Το ματέμι

Κόρη μου!

Καλή μου τζαι γρουσή μου!

Παρέτα τον! Εχτές!

Δε σου αξίζει ο βλαμμένος.

Τι του βρίσκεις πραγματικά απορώ.

Πόθθεν να αρχίσω?

Που το ψευτο-τάχαμου-μάγκικο στιλάκι?

Που σου το παίζει τζαι αδδδρωπος βαρύς και ασήκωτος μη χέσω? Αλλά που άμαν του δειχτώ καμιάν ώρα εννα γυρεύκει τόπο να χωστεί?

Που τον ανύπαρκτο νου του? Που φτάνει μόνο ως το να δέρνεται μες τες κερκίδες?

Που το εκνευριστικότατον άππωμα όποτε βρεθεί σε κανένα τραπέζι?

Που το σεξιστικό wannabe “χιούμορ” του?

Τι του ήβρες τζαι ανέχεσαι τούτα που ανέχεσαι?

Πραγματικά έτσι περιπτώσεις θωρώ τζαι γίνουμαι κατζιά.

Τραβά τα τζαι σένα το ματέμι σου όμως. Τζαι σένα τζαι ούλλων των κορούων  που καταδέχονται έτσι συμπεριφορές που τον κάθε κουρούπεττο.

Εν στο 2011 που ζούμε. Εν είσαι καμιά καταπιεσμένη από την οικογένεια της μιτσιά που την εκακοπαντρέψαν με το εσhιέκκιπι  και εβρέθηκε παγιδευμένη σε μια τέτοια κατάσταση.

Εν με τη θέληση σου που τα τραβάς τούτα τζαι αυτό με κάμνει να θέλω να τσιριλλώ που το κακό μου.

Εν πράμαν? Να σου μαυρίσει τη ψυχή –ειδικά έτσι μέρες- τζαι να σε κάμνει να κλαίεις 5 μέρες επειδή τον επιάσαν οι loose βίδες του?

Παρέτα τον.

Ξαπόλα τον.

Σύρ’ τον να πάει να πήξει η κουρούκλα του.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Επήεν τζαι ήβρεν τον τζαι “εξαναπιάσαν τα” λαλεί. 

Όπως είπε και ο Κάουμποης: Τραβά τα το ματέμι σου...

Αμαρτιες γονεων...

Εβαλα πελάν πας την τζιεφαλή μου πάλε.

Καλά να πάθω.

Σαν να μην είχα αρκετούς λόγους να νευριάζω κάθε μέρα, προσφέρθηκα να κάνω ιδιαίτερα για 1-2 μήνες.

Όλα άρχισαν όταν προθυμοποιήθηκα να βοηθήσω μια φίλη που έμεινε έγκυος και να της κρατήσω έναν μαθητή ώσπου να γεννήσει-ποσαραντώσει. 

Ο πελάς είναι το “μωρό” μιας οικογένειας  και πάει Β’ Γυμνασίου. Οι βαθμοί του εν τζεί που τα χάλια και τα κενά του πάρα πάρα πάρα πολλά.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως δεν είναι ο μιτσής. Εν οι γονείς του. 

Που δεν εκαταφέραν να τον μάθουν τι θα πει υπευθυνότητα και πειθαρχεία και σεβασμός. Ο μιτσής έννεν μαννός. Ούτε μαθησιακά έχει, παρόλο που οι γονείς τον πέρασαν από διάφορα τέστ και τον τρέχουν σε ψυχολόγο ευελπιστώντας για το αντίθετο. Εν απλά τεμπέλης. Κούννος. Lazyboy.

Απλά δε διαβάζει επειδή βαρκέται και μπορεί να γκετ αουεϊ ουιθ ιτ.

Τι να του κάμω καλή μου τζαι γρουσή μου γεναίκα αμαν δε συνάεται να κάμει τα μαθήματά του? Με το να κάθομαι μαζί του 2-3 ώρες τη βδομάδα εννα δει διαφορά ενόμισες? Οξα αμαν τα κάμνουμεν μαζι εννα προοδεύσει? Δαμέ ενιμπόρει να συντάξει μια πρόταση της προκοπής, έχει τόσα κενά, και εννα βελτιωθεί με 2 ώρες δκιάβασμαν?

Εν τζαι είμαι κηπουρός να του τα φυτέψω μες το κεφάλι του. 

Πρέπει και ο ίδιος να κάμει κόπο. Να κάτσει τον κώλον του κάτω τζαι να θκιεβάσει. Αλλά όταν ως τωρά ενεξόρτωσετε να τον μάθετε τόσα χρόνια ότι πρέπει να κάμνει τα μαθήματά του και να αφιερώνει 1 ώρα έστω την ημέρα στα μαθήματα εν φυσικό να έχει τόσο πρόβλημα.

Ακόμα παραπάνω άμα δεν τον έμαθετε ότι άμαν εν άταχτος εννα έσhει συνέπειες. Χωρίς συνέπειες οι περισσότεροι από εμάς θα παίζαμε και το αππαρίν μας και πελλόν. Εν το καταλάβεις ότι πρέπει να έχει και όρια και να μάθει ότι έχει και υποχρεώσεις εκτός από δικαιώματα?

Άμαν τον εμάθετε ότι μπορεί να κάμνει τον πίθηκο στο σχολείο και να μεν ανοίει βιβλίο τζαι πάει αδιάβαστος τζαι εν οκ τζαι εννα βουράτε να παρακαλάτε ή να απειλείτε τους καθηγητές να τον περάσουν με το εσhιέκκιπιν, και στο σπίτι δεν θα έχει καμία συνέπεια, καμία τιμωρία, πώς εννα καταλάβει ότι πρέπει να αλλάξει συμπεριφορά?

Κατά την άποψή μου όλα ξεκινούν από εκεί. Άμα δε διορθώσετε αυτό το πρόβλημα δε θα διορθωθεί τίποτα.

Ακούτε τωρά συζήτηση με τη μάνα:

Κ=Καϊσίν

Μ=Μάνα (του μιτσή, όχι η Μάνα)

Μ: Ελα Καϊσίν μου. Εθελες να μιλήσουμε?

Κ: Ναι. Εν για να δώ πως είναι τα πράγματα μετά από εκείνη τη συζήτηση που είχα προχθές μαζί του. (aka τσάιν)

Μ: Ούφου Καϊσιν μου ένιξερω τι να του κάμω πλέον. Εννα με πελλάνει. Εν ακούει. Ετο σημερα που είχαν απεργία τα σχολεία, επήεν με ένα φίλο του στη Λήδρας, αντί να πάει σπίτι τζαι δεν μου είπε τίποτε, τζαι έψαχνα τον.

Κ:…………. Πάει κάπου χωρίς να σας το πει?

Μ: Ναι και όταν τον εντόπισα στο τηλέφωνο τελικά είπα του ως τες 1 να είναι σπίτι, αλλά τωρά πιάννω τον και δεν μου το απαντά πάλε.

Κ: (Πάλε!?!?!?!?! ΠΑΛΕ?!?!?!?!) Ε…. κυρία Τάδε μου εν γίνεται τούντο πράμα! Εξαναείπα σας το. Πρέπει να μάθει να συμπεριφέρεται πιο υπεύθυνα.

Μ: Ναι, μα τι να του κάμω??? Είπα του τα πολλές φορές.  Έπιασα και την ψυχολόγο και είπεν μου εννα του μιλήσει. Τι να κάμω?

Κ: (ΧΑΛΟΟΟΟΟΟΥ) Να τον βάλετε καμιάν τιμωρία μήπως?

Μ: Λαλείς? Ναι θα του πω ότι έθθα τον πάρω να κουρευτεί αύριο.

Κ: (ααααα??? Σοβαρομιλά?) Κυρία Τάδε, δε νομίζω ότι η αναβολή του κοψίματος των μαλλιών του εν κάτι που θεωρείται τιμωρία. 

Τιμωρία είναι να του πεις αν δεν απαντάς το τηλέφωνο της μάμας/δεν τηρείς την ώρα που πρέπει να επιστρέψεις/πάεις κάπου χωρίς άδεια εννα κατάσχουμεν το ποδήλατό σου/δεν έχει τηλεόραση για 2 μέρες/δεν έχει έξοδο το Σ/Κ. 

Κάτι που θα το στερηθεί τέλος πάντων.

Οι ΝΕΥΡΕΣ μου!

Κόρη μου. Καλή μου γεναίκα. Σίριουσλι. Πίενε εσύ στον ψυχολόγο καλύτερα να μάθεις να συνάεις το κοπελλούιν σου νομίζω. Πίενε κανέναν σεμινάριο με θέμα «πώς να κάνετε τα κοπελλούθκια σας να σας κρόνονται».

(ωωωμμμμ ώσπου να περάσει το δίμηνο)

Καμένοι εγκέφαλοι

Εις γην εναλίαν Κύπρον, τω σωτήριον ετος 2011, επαναλαμβάνω 2011, έχει κόσμον που κρούζει βιβλία επειδή είναι αμαρτωλά ιμίχιμου!!!!!!!!

Εν το χωρεί ο νους μου!! Κρούζει βιβλία!!!!!!!!!!!!

Το περιστατικό εκτυλίχτηκε ως εξής:

Δυο κύριες, φιλεναδες. Η μια θεούσα. Εκεράτωσεν την ο άντρας της και το έσκασε με μιαν μιτσιά, εγύρισεν της και στράφηκε στην εκκλησία για παρηγοριά.

Ως εδώ δε βλέπω τίποτα μεμπτό θα μου πεις.

Και θα συμφωνήσω. Έχει κόσμο που τη χρειάζεται αυτήν την παρηγοριά οκ!

ΑΛΛΑ. Η χασκιασμένη έχει στραβωθεί τελείως.

Βρήκε το φως το στραβωτικό σε έναν “πνευματικό”, ο θεός να τον κάμει, ο οποίος πρόσκειται σε έναν συντηρητικό μητροπολίτη.

Ενιγουες, η βλαμμένη  θεούσα είχε δανειστεί που λαλείτε ένα βιβλίο από την άλλη γυναίκα. Ένα βιβλίο ξένου συγγραφέα, φανταστείτε κάτι ανάλογο του “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”.

Και πήγε στον πνευματικό της και το συζήτησε μαζί του.

Και ο “πνευματικός” -χωρίς να το έχει διαβάσει- αποφάνθηκε ότι είναι σατανικό γιατί παρουσίαζε τον Χριστό ως άνθρωπο.

Και επειδή είναι σατανικό πρέπει να το κρούσει, για να εξαγνιστεί ορ σάμθινκ.

Ανακοινώνει η θεούσα το πόρισμα της μονομελούς στην άλλη, και η γυναίκα να την παρακαλάει:

Μα είναι δικό μου, πώς θα το κάψεις, σοβαρομιλάς? Δεν σου άρεσε? Οκ! Δως μου το πίσω! Είναι και με αφιέρωση, άμπα τζαι τολμήσεις!

Αλλά όοοοχι. Ακλόνητη η συσκοτισμένη θεούσα της απάντησε με περίσσιο θράσος πως όχι μόνο θα το κρούσει, αλλά θα έπρεπε και η άλλη γυναίκα να πάει στον εν λόγω “πνευματικό” για να της παραντζήλει να φύει το κακό που πάνω της.

Η αμπάλατη η θεούσα περιέγραψε αργότερα πως εκρούσαν παρέα με τον “πνευματικό” τρομάρα να του ‘ρθει το βιβλίο:

Άψαν φωτιά στην αυλή, βγήκε αυτή η χαντακωμένη  κρατώντας το βιβλίο με γάντια(WTF?), το έδωσε στον “πνευματικό” –ο οποίος επίσης φορούσε γάντια (WTF²?)- “ο πνευματικός” έσχιζε σελίδα-σελίδα το βιβλίο και το έριχνε στη φωτιά λέγοντας κάτι ευχές και με αυτόν τον τελετουργικό τρόπο απαλλάχθηκαν από το σατανισμένο βιβλίο.

Σημειωτέον ο πάτερ περί ου ο λόγος είναι της ορθόδοξης εκκλησίας της Κύπρου.

Το πιο τραγικό είναι που είπεν η μαννοκκικίρα ότι ναι μεν της άρεσε το βιβλίο, αλλά «δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε την κρίση μας για αυτά τα πράγματα. Ο πνευματικός ξέρει καλύτερα!»

ΣΙΡΙΟΥΣΛΙ???

ΣιΡιΟυΣλΙ???

Συνάξετε τους πλίς!!!!!!!

Οι αθρώποι εν επικίνδυνοι!

Ultimate μητριάρχης

Ο Θεός είπε «η δε γυνή ίνα φοβήται τον ανδρα». Φυσικά ο ίδιος δεν έχει γυναίκα τζαι απ’ έξω του χωρού πολλά τραούθκια ξέρει.

Η κλασσική κυπριακή οικογένεια είναι κυρίως και πάνω από όλα κρυφομητριαρχική.

Ότι θέλετε πετε μου, αλλά ο απόλυτος άρχοντας του σπιθκιου εν η γεναικα.

Ολοι το ξέρουμε πως μπορούμε να κάμψουμε την αντίσταση του παπά μας αρκεί να στρατεύσουμε τη μάμμα ή τη γιαγιά μας εξαρτάται ποιά τον έχει στο βρακί της.

Σε αυτό το πόστ όμως θα ασχοληθούμε με την ultimate μητριάρχη.

Η ultimate μητριάρχης κυβερνά το σπίτι και το σοι της with an iron fist και περίτεχνα τυλιμένα κουπέπια.

Μερίδα αρσενικών που είναι ζωσμένα στο υποζύγιο μιας μητριάρχενας είναι σαν τα παγώνια, φουσκώνουν τες ουρές σhκεμπεδες τους, παίζουν το αδρώποι: Α γεναικα! Φέρε θκιο μπύρες τζαι κανένα μεζεκλί να τσιμπήσουμε με τον κουμπάρο. Τσακριν α!  Μα ενεχουμεν κουννες? = είες είες ινταλος την κουμαντάρω?

Η ultimate μητριάρχης αφήνει το σύζυγο να επιδίδεται σε αυτά τα καμώματα όπως αφήνουν οι ιδιοκτήτες σκυλιών τα ππετ τους να αππώνουνται μέσα μέσα χαμογελώντας με την αυτοπεποίθηση αυτού που κρατάει τα λουριά.

Η ultimate μητριάρχης αφήνει το τηλεχειριστήριο και τη σούβλα στην κυριότητα του άντρα της ο οποίος είναι τόσο ικανοποιημένος που αφήνει τη διοίκηση του σπιθκιου και τη διαχείριση των οικονομικών και της κοινωνικής ζωής του (?) στην σκιώδη κυβέρνηση της γυναίκας του.

Φροντίζει για τη συνέχιση της παράδοσης της εξάρτησης του αντρικού πληθυσμού από τον γυναικείο δίνοντας ανατροφή μαμμάκια στα γιούθκια της. Τα οποία γιούθκια δεν μπορουν ούτε κλάτσες να πιάσουν μόνοι τους από το συρτάρι.. «άμμα/αγάπη βρίσκεις μου κλάτσες/σώβρακο/ττόρο/πουκάμισο?» (οι αναγνώστες φυσικά εξαιρούνται και θεωρούνται απόλυτα ικανοι να εντοπίσουν τα σώβρακά τους άνευ βοήθειας).

Η μητριάρχης έχει συνήθως ένδοξο παρελθόν (εμένα που με θωρείτε ξέρετε πόσοι με εζητούσαν στο χωρκό? Ουου καλό!! Ήμουν ή πιο όμορφη-προκομμένη-νοικοτζυρά).

Όλα τα ξέρει και για όλα έχει άποψη και γνώμη την οποία αδιάκριτα επιβάλλει.

Τα σπίτια των παιδιών της είναι su casa e mi casa.

Οι αιφνιδιαστικές επισκέψεις/έφοδοι της στα σπίτια των παιδιών της  θα έκαναν υπερήφανο οποιονδήποτε στρατόκαυλο αξιωματικό υπηρεσίας.

Το κουδούνι είναι διακοσμητικό και η μητριάρχης δεν το χτυπά ποτέ. Μπαίνει από την πίσω πόρτα ή από την πόρτα της βεράντας - προς τιμήν της φωνάζοντας «μα που εισαστεν?», δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στο ζευγάρι να ριξει στα γρήγορα κανενα ρουχο πάνω του και να ξεπροβάλει αναμαλιασμενο από εκεί που χωστηκε να της καμει αγγόνι.

Με μια ματιά σκαναρει επιδέξια το χώρο εντοπίζοντας το παραμικρό ίχνος σκόνης, το οποιοδήποτε απλυτο ποτήρι ή μη ταχτοποιημένο ρουχο/παντόφλα/ατάκτως εριμμενο περιοδικό. Όλα φυσικά σχολιάζονται ή λαμβάνουν επικριτικό ανασήκωμα φρυδιού.

Σε κάθε συνάντηση με το γιούδιν, μετά το μητρικό αγκάλιασμα ακολουθεί σχόλιο του τύπου: «Μα σάννα επάστηνες? Μα εν σε ταΐζει η γεναίκα σου?»

Άμαν την καλέσεις για φαγητό μπορείς να περιμένεις food critic and analysis επίπεδου «κάτι ψήνεται» και «τοπ σεφ» συνδυασμένα.

Μοιράζετε γενναιόδωρα τη σοφία της περι νοικοτζυροσύνης με οποιονδήποτε δεν τη ζητήσει.

Παρεμβαίνει στα inner issues του ζευγαριού γιατί είναι καθήκον της να υπερασπιστεί τα παιδιά της βάλλοντας τον αχαΐρευτο γαμπρό και ανεπρόκοπη νύφη στη θέση τους.

Η αγαπημένη της έγκλιση είναι η προστακτική.

Είναι μαστερ στο άθλημα του ριξίματος σπόντας φαρμακερής.