραντεβού, όπως είναι φυσικό, ήταν τραγικά… Δερ αρ σαμ φρίκι πήπολ άουτ δέαρ.

Περιγραφή τραγικών ραντεβού κάμινγκ σουν!