Ροκολοι reloaded

Μέσα στην τόση αθλιότητα των ημερών υπάρχουν ακόμα κομμάτια από φως. Θυμάστε τους ρόκολους στο χωράφι δίπλα? Η άτσαλα στημένη καλύβα αποδείχτηκε αρκετά γερή και οι συναντήσεις τους καλά κρατούν ακόμα. 

Δεν τους πτόησε ούτε ο χειμώνας ούτε τίποτε. Μαζεύκουντε τακτικά, έστω και αν η μάπα περιορίστηκε λόγο καιρού. Μαζεύκουνται τζιαι κρύφουνται μες την παραγκούδα. Παραγγέλλουν σουβλάκια τα οποία εκατάληγαν στην πόρτα μας, ώσπου να καταλάβει ο ντελιβεράς ότι πρέπει να παραδώσει στη χωράφα ΔΙΠΛΑ από τον αριθμό Χ της οδού Ψ. 

Κάποιες στιγμές παρανοούσαμεν λίο. Ρε λαλείς να τρυπιούνται τζιει μέσα? Μπα, άμα τους πετύχεις στο φως φαίνουνται καλά μωρά.

Δεν είναι απλώς καλά μωρά. Έχει δυό μέρες που ανάβουν φωθκιά και κάθουνται γύρω, προχθές με κιθάρα, να τραγουδούν το παλιό μου παλτό

και το σαν σταρ του σινεμά

και διάφορα έντεχνα, εκατάλαβες..

και χτές ήρθαν με μπαγλαμαδάκι σε παρακαλώ και δώστου ρεμπετιές και θε μου μεγαλοδύναμε

Σήμερα εν ήρταν :-(
Ούφου.

Ωδή στους ταλαίπωρους γονείς..

Χαχαχαχα ενιμπόρω τζιλιούμε χαμέ ‘που τα γέλια τζιαι ήνταλοης έννα σηκωστώ αγκαστρωμένη γυναίκα?

Ωδή στους ταλαίπωρους γονείς από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σίδνεϊ:

Αυτά είναι!! Αν και η δική μας συμφωνική είχε έστω το μισό χιούμορ και τόλμη, ήταν να έχουν πολλά παραπάνω επιτυχία από ό,τι  τωρά!

Κρητικό

Εψές πήγαμε με τον κάουμποη στον Ερωτόκριτο. Τραγουδούσε ο Βασίλης Σκουλάς.

Γενικά η ταβέρνα δε λέει πολλά, αλλά ο σκοπός ήταν να ακούσεις κρητική μουσική και να περάσεις καλά και όχι το ντεκόρ.

Εκνεύρισεν με μια τετράπαχη δίπλα μας που ‘πού την ώρα που έκατσε δεν εσταμάτησε να μουρμουρά.. όι το φαΐ εν της άρεσεν -έγλυψεν το πιάτον της όμως- όι εκρύωνε, όι επύρωνε, όι ήταν γυφτιό ο τόπος.. 

Ε κανεί ολάν! Άμαν εν σου αρέσκει σήκου φύε, μιλλαρωτή μουρμούρα.

Ο άντρας της εντωμεταξύ έβκαλλεν τα μάθκια του πας τες γεναίτζες γυρόν.

Κατά τα άλλα επεράσαμεν πολλά ωραία, αν και δεν μείναμε ως αργά γιατί πόσον ξενύχτι τούντες μέρες.. Ήταν και ένα μιτσικουρίν αγοράκι που έδωσεν του χορού τζαι άψεν.

Βλέπετε στην Κρήτη η πλειοψηφία ξέρει όλους τους παραδοσιακούς χορούς και στέλλουν και τα παιδιά τους να μάθουν. 

Όι σαν τους Κυπραίους που το θεωρούν χωρκάτικο παντές τζαι εμεγάλωσεν  η γιαγιά τους με μπαλέτο  και γαλλικά. 

Όι πως έχω κάτι εναντίον των γαλλικών  και του μπαλέτου, ίσα ίσα, αλλά πλίς μεν μου το παίζεις Μαρία Αντουανέτα κυρία Μαρικκού που τα Ανάγια τζαι τάχα σνομπάρεις την κυπριακή παράδοση.

Είπεν και ένα από τα αγαπημένα μου Κρητικά τραγούδια:

Τούτο το μήνα, τον από πάνω
τον από πάνω τον παραπάνω
Αϊτός εβγήκε να κυνηγήσει,
να κυνηγήσει και να γυρίσει

Δεν κυνηγούσε λαγούς και ελάφια
μόν' εκυνήγα δυο μαύρα μάτια
Μαύρα μου μάτια κι αγαπημένα
και πως περνάτε χωρίς εμένα

Μαύρα μου μάτια κόκκινα χείλη
έβγα μικρή μου στο παραθύρι
Να δεις τον ήλιο και το φεγγάρι
να δεις το νέο που θα σε πάρει

Γαϊτάνι πλέκω και δεν αδειάζω
δεν μου βολεί να κουβεντιάζω
Ανάθεμά το και το γαϊτάνι
κι απού το πλέκει κι απού το φάνει

Στο συγκεκριμένο την πρώτη στροφή ερμηνεύει ο Βασίλης Σκουλάς και τη δεύτερη ο Μανώλης Λιδάκης.

Ο μπάρμπας μου ο Παναής

Τούτο το τραγούδι είναι από τα Αγαπημένα μου. 

Αρέσκει μου πάρα πάρα πάρα πολλά!

Πρώτη φορά το άκουσα φοιτήτρια όταν γυρίζαμε τα ρεμπετάδικα και ξεκίνησε η ερωτική μου σχέση με το ρεμπέτικο.  

Δευτέρα που είναι… Enjoy..

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Γιώργος Στεφανάκης
Πρώτη εκτέλεση: Μιχάλης Ζαμπέτας

Είχα ένα μπάρμπα εγώ νταή
Τον ξακουστό τον Παναγή
Καμάρι κι ασικλίκι (Ασικλίκι=Λεβεντιά)
Λάζο στη μέση του χωστό (Λάζο=Μαχαίρι)
Μουστάκι μαύρο γυριστό
Καφέ αμάν και αγαπητιλίκι

Είχε σκοτώσει τσαντιρμά (Τσαντιρμάς=Τουρκική Αστυνομία)
Όταν περνούσε κατιρμά (Κατιρμά=Λαθραία)
Μπροστά απ' το καρακόλι (Καρακόλι=Αστυνομικός σταθμός/μεταφ. ενέδρα)
Για να γλιτώσει τα καπνά
Σκαρφάλωσε από τα βουνά
Και τα φευγάτισε στην Πόλη

Μες τα Βουρλά κατιρματζής (Κατιρματζής=Κυνηγημένος)
Αντάμης και κοντραμπατζής (Αντάμης=Παλληκαράς, Κοντραμπατζής=Λαθρέμπορος)
Και της Τουρκιάς ο τρόμος
Καβάλα σε λιγνό φαρί (Φαρί=Άλογο)
Το μάτι του θολό βαρύ
Πατούσε κι έτρεμε ο δρόμος

Τσακιρισμένος μια βραδιά (Τσακιρισμένος=Μεθυσμένος)
Κι ως ήταν άντρας με καρδιά
Τον βάρεσε η τρέλα
Και μπαμ και μπουμ τις πιστολιές
Ξεσήκωσε τις γειτονιές
Κι έσπασε δυό μπορντέλα

Φτωχό σαν λάχαινε να δει
Δάκρυζε σαν μικρό παιδί
Κι ως είχε και παράδες
Μοίραζε ψώνια αγκαλιά
Κάθε Χριστού και Πασχαλιά
Στους φτωχομαχαλάδες

Η μάνα μου η Αλισαβώ
Και η νενέ μου η Τζεβώ (Νενέ=Γιαγιά)
Είχαν συχνά μπελάδες
Γιατί μας βγάζαν αβανιές (Αβανιές=Κακογλωσσιές)
Πως στου σπιτιού μας τις γωνιές
Κρύβαμε κατιρμάδες

Και κάποιο δειλινό μουντό
Μας τον εφέραν σηκωτό
Στο σπίτι λαβωμένο
Με ματωμένη τραχηλιά
Σπασμένη ραχοκοκαλιά
Πολύ βαριά μαχαιρωμένο

Μες τα Βουρλά κατιρματζής
Αντάμης και κοντραμπατζής
Και της Τουρκιάς ο τρόμος
Καβάλα σε λιγνό φαρί
Το μάτι του θόλο βαρύ
Πατούσε κι έτρεμε ο δρόμος

Και πρίν χάραξει η αυγή
Και πριν ο ήλιος καλοβγεί
Τον στόλιζαν στη κάσα
Τον κλαίει Τσεσμές και Αϊβαλί
Τον μπάρμπα μου τον Παναή
Πήρ' η Τουρκιά ανάσα

Τον έφαγε μια παστρικιά
Μια του παλιά αγαπητικιά (να γλέπεστε που τες γεναίτζες)
Αχ έρημη αγάπη
Γιατί ο μπάρμπας μου θαρρώ
Κρυφά της τά 'χε από καιρό
Με την Αγγέλα του Αράπη (ειδικά αμαν κάμνετε πελλάρες)

Και την παράλλη την αυγή
Βγάζει η Τουρκιά διαταγή
Ο κιρχανάς να κλείσει (Κιρχανάς=Πορνείο)
Μη σκοτωθεί κι άλλος ραγιάς
Απ΄ τα σεκλέτια της καρδιάς
Κι η Ρωμιοσύνη σβήσει

Μα σβήστηκε ο Παναής
Απ' τα κιτάπια της ζωής
Ας έχει σχώριο η ψυχή του
Αυτόν που έτρεμε η Τουρκιά
Τον έφαγε η αγαπητικιά (είδετε ίντα που κάμνουν οι αγαπητικιές?)
Και πήγε τσάμπα η ζωή του

Μες τα Βουρλά κατιρματζής
Αντάμης και κοντραμπατζής
Και της Τουρκιάς ο τρόμος
Καβάλα σε λιγνό φαρί
Το μάτι του θόλο βαρύ
Πατούσε κι έτρεμε ο δρόμος

(Μεγάλωσα κι εγώ που λες
Κοπέλα μες τις κοπελιές
Και τ' Αϊβαλιού λουλούδι
Τον μπάρμπα μου δεν τον ξεχνώ
Κι έκατσα αυτό το δειλινό
Και σας τον έκανα τραγούδι)

Ο θρήνος του μετανάστη

Χθες πήγαμε με τον καουμπόι να δούμε την παράσταση "Σκηνοβάτες". Άρεσεν μου, είχε γέλιο, λίιιιον κάπως σαν το σκεαρι μουβι των αρχαίων τραγικών.

Αυτό που μου κόλλησε όμως ήταν ένα τραγούδι από την παράσταση, το “το κλάμα του εμιγκράντου” δηλ ο θρήνος του μετανάστη, που το τραγούδησε καταπληκτικά η κοπέλα.

Το τραγούδι είναι παραδοσιακό από τα ελληνόφωνα χωριά της κάτω Ιταλίας. Στα χωριά αυτά μιλάνε μια ξεχωριστή διάλεκτο τα γκρεκάνικα. Αυτή η υπέροχη διάλεκτος χάνετε σιγά σιγά..

Δε βρήκα στο ΥouTube ολόκληρο το τραγούδι, γι’ αυτό σας βάζω 1-2 βιτεάκια και μια μετάφραση όλων των στίχων.

Ωριά μου ροντινέλλα μου
Ωραίο μου χελιδόνι

πλέα τάλασσα σ’ αγκουάντει
ποια θάλασσα σε βγάζει

Τζιε α πούθε ‘στέ τζιε στάζει
και από πού έρχεσαι και φτάνεις

μ 'ούτον τον καλό τζαιρό.
με τούτο τον καλό καιρό

Βαστά το πέτο άσπρο
Άσπρο έχεις το στήθος

μαύρε βαστά τες άλε
μαύρες έχεις τις φτερούγες

ο σταυρί κολόρ ντι μάρε
στη ράχη το χρώμα της θάλασσας

τζιε η κούντα λιο νοικτή
και την ουρά λίγο ανοιχτή

Αρώτησα τη μάνα μου
Ρώτησα για τη μάνα μου

την πλέον αγαπημένη
την πολυαγαπημένη
έχει τόσο καμεμένη
είναι τόσο στεναχωρεμένη

πούρου να ‘χει να με δει
τόσο που έχει να με δει

Αρώτησα τον τσιούρη μου
Ρώτησα για τον κύρη/τζύρη μου

Τζι’ όλη τη γκετονία
και για όλη τη γειτονιά

τζιε αν είχε ομιλία
και αν είχες ομιλία

πόσα είχε να μου πει
πόσα θα είχες να μου πεις

Κάιτζ' αμπρός στη τάλασσα
Κάθομαι ομπρος στη θάλασσα

πάντα σενα κανονώ
πάντα σε κοιτάζω

λίον γκέρνει, λίον καλέει
λίγο γέρνεις λίγο κατεβαίνεις 

λιον εγκίζει το νερό.
λίγο αγγίζεις το νερό.

Μα ‘σου τίπο μου λέει

Μα εσύ τίποτα δε μου λες

για πόσα σε ρωτώ

για όσα σε ρωτώ

λίον γκέρνει, λίο καλέει,

λίγο γέρνεις, λίγο κατεβαίνεις

λιον εγκίζει το νερό...

λίγο αγγίζεις το νερό…

Δε σας θυμίζουν λίγο τα κυπριακά?

Τζαι επίσης εθυμήθηκα πόσο με εκνευρίζουν αυτοί που θεωρούν το να μιλάς τη διάλεκτό σου "χωρκάτικο". Embrace  την καταγωγή μας πήπολ! 

Embrace τα κυπριακά και όλες τις διαλέκτους!