Status update..

Μάνα μου τον τον Κάουμποη μου ρε.

Μετά από μια φάνσι πρόταση στην οποία είπα το ΝΑΙ (πριν καν ξεκαθαρίσουμε το return policy της οικογένειάς του), αποφάσισε να κάνουμε τραπέζι λογιασμάτων/γνωριμίας στενών συγγενών.

Εγώ έξερα τι μας περιμένει με το σόι του παπά μου, αλλά ατού ο Καουμπόης. Τραπέζι θέλω-τώρα το θέλω.

Εκάμαμεν το. Μόνο οι θείοι και τα ξαδέρφια εσυναχτήκαν 60 άτομα. Δηλαδή φαντάσου να μεν ήταν η μισή μου οικογένεια ξένοι τζαι η μισή του Κάουμπόη ξενιτεμένοι τι παναΰρι θα γινόταν. Τέλος πάντων χάτε, μια ψυσιή που εν να φκεί..

Και ύστερα ήρθαν οι βάρβαροι..

Κάποιοι από αυτούς περιεργάζονταν ποθκιάντραπα το σπίτι (ανοίξαν ως τζαι ντουλάππες όπως με πληροφόρησαν) τζαι είχαν ένα ύφος λες τζαι μόλις εμυριστήκαν σκατά “μμμμ ε, εν καλό”

Άλλοι πάλε ένεμπορούσαν να ξεπεράσουν το σοκ ότι όντως εβρέθην άντρας να θέλει την κόρη της μάμας μου τζαι εκάθουνταν ήσυχοι τζαι  εμφανώς σοκαρισμένοι.

Άλλοι επιδόθηκαν με ζήλο στο αγαπημένο άθλημα των απανταχού Κυπραίων “απού έβρει αΐπιν τζαι πει κατζίαν για τους νέους συμπέθερους”.  Ήταν οι μόνοι ‘που το σόιν του παπά  που εδείχναν να το διασκεδάζουν κάπως η αλήθεια να λέγεται.

Επαίξαμεν τζαι το παιχνίδι “πόσους ανθρώπους μπορεί να εκνευρίσει ο αμπάλατος-ρόκολος-που-νομίζει-ούλλα-ξέρει-τα-ποτέθκιος της ξάδερφης” Έφτασε σε νέα ρεκόρ τα οποία γιορτάσαμε με ζιβάνες.

Τώρα πρέπει να κάμω κάτι, για να φύει η αρνητική ενέργεια τους ‘πού το σπίτι μου.

Options:

Να φωνάξω παπά να κάμει αγιασμό

ή

Να κάμω αυτοσχέδια παγανιστική τελετή εξαγνισμού του χώρου χορεύοντας τιστίρα τζαι ανεμίζοντας φκιόρα τζαι αρωματικά στικς τζαι ψάλλοντας “να πουζιάσουν οι αζούλιδες”

Το δεύτερο σάννα ακούεται πιο διασκεδαστικό

Μια πεινασμένη κουμουνιστική οικογένεια

Και τώρα ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα περι μαστόρων πόστ.

Το Καϊσίν σας, όπως ξέρετε είναι μιξ φρούτο, γενετικώς βελτιωμένο DNA με την εισαγωγή φρέσκου από το σιδηρούν παραπέτασμα.

Το οποίο σιδηρούν παραπέτασμα, έχει υποπέσει στην αντίληψή μου, είναι πολύ παρεξηγημένο. 

Οι περισσότεροι, άμα σκέφτονται τις χώρες του ανατολικού μπλοκός, σκέφτονται μιζεριασμένους Ρουμάνους-Μολδαβούς-Γύφτους και πεινασμένες αιθέριες υπάρξεις, καταπιεσμένες από δικτατορικά καθεστώτα και ανυπόμονες να βρεθούν στον παράδεισο των καμπαρέ του δυτικού κόσμου.

Ξέρω ότι θα σοκάρω κάποιους τωρά, αλλά τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Δεν ήταν όλες οι χώρες αυτές υπό δικτατορία ούτε και πεινούσαν.  Η χώρα της καϊσομαμάς ας πούμε δεν ήταν καθόλου έτσι. Η καϊσομαμά αποφάσισε να ακολουθήσει τον φάδερ στο χρυσόξερο κέντρο της γης καμιά δεκαετία πριν την πτώση του “υπαρκτού” κουμμουνισμού.

Ναι δεν ήταν όλα ρόδινα, ναι υπήρχαν πολλά βλακώδη λάθη στο σύστημα, ΑΛΛΑ είχε και πολλά, μα πάρα πολλά καλά. Στο σιδηρούν παραπέτασμα ο κόσμος είχε πραγματικά δωρεάν παιδεία για παράδειγμα.

Τα νηπιαγωγεία εφακούσαν χαμέ το πιο εξκλούσιφ νηπιαγωγείο της Κύπρου και ήταν μούχτιν. Θυμάμαι ότι είχαν κουζίνα και μας μαγείρευαν φαΐ της ώρας για πρόγευμα και μεσημεριανό, την εποχή που το λυμένο σάντουιτς στην τσάντα ήταν η μόνη επιλογή στην Κύπρο. 

Και είχαμε και δωμάτιο με κρεβάτια για να κοιμούνται τα παιδιά το μεσημέρι και το βράδυ. 

Ναι καλά διάβασες, το βράδυ. 

Ένα σημαντικό ποσοστό των νηπιαγωγείων μπορούσαν οι γονείς να αφήσουν τα παιδιά για διανυκτέρευση. 

Γιατί? Όχι δεν ήταν κάποια άρρωστη κουμουνιστική άσκηση σκληραγώγησης. Απλά το σύστημα λάμβανε υπόψη τις ανάγκες των ανθρώπων που δούλευαν βάρδιες (ιατροί, νοσοκόμες, πυροσβέστες, αστυνομικοί πιλότοι, αεροσυνοδοί, οδηγοί τρένων, ελεγκτές κτλ).

Η καθαριότητα ήταν τζεί που το δεδομένη ενώ η καϊσομαμά έμαθε ότι υπήρχαν φτείρες στα σχολεία όταν ήρθαμε στον ελεύθερο, πολιτισμένο και δημοκρατικό κόσμο.

Στο γυμνάσιο τα φροντιστήρια ήταν άγνωστη λέξη. 

Τα δίδακτρα επίσης. 

Δεν είχε σημασία ποιος ήσουν, τι δουλειά έκανες, πόσο χαμηλά στην κοινωνική τροφική αλυσίδα ήσουν. Τα παιδιά σου μπορούσαν όχι μόνο να σπουδάσου ότι ήθελαν, αλλά και να αναπτύξουν παράλληλα και ό,τι ταλέντο είχαν. Πάλε μούχτιν. Μια καθαρίστρια μπορούσε, χωρίς να στερηθεί (σημαντικό αυτό), να στείλει το παιδί της να μαθαίνει και σαξόφωνο και πιάνο και όμποε και πιθκιαύλι και ότι ήθελε και να γίνει και ιατρός άμα μπορούσε. Υπήρχαν σχολεία στα οποία μπορούσαν να πάνε όσοι είχαν κάποια ιδιαίτερη κλίση ή ταλέντο ας πούμε μουσικά, καλών τεχνών, γυμναστικά, μαθηματικά (μαθηματικό γυμνάσιο πήγε και η μαμά) κτλ.

Τα πανεπιστήμια είχαν υψηλότατο επίπεδο και η εξέταση ήταν και γραπτή και προφορική, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, τα περιθώρια για σκονάκι ήταν εξαιρετικά στενά. Όχι, ούτε η δωροδοκία καθηγητή ήταν εύκολη επιλογή, καθώς η εξέταση γινόταν κάπως έτσι: 

Έμπαινες στην αίθουσα και τράβαγες ένα φάκελο ο οποίος είχε τις ερωτήσεις που έπρεπε να απαντήσεις. Ο κάθε φάκελος είχε και διαφορετικές ερωτήσεις (ούτε αντιγραφή από το διπλανό σπάσμα λοιπόν). Με το που τελείωνες πήγαινες μπροστά στον καθηγητή, του έδινες το γραπτό, το έβλεπε μπροστά σου και επιτόπου σε εξέταζε και προφορικά σε ότι θέμα της ύλης ήθελε και επιτόπου σου έβαζε και το βαθμό στο φοιτητικό σου βιβλιαράκι. 

Τα ανέκδοτα που ξέρετε με αγορά πτυχίων με μια κουέλλα εν μεταγενέστερα.

Όχι πως έλειπαν οι φοιτητές που προσπαθούσαν να γελάσουν του καθηγητή, αλλά θα σας τις πω άλλη φορά.

Ως εργαζόμενος τώρα –γιατί ανεργία δεν υπήρχε- όσο χαμηλά και να ήσουν, θα μπορούσες να πας διακοπές και να στείλεις τα μωρά σου κατασκήνωση. Είχες ΠΛΗΡΗ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εξασφαλισμένο αξιοπρεπές σπίτι, με ρεύμα και θέρμανση με μηδαμινό σχεδόν κόστος, εξασφαλισμένη σύνταξη και άλλα πολλά.

Για παράδειγμα, όταν ήταν περίπου ενός ο μπράδερ έμεινε για 1-2 χρόνια με τη γιαγιά ενώ εμείς ήμασταν Κύπρο, μέχρι να βρουν τα πόδια τους οι δικοί μου. 

Η γιαγιά, επειδή ήταν εργαζόμενη και είχε και μικρό παιδί να προσέχει, έπαιρνε κουπόνια με τα οποία έπαιρνε φαγητό για το μωρό. 

Θυμάμαι το καλοκαίρι που ήμουν και εγώ πηγαίναμε στο σημείο διανομής, που ήταν σαν καντίνα με κουζίνα στο βάθος, και έπαιρνε τρία γυάλινα βαζάκια τα οποία είχαν σούπα, κυρίως γεύμα και κρέμα για επιδόρπιο. 

Γιατί όλοι ξέρουμε ότι οι εργαζόμενες μητέρες μπορεί να δυσκολεύονται να μαγειρέψουν το μεσημέρι ή το βράδυ.

Οκ δεν είχαν το πολυτελές διαμέρισμα, δεν είχαν τσάντα πράντα και πανάκριβα ρούχα, ούτε κόκα-κόλα και μακντόναλτς, αλλά είχαν ένα άνετο σπίτι, δεν τους τσιλλούσαν τα δάνεια στο λαιμό και ήταν και αυτοί και η οικογένειά τους εξασφαλισμένοι.

Όχι δεν πεινούσαν. Τα τελευταία χρόνια υπήρχε μια κρίση στην αγορά, η οποία περιόρισε την ποικιλία των αγαθών, αλλά σίγουρα δεν πεινούσαν. Θυμάμαι τραπέζια σε συγγενείς στα χωριά που ανταγωνίζονταν άξια τα κυπριακά τραπεζώματα.

Η εγκληματικότητα ήταν αμελητέα, όπως την εποχή που και στην Κύπρο κοιμόμασταν με τες πόρτες ανοιχτές, κυκλοφορούσαμε τρία 7χρονα σε μια μεγαλούπολη και δεν ανησυχούσε κανείς.

Οι πόλη ήταν περιποιημένη, με περιποιημένα πάρκα και πλατείες, με σιντριβάνια και έργα τέχνης, καθαρούς δρόμους κτλ.

(θυμίζει σας λίον Σουηδία έννεν?)

Και τότε γιατί τα πέταξαν όλα αυτά για τα οποία ο δυτικός κόσμος φτύνει αίμα, καταχρεώνεται και τελικά δεν απολαμβάνουν παρά μόνο λίγοι? Οέο?

Εν ιμπορώ να το αναλύσω σε ένα πόστ. Θέλει ολόκληρη διατριβή. 

Αλλά μια πολλά -μα πολλά- απλουστευμένη εξήγηση είναι η εξής: Το μάρκετινγκ, οι λανθασμένες εντυπώσεις που είχαν για την αφθονία του δυτικού κόσμου, εξαιτίας εν μέρει του περιορισμού στις μετακινήσεις και, κυρίως, η νοοτροπία του όχλου.

Αυτή η τελευταία, δε, είναι που έστειλε στα τάρταρα και τη χώρα της καϊσομαμάς. Γιατί είχαν ένα πολύ καλό σύστημα που, ναι, είχε τα λάθη του, τις αγκυλώσεις του, τα κακά του, αλλά αντί να τα φτιάξουν τα λάθη σταδιακά και με ψυχραιμία, αποφάσισαν, παρασυρμένοι από το ντόμινο της πτώσης του σιδηρούν παραπετάσματος, να ρίξουν την κυβέρνηση, να κάψουν τη βουλή και να αφήσουν το κράτος ακυβέρνητο.

Μόνο που κανένα κράτος δεν μένει ακυβέρνητο ούτε καν για 2 μέρες. Πάντα θα βρεθούν οι σωτήρες που θα μουντάρουν να πάρουν τα ινία και καλά μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση χάους και αναρχίας/μέχρι να απομακρυνθούν τα μιάσματα του προηγούμενου συστήματος/μέχρι τις εκλογές –για το καλό μας. 

Μα αλήθεια! Μέχρι τις εκλογές μόνο! 

Και μαντέψτε ποιοι είναι αυτοί:

Και αυτούς δεν τους ξεφορτώνεσαι με καμία ανατροπή, με κανένα κάψιμο, με καμία διαδήλωση.

Τους έμεινε η κόκα-κόλα, το όνειρο του μεγάλου σπιτιού με το λευκό φράκτη γύρω-γύρω και η πιο μεγάλη μάρκετινγκ απάτη έβερ: 

Άμα δουλέψεις σκληρά και αφοσιωμένα μπορείς και ΕΣΥ να έχεις ΟΛΑ τα καταναλωτικά αγαθά που ποθεί η ψυχή σου. 

Μεν ακούεις πελλάρες, ΌΛΟΙ μπορούν. 

ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Φάε τώρα το μπίκ μακ σου, πιες την κοκακολίτσα σου και ονειρέψου.

Le Rezil

Τελευταία και καταϊδρωμένη θα γράψω για τα ρεζιλίκια μου?

Αλλά άτε, μετά που την πρόσκληση της Eolika γίνεται να πω όι?

Μα τζαι τι να γράψω? Αφού το ρεζίλι είναι τόσο κομμάτι της καθημερινότητας μου που πλέον δε θεωρώ τίποτα ρεζίλι.

Αφού το να πάω κάπου για φαί τζαι να μεν σhιλωθώ/σιονώσω κάτι πάνω μου-πάνω σου-ή και κάπου αλλού εν γεγονός άξιο εορτασμού.

Κολώνες μου έχουν επιτεθεί σαν παρπατώ όμορφα και ωραία minding my own business.

Το κουτσούφλημα το έχω αναγάγει σε τέχνη. Τόσο που πλέον έχει χρόνια να τη φάω σhιστή χαμέ αν και ζαοπατώ πολλάκις καθημερινώς κάνοντας φιγούρες επανάκτησης της ισορροπίας μου που θα ζήλευαν μπαλαρίνες σε ρωσικό μπαλέτο.

Το μόνο που απέμεινε να θεωρώ ρεζίλι είναι να μου φύει κανένας εθνικός πλούτος κατά λάθος μπροστά σε κόσμο τζαι να ταράσσω την καρέκλα τάχα μου εγώ έντζαι.. εν η καρέκλα που έκαμεν το θόρυβο.. εγώ έντζαι…

Από ότι θωρώ οι παραπάνω εγράψετε.. όπας.. ο ΤΤ, η Ξίπ και η Cake εκόψαν πίσω? Πουλλούθκια μου! Τζαι μαζί τους και όσοι δεν έγραψαν ακόμα…

Seven

Ούφου ετσιλίσαν με οι δουλειές τούντες μέρες…

Έλυσα.

Τζαι.

Έσταξα.

Να σας πω έτσι στα γρήγορα 7 πράματα για μένα.

1.  Έχω πιστοποιητικό φαουσιλικιού.

Δηλαδή είμαι αποδεδειγμένα φάουσα με επιστημονικές μεθόδους. 

Σε ένα μάθημα στο μεταπτυχιακό έπρεπε να κάνουμε personality test. Στο τεστ αυτό μετρούσαν factors της προσωπικότητας και ανάλογα αν σκόραρες χαμηλά ή ψηλά στον κάθε ένα υπήρχε η αντίστοιχη  επιστημονική ανάλυση. 

Έδειχνε το προτζέκτορ στον πίνακα την κανονική ανάλυση και από κάτω ο καθηγητής τα εξηγούσε με το δικό του χιουμοριστικό τρόπο. 

Όταν ανέλυε τον Factor E έλεγε:

-Το λοιπόν. Άνθρωποι που έχουν χαμηλό τον Factor E είναι καλόβολοι, ήσυχοι, υπάκουοι, …μπλα μπλα… Κοπέλια, αμαν έβρετε γυναίκα έτσι στιλ, παντρευτείτε την! Σήκω εννα της λαλείς, εννα σηκώνεται. Κάτσε, εννα κάθετε. Πασάδες θα σας έσhει.

-Κύριε, διακόπτει ο διπλανός μου, άμαν κάποιος έχει πολλά ψηλό τούντον παράγοντα?

-Πολλά ψηλό? Πόσο ψηλό δηλαδή?  Ποίος έχει πολλά ψηλό?

Δείχνει με με το δάχτυλο ο κάρφας.

-Πόσα? Ρωτά με ο καθηγητής.

-10 που τα 10 λαλώ του.

-Άπαναϊα μου Φάουσα!!! λαλεί, χτυπώντας το μέτωπο του με το σhέριν του.

Φακ! Ένεσhει τσανς να μου κάτσει αρσενικός που τους συμφοιτητές.

2.  Δεν τρώω μπάμιες.

Νεκατσιώ τη γλοιώδη υφή τους και ποτέ δεν τις συμπάθησα.

Δεν τρώω ούτε κουνέλι.

Όταν ήμουν μικρή, είχε κουνέλια η γειτόνισσα και παίζαμε με τα μικρά κουνελάκια. Και μια μέρα έσφαξε ένα κουνέλι μπροστά μου. Από τότε δεν μπορώ να το βάλω στο στόμα μου.

3.  Φοούμαι τις κατσαρίδες.

Και δεν εννοώ νεκατσιώ τες ή αηδιάζουν με. Φοούμε τες παθολογικά. Τρέμω τες. Δεν μπορώ να τους κοντέψω, ούτε για να τες σκοτώσω. Σηκώνεται η τρίχα μου μόνο που σας το γράφω. 

Το αξιοπερίεργο είναι ότι δε φοούμαι τα φίδια ή τους ποντικούς. Ειδικά τους ποντικούς καθόλου. Εκτός αν είναι μωρά ποντικούθκια και  τα πιάσει η άκρα του μαθκιού μου να βουρούν τζαι νομίσω εν κατσαρίδα.

4.  Δεν ιμπόρω με τίποτε τις αισθητικούς.

Που τότε που εισακούστηκαν οι ευχές μου και ανακαλυφθήκαν τα λέιζερ, δεν εξαναπάτησα το πόδι μου σε αισθητικό. Ένιμπόρω να με πασπατέυκουν πας το πρόσωπο και πονώ πολλά εύκολα και νευριάζω. 

Μεν μου ντζίζεις είπα σου! 

Άσε που τα καταφέρνω καλύτερα από τις περισσότερες και προτιμώ τα φυσικά προϊόντα που τες μαλακίες που μας πασαλείφκουν.

5.  Λατρεύω τους γάτους. 

Τελεία. Είναι ΑΨΟΓΟΙ.

6.  Έχω τικ να παίζω με τα μαλλιά μου.

7. Έκαμα και εγώ witchcraft στο πανεπιστήμιο (σαν τη she).

Αυτό σε συνδυασμό με το πόιντ 1 να ληφθεί πολλά σοβαρά υπόψιν από μερικούς μερικούς τζαι να μεν με νευριάζουν, γιατί εννα τους κάμω μάγια άσπρα, μάυρα, κόκκινα και πουά, για να κκελιάσουν, να ζαώσουν τα δόντια τους και να τους μαειρεύκει η πεθερά συνέχεια μπάμιες.

Μα ελείψαν τα 7?

Χάτε αλλόνα: Λατρεύω τις ταινίες κινουμένων σχεδίων. Shrek, Ice Age, Madagascar, The Incredibles κτλ και φυσικά το South Park. 

Επανάσταση

Τωρά τελευταίως είχαμεν αρκετές συζητήσεις περί διαπαιδαγώγησης…

Ένα θα σας πω: Σαν τες διαπαιδαγωγικές μεθόδους του Τσάρου ένεσhει.

Μια από τις καλύτερές της ήταν η μέθοδος “Ο πελλός θέλει τον αντίπελλον του”:

Ήμουν περίπου 7, όταν με τον μπράδερ αποφασίσαμε να σηκώσουμε μπαϊράκι ενάντια στις καταπιεστικές προσταγές του καθεστώτος που απαιτούσε να μαζεύουμε τα παιχνίδια μας και να κάνουμε τα μαθήματα μας, πριν να μας επιτραπεί η έξοδος για παιχνίδι στη γειτονιά.

Ε όι! Τέτοια καταπίεσης δεν θα ήταν πλέον ανεκτή. Σήκωσα καυγά μεγάλο που κατέληξε στην απειλή “εμείς εννα φύουμεν από το σπίτι!!”.

Ανταρσία.

Πάει η Γιαγια στην πόρτα, την ανοίγει και λέει: Θέλετε να φύετε? Γγόου ον. Μπι μαϊ γκεστ. Η πόρτα είναι ανοικτή και τα σκυλιά δεμένα.

Καϊσι: Χα. Μα ενόμισες μπλοφάρουμεν?? Πως εθθα φύουμεν? Γουότς μαϊ μπάκ!

Τζαι εφύαμεν. Βγήκαμε έξω με το κεφάλι ψηλά και με αγέρωχο σούσμα και φύγαμε.

Η Γιαγιά έκλεισε πίσω μας την πόρτα. 

Άνεμος στη βράκα σας και αέρας στα πανιά σας!

Εμείς κατεβήκαμε στη χωράφα που παίζαμε ως συνήθως, αποφασίσαμεν ότι εκεί θα στήσουμε το νέο ανεξάρτητο σπίτι μας, φτιαγμένο από παλιόξυλα και χαρτόκουτες. Είχαμε και συμπαράσταση από τους υπόλοιπους ροκόλους της γειτονιάς. Επαίζαμεν ώσπου εσκοτείνιασε. Ήταν πολλά ωραία! 

Να σου δείξω εγώ Τσάρε ποιος έσhει το πάνω σhέρι!

…Ώσπου τζαι επεινάσαμεν.

Οκ. Αυτό δεν το είχαμε σκεφτεί. Τώρα? Τι κάμνουμεν? Πάμε σπίτι να φάμε και μετά βλέπουμε?

Πάμε σπίτι, χτυπάμε το κουδούνι. Ανοίει η γιαγιά και μας κοιτάζει παγερά.

Τσάρος: Τι θέλετε παρακαλώ?

Καϊσι: (με κατεβασμένα τα αυτιά) Εεε επεινάσαμε..

Τσάρος: Αφού εσείς θέλατε να φύετε. Ε! Φύετε! 

Και σhλαααγκ κλείει μας την πόρτα στα άκρως έκπληκτα μουτρούθκια μας.

Σοκ, πανικός και ξανά σοκ.

Ρε να κτυπάμε το κουδούνι, ρε να παρακαλάμε, ρε να κοιτάζουμε από τα παράθυρα κάπως έτσι:

…τίποτε η Γιαγιά. 

Εκάθετουν αμέριμνη και “αδιάφορη”  και διάβαζε το βιβλίο της.

Αχχχ… Αυτό ήταν και το τέλος του κινήματος “θα πιάσω τα πράματα μου, να φύω που δαμέσα, να σας δείξω εγώ”.  

Τι να πεις? Οι όμορφες επαναστάσεις όμορφα καταστέλλονται…

Καϊσιομαμάς περιπέτειες

Δηλαδή σοβαρά τώρα. 

Η Ποστ πέρκι να μεν ηξέρει πόσον δίκαιο έσhει με την ατάκα "Η κλιμακτήριος, εν η εκδίκηση της μάνας σου για την εφηβείαν"!!

Η μάμα εν blogger και αν γράφαμε στα μπλόγς μας την Κυριακή και τη Δευτέρα θα γράφαμε περίπου τα εξής:

Καϊσι:

Έχασα τη μάμα μου. Εν τω πιστεύκω! Εχάθηκεν. Εν τζαι κλειστό το τηλέφωνο της που τα χτές. Πού ένι? Αμαναμουμαναμου τζαι αμα την εβρω εννα την τριχομαλλίσω! Πού ενει? Είπε μου έννα πάει εκδρομή τζαι εχάθηκεν για θκιό μέρες! Αν έπαθασιν τίποτε? Πού ένι?  Κιάορκαν σου! Κάμε γονείς λαλούν σου! Για να πάει τζαι να χάνεται στις εκδρομές με τουντες κακιές παρέες που έμπλεξεν τζαι να μεν έσhει έννοια με το κινητό της. Πού ένει? Τι να κάμω τωρά? Τώρα να ξαναπροσπαθήσω, μπορεί να έπιασεν σήμα. ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΩΘΕΙΤΑΙ Η ΚΛΗΣΗ ΜΟΥ!  ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ! Πού ένει? Τζιαι εν έχω με τα τηλέφωνα των φιλενάδων της! Ετέλειωσεν! Ποννάρτει έννα απαιτήσω να μου δώσει κατάλογο με ονόματα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, αριθμούς αυτοκινήτων, αριθμούς κοινωνικών ασφαλίσεων και δείγμα DNA! Πού ενει?????????

Η καϊσιομαμά:

Ουουουου επεράσαμεν τέλεια με τες φιλενάδες! Επίαμεν εκδρομή στα βουνά και στους αγρούς και ήταν πολλά ωραία!  Εμείναμεν σε κάτι παράγκες πολλά γραφικές, ντάξει ήταν λίον τριτοκοσμικά, αλλά τι ωραίον πράμαν η φύση α!

Τωρά που εγύρισα εκατάλαβα ότι ανησύχησε η πελλή η κόρη μου. Κιάορκαν σου τούτη η μιτσιά. Έννα με πειράξει κανένας σιορ? Μια γυναίκα μόνη της μες τα ακάμωτα? Ποττέ! Πελλάρες!

Νταξ…τζαι οι φίλες μου χαζίρι να φωνάξουν αστυνομία γιατί αποφάσισα να πάω περίπατο μόνη μου μες τη νύχτα, χωρίς κινητό, χωρίς τίποτε, αλλά τζαι τζινες εν τέλεια πελλές σιορ. Οι ανώμαλοι εν τζαιν μες τα ακάμωτα. Εν μες τα κλάπς! 

Το μόνον πλάσμα που συνάντησα ήταν μια αλούπα με τα αλουπουθκια της. Μααανα μου τα τζαι ήταν πολλά χαριτωμένα. Τζαι εν είχα τη φωτογραφική. Εννα ξαναπάω αλόπος. Ήταν πολλά ωραία λαλώ σας. Εχάιδεψα τζαι έναν γάρο! Κανονικό. Όι δίποδο. Ήταν πολλά ωραίο διήμερο!

Γιατί τα άστρα? Ήταν απίστευτο! Μακριά που τα φώτα της πόλης φαίνεται και το milky way και λαμπιρίζουν και μες τη θάλασσα, μαγικά λαλώ σας! Μόνο ένα αυτοκίνητο επέρασεν που την ερημία και σκεφτόμουν να κάμω το ζόμπι να τον λαώσω, αλλά δεν το έκαμα! Ήμουν φρόνιμη!

Ωχχου εξεκουράστηκα και ησύχασεν η κεφαλή μου!

ΜΑΜΑ ΕΙΣΑΙ GROUNDED ΩΣ ΤΑ 60 ΣΟΥ!

kaisi, the origins

Είπα σας το ότι γενικά το family branch από το σιδηρούν παραπέτασμα έσhει παραπάνω άκσιον. Σήμερα θα σας πω για τον πρόπαππου μου.

Ήταν μεγάλος καταφερτζής. Ως έμπορας εταξίδευκε αρκετά και είχε γνώση του κόσμου.

Στο χωριό του ήταν ο man to go to. Εννα σας πω δυο από τα περιστατικά δατ echo thru the years

#1

Στο χωριό εκάμαν σύστημα με αυλάτζια να φέρνουν το νερό που τον ποταμό, για να ποτίζει ο κόσμος τα χωράφκια του (παρόμοια υπήρχαν και στην Κυπρο). Κάθε οικογένεια δικαιούταν κάποιες ώρες να γυρίζει το νερό προς τα δικά της τζαι εφακκούσαν γυριλλί.

Ώσπου επίαν κάποιοι χωρκανοί, που ήταν η σειρά τους τη νύχτα να γυρίσουν το νερό προς τα χωράφια τους, στον παππού τζαι λαλούν του:

- Ενιμπορουμε να ποτίσουμε τα χωράφκια μας, έσhει ξωτικό τζιαμε στον ποταμό τζαι εν μπορούμε να κοντέψουμε, φοούμαστε.

Ο παππούς όντας άπιστος, άθεος και γενικά πολύ προχώ για την εποχή εν επίστευκε με σε θεούς, με σε δαίμονες, ποσό μάλλον σε ξωτικά.

-Παρετάτε ολάν πελλάρες. Να πάμε να μου δείξετε πού εν το ξωτικό.

Πιάνει το τουφέκκι, γεμώνει το αλάτι χοντρό τζαι παν στην ποταμοσhιά.

Τζαι όντως, όπως κοντεύκουν, θωρούν μες το σκοτάδι το ξωτικό… μορφή γυναίκας ντυμένης στα άσπρα, με λυτά μαλλιά να χορεύει στο νερό…..  ουουουουουουου………  να κάνει υπόκωφα σαν φάντασμα.

Παλλουκώννουν οι χωρκανοί φοιτσιασμένοι. Έτο! Έτο!

Προχωρά ο παππούς, κρατς- κρατς οπλίζει το τουφέκκι τζαι σημαθκιάζει.

Άντα τζι΄ ακούει το χαρακτηριστικό θόρυβο του όπλου που οπλίζει το “ξωτικό” σηκώνει τα άσπρα φουστάνια του να κοπεί του βούρου. 

Πυροβολεί ο παππούς με το άλας… ΑΑΑΑιιιιιιιιιι το “ξωτικό”.

Που τζείν την μέρα εν εξαναφάνηκε το ξωτικό τζαι η παπαθκιά έκαμε κάτι εβδομάδες να κάτσει σε σκάμνο στην εκκλησιά.

(φοϊτσιάζοντας τους χωρκανούς είχαν περισσότερη ώρα το νερό να ποτίζει τα χωράφια τους)

(ο Ττόμης θα ήταν περήφανος)

#2

Κάποια στιγμή στα περίχωρα του χωριού ήρθαν γύφτοι. Επαρκάραν τες άμαξες τους εστήσαν τζαι τα τσιατιρούθκια τους.  Εν άρεσε στους χωρκανούς τούτο, καθώς οι γύφτοι είχαν φήμη ότι έκλεβαν ζώα και σπαρτά. Αναβρασμός στο χωριό. Ήταν έτοιμοι να κάμουν φασαρίες, για να τους θκιώξουν.

-Εθθα κάμετε τίποτε, λαλεί ο παππούς, αΐστε τζαι θα κανονίσω να φύουν που μόνοι τους.

Πάει με αλλό θκυό στην κατασκήνωση, τάχα να δουν αν έσhει κανέναν γανωτή, τζαι πας την κουβέντα λαλεί τους:

-Εννεν τζαι πολλά καλός ο τόπος σας δαμέ πάντως.

-Γιατί?

-Έσhει στοισhειά. Φαντάσματα. Εν haunted!!

Εκανόνισε τζαι επιάσαν χελώνες, εκολλήσαν κεριά στη ράχη τους τζαι τη νύχτα εξαπολήσαν τες μες το δάσος στην πλαγιά δίπλα που την κατασκήνωση. Ανάψαν τα κεριά, εχωστήκαν τζαι μες τα δεντρά τζαι εκάμναν ουουουουουουουου.

Ως το πρωί οι γύφτοι εγίναν καπνός.

(Παρακαλώ διάφορα ρατσιστοειδή -σαν τον αμπάλατο που συνάντησα προχθές- όπως πάρουν παράδειγμα και δουν πως δε χρειάζονται πορείες μίσους οι οποίες είναι τρε μπαναλ.

Σκεφτείτε κάτι πιο δημιουργικό, πιο κοψονούρικον τελοσπάντων)

Ultimate μητριάρχης

Ο Θεός είπε «η δε γυνή ίνα φοβήται τον ανδρα». Φυσικά ο ίδιος δεν έχει γυναίκα τζαι απ’ έξω του χωρού πολλά τραούθκια ξέρει.

Η κλασσική κυπριακή οικογένεια είναι κυρίως και πάνω από όλα κρυφομητριαρχική.

Ότι θέλετε πετε μου, αλλά ο απόλυτος άρχοντας του σπιθκιου εν η γεναικα.

Ολοι το ξέρουμε πως μπορούμε να κάμψουμε την αντίσταση του παπά μας αρκεί να στρατεύσουμε τη μάμμα ή τη γιαγιά μας εξαρτάται ποιά τον έχει στο βρακί της.

Σε αυτό το πόστ όμως θα ασχοληθούμε με την ultimate μητριάρχη.

Η ultimate μητριάρχης κυβερνά το σπίτι και το σοι της with an iron fist και περίτεχνα τυλιμένα κουπέπια.

Μερίδα αρσενικών που είναι ζωσμένα στο υποζύγιο μιας μητριάρχενας είναι σαν τα παγώνια, φουσκώνουν τες ουρές σhκεμπεδες τους, παίζουν το αδρώποι: Α γεναικα! Φέρε θκιο μπύρες τζαι κανένα μεζεκλί να τσιμπήσουμε με τον κουμπάρο. Τσακριν α!  Μα ενεχουμεν κουννες? = είες είες ινταλος την κουμαντάρω?

Η ultimate μητριάρχης αφήνει το σύζυγο να επιδίδεται σε αυτά τα καμώματα όπως αφήνουν οι ιδιοκτήτες σκυλιών τα ππετ τους να αππώνουνται μέσα μέσα χαμογελώντας με την αυτοπεποίθηση αυτού που κρατάει τα λουριά.

Η ultimate μητριάρχης αφήνει το τηλεχειριστήριο και τη σούβλα στην κυριότητα του άντρα της ο οποίος είναι τόσο ικανοποιημένος που αφήνει τη διοίκηση του σπιθκιου και τη διαχείριση των οικονομικών και της κοινωνικής ζωής του (?) στην σκιώδη κυβέρνηση της γυναίκας του.

Φροντίζει για τη συνέχιση της παράδοσης της εξάρτησης του αντρικού πληθυσμού από τον γυναικείο δίνοντας ανατροφή μαμμάκια στα γιούθκια της. Τα οποία γιούθκια δεν μπορουν ούτε κλάτσες να πιάσουν μόνοι τους από το συρτάρι.. «άμμα/αγάπη βρίσκεις μου κλάτσες/σώβρακο/ττόρο/πουκάμισο?» (οι αναγνώστες φυσικά εξαιρούνται και θεωρούνται απόλυτα ικανοι να εντοπίσουν τα σώβρακά τους άνευ βοήθειας).

Η μητριάρχης έχει συνήθως ένδοξο παρελθόν (εμένα που με θωρείτε ξέρετε πόσοι με εζητούσαν στο χωρκό? Ουου καλό!! Ήμουν ή πιο όμορφη-προκομμένη-νοικοτζυρά).

Όλα τα ξέρει και για όλα έχει άποψη και γνώμη την οποία αδιάκριτα επιβάλλει.

Τα σπίτια των παιδιών της είναι su casa e mi casa.

Οι αιφνιδιαστικές επισκέψεις/έφοδοι της στα σπίτια των παιδιών της  θα έκαναν υπερήφανο οποιονδήποτε στρατόκαυλο αξιωματικό υπηρεσίας.

Το κουδούνι είναι διακοσμητικό και η μητριάρχης δεν το χτυπά ποτέ. Μπαίνει από την πίσω πόρτα ή από την πόρτα της βεράντας - προς τιμήν της φωνάζοντας «μα που εισαστεν?», δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στο ζευγάρι να ριξει στα γρήγορα κανενα ρουχο πάνω του και να ξεπροβάλει αναμαλιασμενο από εκεί που χωστηκε να της καμει αγγόνι.

Με μια ματιά σκαναρει επιδέξια το χώρο εντοπίζοντας το παραμικρό ίχνος σκόνης, το οποιοδήποτε απλυτο ποτήρι ή μη ταχτοποιημένο ρουχο/παντόφλα/ατάκτως εριμμενο περιοδικό. Όλα φυσικά σχολιάζονται ή λαμβάνουν επικριτικό ανασήκωμα φρυδιού.

Σε κάθε συνάντηση με το γιούδιν, μετά το μητρικό αγκάλιασμα ακολουθεί σχόλιο του τύπου: «Μα σάννα επάστηνες? Μα εν σε ταΐζει η γεναίκα σου?»

Άμαν την καλέσεις για φαγητό μπορείς να περιμένεις food critic and analysis επίπεδου «κάτι ψήνεται» και «τοπ σεφ» συνδυασμένα.

Μοιράζετε γενναιόδωρα τη σοφία της περι νοικοτζυροσύνης με οποιονδήποτε δεν τη ζητήσει.

Παρεμβαίνει στα inner issues του ζευγαριού γιατί είναι καθήκον της να υπερασπιστεί τα παιδιά της βάλλοντας τον αχαΐρευτο γαμπρό και ανεπρόκοπη νύφη στη θέση τους.

Η αγαπημένη της έγκλιση είναι η προστακτική.

Είναι μαστερ στο άθλημα του ριξίματος σπόντας φαρμακερής.

Ηρωες της φρουτοπιας: ο Τσάρος

Γενικά η πλευρά της οικογενειας από το σιδηρούν παραπέτασμα εσhει παραπάνω post material.

Η γιαγιά μου ήταν η πιο αντισυμβατική γιαγιά εβερ. Εν αθθυμούμαι ποττέ να με εκανάτζαιψε ή να μας κακομάθει με οποιονδήποτε τρόπο.

Κατακρίβειαν ήταν Τσάρος κανονικός (ζώδιο Λέων).

Δεν ανεχόταν το κακομαθησιό, τα ψευτοκλάματα, δε δεχόταν bullshit από κανέναν, τζαι ούτε επιάνναν ναζιουθκια πάνω της. Αλλά αμαν εισhες αναγκη εδίαν τζαι το βρατζί της που λαλει ο λοος.

Εγώ και ο brother περάσαμε κοντά της κάμποσα καλοκαίρια. Εκλειαν τα σχολεία και μας πακκετάραν οι γονείς μας να περάσουμε το καλοκαίρι στη γιαγιά..

Επιαννεν μας τζαι εγύριζεν μας στη χώρα ουλλη, να δούμεν τόπους. Από τις πιο ωραίες αναμνήσεις ήταν που πηγαίναμε σε κάτι φίλους της σε ένα χωριό και κάθε πρωί είχαμε εγερτήριο που το χάραμα του φου, έπιαννε προμήθειες και πηγαίναμε στο δάσος (μα δάσος κανονικό, όι Τρόοδος) να φάμε πρωινό σε στιλ πικ-νικ και να μας ξαπολήσει να παίξουμε στον καθαρό αέρα.

Αν ετύχαινε να χτυπήσουμε εθύμωννε μας άμαν εκλαιαμεν «όπως τα μωρά».

-Εν επρόσεχες τζαι χτύπησες? Ηντα κλαίεις τωρά? Α? Κλαίεις γιατί ενεπρόσεχες? Χάτε, εννεν τίποτε! Έλα να το πλύνουμεν τζαι εννεν τίποτε λαλώ σου. Σταμάτα να κάμνεις όπως το μωρό - πονάν ωρέ τα παλικάρια?

Τα γιατροσόφια της ήταν τοπ. Αηδιαστικά ως επί το πλείστον αλλά μα την παναια δεν ήμασταν ποττέ άρρωστοι πάνω που μιαν ημέρα. Αρρώστας τζαι επεριλαμβαννε σε με τις κομπρέσες, τες home-made αηδιαστικές αλοιφές και μαντζουνια και ως το πρωί ήσουν περτικουιν. Εμετέδωσε μου το ενδιαφέρον για τα μανζτουνια.

Ανεξάρτητος και δυναμικός χαρακτήρας που μικρή. Σε ηλικία 16 χρονών επηεν σε εθελοντική εργασία κρυφά που τους γονιούς της. Τον επόμενο χρόνο επροτείναν της αν θέλει να γυρίζει να κάνει ομιλίες στα γύρο χωριά και κωμοπόλεις για τον εθελοντισμό στους νέους. Πάνω χαρά της.

Επειδή ήταν κοπέλα νεαρή και θα ταξίδευε μόνη της, εδώσαν της να βαστά πιστόλαν. Ήταν χαλασμένη αλλά είπεν της ο άθρωπος που της την έδωκε «μπορεί ναν χαλασμένη αλλά τη δουλειά καμνει την. Φοιτσάζει θκιο. Εσένα που την κρατάς τζαι τον άλλο πουν να σε δει να την κρατάς»

Σε ένα από αυτά τα ταξίδια γνώρισε τον παππού. Έρωτας αγιάτρευτος και από όταν τον έχασε κάθε φορά που τον εσυνάφερνεν εγεμώνναν τα μμάθκια της. Κάθε φορά.

Εσπούδασε, έκανε 2 πτυχία και η δουλειά της την κρατούσε μακριά από το σπίτι 5 μέρες την εβδομάδα (ήταν τζαι καρίαρ γούμαν πώς σου φαίνεστε!).

Εγύρισεν τη χώρα ούλλη τζαι ηξερεν πόξω τα παραπάνω χωρκά.

Μια φορά που μας επήρεν αεροδρόμιο να μας στηλει πίσω Κύπρο, είπαν της πως έγινε λάθος στις κρατήσεις και ξέρετε δεν μπορούν να ταξιδέψουν τα παιδιά και να τα φέρετε που βδομάδας να παν με την άλλη πτήση.

- Ακούτε να σας πω, λαλεί τους. Τα παιδιά περιμένουν τα οι γονείς τους Κύπρο, ξεκινούν τζαι τα σχολεία. Εμέναν είπαν μου να τα φέρω ως το αεροδρόμιο και να σας τα παραδώσω. Εγώ έκαμα το κομμάτιν μου. Έτα δαμέ, θέλετε να τα στείλετε τωρά, θέλετε να τα κρατήσετε να τα πάρετε ξενοδοχείο τζαι να τα στείλετε που βδομάδας, δικό σας πρόβλημα. Αφήνω τα τζαι κάμετε καλάν ότι νομίζετε. Χαίρετε!

Τζαι ισιώννει να φύει!!!! Στηλλομμαθκιάζουν, οι υπάλληλοι. Βουρούν ταπισόν της, περιμένετε κυρία, με φύετε, δώστε μας θκιο λεπτά να δούμεν, να κανονίσουμεν..

Εβάλαν μας τελικά μες το αεροπλάνο στο πιλοτήριο παρακαλώ τζαι ηρταμεν Κύπρο. Ήμασταν κατενθουσιασμένοι. Ο brother ήταν να πελλάνει με τα κουμπούθκια του κοκπιτ.

Το ποκερ-φεης της γιαγιάς εδωσεν μας μιαν εμπειρία αξέχαστη. Γεια σου ρε γιαγιά!!

Αντίθετα με άλλες γιαγιάδες ελάλε μου πάντα «όι να βιάζεσαι για παντρειές α! Να σπουδάσεις, να μάθεις καμιάν ξένη γλώσσα τζαι έσhεις καιρό για έρωτες. Για το ψουμίν που εζυμώθηκε τζαι εμπηκεν στο φούρνο τζαι ψήθηκε εσhει πολλούς υποψήφιους»

Έμαθεν μου να παίζω σκάκι.

Εχασαμεν την πριν 8 μήνες τζαι πεθυμώ την πολλά.