Aναδιάρθρωση

Άκουσες το αγαπητέ αναγνώστη ότι έννα αναδιαρθρώσουμεν το δημόσιο τομέα έννεν? 

Ως αρχή και ιδέα πολύ καλά θα κάναμε αν με ρωτάς γιατί αναμφίβολα ο δημόσιος τομέας χρειάζεται εκσυγχρονισμό. 

Ο οποίος όμως εκσυγχρονισμός αυτή τη στιγμή γίνεται μέσω προγραμμάτων με εντυπωσιακά ονόματα όπως «Πρόγραμμα Εκπαίδευσης για Στρατηγική, Ηγετική και Διευθυντική Ανάπτυξη της Κυπριακής Δημόσιας Υπηρεσίας» στα οποία γράφονται όλες οι λέξεις με κεφαλαία για να τονίσουμε την σπουδαιότητά τους και προϋπολογίζονται κάτι εκατομμύρια τα οποία τα δίνουμε σε ιδιωτικά κολλέγια και συγκεκριμένα στο CIIM γιατί τα κρατικά πανεπιστήμια μας πέφτουν λίγα και αυτά τα ιδιωτικά κολλέγια έχουν εξίσου εντυπωσιακούς συνεργάτες. 

Το ότι οι εν λόγω συνεργάτες και τα εν λόγω ιδρύματα ουδεμία ιδέα έχουν για τη δομή, τη λειτουργία και τα προβλήματα της δημόσιας υπηρεσίας είναι άσχετο.

Σημασία έχει ότι οι όλοι οι εκπαιδευτές έχουν εντυπωσιακούς τίτλους που περιλαμβάνουν εντυπωσιακές λέξεις όπως executive, strategist και consultant (μπορεί και τα τρία μαζί), και ακριβώς πριν αποφασιστεί ότι είναι οι πλέον αρμόδιοι να αναδιαρθρώσουν το δημόσιο τομέα, εργάζονταν σε διευθυντικές θέσεις στη ΛΑΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ και επειδή τα εκάμαν τόοοσο σιόνιν εκεί είπαν να τους φέρουν να κάνουν και τον δημόσιο τομέα γαστρίν. 

Γι’ αυτό σαν σε πολλούς τομείς υπάρχει πίεση λόγω υποστελέχωσης και σαν είμαστε πνιμένοι στη δουλειά, ξαπολούμεν τα ούλλα και σηκώνουμε κάθε τρεις και λίγο διάφορους υπαλλήλους από διάφορα άσχετα μεταξύ τους τμήματα, με άσχετα μεταξύ τους προβλήματα να πάμεν να «Αλλάξουμε μαζί τη δημόσια διοίκηση» παίζοντας παιχνιδάκια για ενδυνάμωση της εμπιστοσύνης και της συνεργασίας για καμιάν εβδομάδα και βρίσκοντας τα χαρακτηριστικά και τις διαφορές μεταξύ του ηγέτη και του διευθυντή, γιατί αυτό είναι το πρόβλημα της δημόσιας υπηρεσίας και τώρα που έχω αναγνωρίσει το ηγετικό μου προφίλ όλα θα κυλάνε ρολόι στη δημόσια υπηρεσία. 

Σσσιχτίρ.

Βack to basics

Πάμε ξανά στα βασικά, να επιστρέψουμε στην αγνή ζωή και λοιπές μαλακίες, μπας τζαι δούμεν χαΐρι.

Ποιές είναι οι βασικές συνιστώσες του κράτους.

1. ένα σύνολο ανθρώπων

2. που κατοικεί σε ορισμένη εδαφική επικράτεια

3. οργανωμένο κάτω από μια οργανωμένη πολιτική εξουσία

4. που έχει τη δύναμη να ασκεί εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία.

Το «σύνολο ανθρώπων» είναι γενικό και αόριστο, γιατί ακριβώς τα κράτη δεν είναι μόνο εθνικά κράτη. Συγκεκριμένα η έννοια του έθνους-κράτους εν πολλά καινούρια.

Η εδαφική επικράτεια δε χρειάζεται εξηγήσεις.  Άμαν δεν ορίζεις ένα «ζωτικό χώρο» όπως λέγεται, μπορεί να μιλάμε για έθνος, λαό, όπως θέλεις πες το, αλλά κράτος δεν έχεις.

Και ερχόμαστε στο ψητό. Η κυβέρνηση. Η εξουσία. Τούτη κανονικά ορίζουν την τα άτομα που συνιστούν το κράτος. Δηλ, σε ένα ιδανικό κόσμο, αποφασίζουμε όλοι εμείς ποιοι και πώς θα μας κυβερνούν. Εννάν δημοκρατία άρα εκλέγουμεν τους? Ενναν βασιλεία άρα καρτερούμεν που το βασιλιά και τους απογόνους του, ενναν ολιγαρχία άρα ορίζουν μας όσοι εν ππαραωμένοι? κ.τ.λ. 

Όλα δοκιμάστηκαν ανά τους αιώνες. Και το συλλογικό συνειδητό των ανθρώπων έκρινε πως η δημοκρατία είναι καλό και δίκαιο πολίτευμα, γιατί θέλω και πρέπει εγώ, ο πολίτης, να έχω λόγο στις αποφάσεις της εξουσίας από τις οποίες εξαρτάται η ζωή και η περιουσία μου. Έγιναν επαναστάσεις, πόλεμοι, ιστορίες, κακά, για να αποκτήσουν κάποια τυχερά κράτη την ευλογία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Μεταξύ αυτών και το δικό μας, έστω και αν αυτή η απόφαση πάρθηκε για μας μέσα από ένα δοτό σύνταγμα.

Παρένθεση

(Τι σημαίνει δημοκρατία? Αρχικά σήμαινε ότι όοοοολοι οι πολίτες μαζεύονταν μαζί στην πλατεία της πόλης-κράτος και αποφάσιζαν όλοι μαζί. Σήμερα δεν είναι δυνατόν να γίνεται αυτό. Άρα ο ποιο πρακτικός τρόπος που βρέθηκε είναι να έχουμε εκπροσώπους. 

Γι’ αυτό και η βουλή λέγεται Βουλή των Αντιπροσώπων. Αποφασίζω εγώ στις εκλογές με την ψήφο μου: Ποιόν κρίνω ως πολίτης ότι θέλω να με εκπροσωπήσει στο σώμα που αποφασίζει τους νόμους?

Ποιος είναι αυτός που με την παρουσία του εκεί θα διασφαλίσει τα συμφέροντα εμένα του πολίτη? 

Και όχι μόνο τα δικά του?

Οι άνθρωποι όμως ξεχνούν και βολεύονται. Ζουν στην πλάνη ότι όσα κέρδισαν, δηλαδή το δικαίωμα στη δημοκρατία, στο λέγειν, είναι εκεί, μόνιμα, διασφαλισμένα και αμετακίνητα. Ξεχνούν ακόμα και το ότι οι εκλελεγμένοι εκπρόσωποί μας χρειάζονται έλεγχο, αλλιώς όλα αυτά μπορεί να χαθούν ανά πάσα στιγμή. Και κυρίως ξεχνούν ότι και οι εκλελεγμένοι αντιπρόσωποι μας εν άνθρωποί όπως ο καθένας μας, με τες αδυναμίες τους, τα λάθη τους, τα ελαττώματά τους.

Άρα αγαπητέ πολίτη, όλοι πρέπει να έχουμεν έννοια. Όταν ψηφίζουμεν κάποιον -οποιουδήποτε κόμματος- πρέπει να έχουμεν έννοια τι στα ανάθεμα κάμνει τούτος ο μαλάκας που τον εψηφίσαμεν τζιαμέ να αποφασίζει για λόου μας. Δε θα αναλύσω τα κόμματα και τις πεποιθήσεις τους. Ας μείνουμε μόνο εδώ. Ποτέ δεν προσπάθησα εξάλλου να πείσω τον οποιονδήποτε να αλλάξει κόμμα. Τα περισσότερα κόμματα έχουν και άξιους και ανάξιους στις τάξεις τους. Όποιο κόμμα και να ψηφίζει κάποιος έχει πληθώρα επιλογών. Αυτό έλεγα σε όλους, όταν ήταν οι βουλευτικές. Αλλά, όταν κάνουμε την επιλογή μας, οφείλουμε να έχουμεν έννοια. Εκτός φυσικά αν προτιμάς να αποφασίζει η θκειά σου η Αντρούλλα για σένα, οπότε πάω πάσο.)

Κλείνει η παρένθεση

Το κράτος λοιπόν πρέπει να έχει τη δυνατότητα να ασκεί εσωτερική κυριαρχία.

Αυτό γίνεται με την επιβολή των νόμων, διαταγμάτων, κανονισμών κ.τ.λ. τα οποία είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να ακολουθούμε και, αν δεν το κάνουμε, έχουμε τις ανάλογες συνέπειες έναντι του νόμου που εμείς οι πολίτες, μέσω των αντιπροσώπων μας, ψηφίσαμε. 

Και πάρα πολύ σημαντικό μέρος αυτής της εσωτερικής κυριαρχίας είναι η δυνατότητα άσκησης εσωτερικής πολιτικής με την έννοια του πολιτικού σχεδιασμού, της ανάπτυξης, της κοινωνικής πολιτικής κ.τ.λ.

Εξωτερική κυριαρχία είναι η αναγνώριση που έχει αυτό το κράτος από τα άλλα κράτη. Οι διπλωματικές και άλλες σχέσεις που αναπτύσσουμε με άλλα κράτη είναι έκφραση αυτής της εξωτερικής κυριαρχίας.

(Αυτός είναι και ο λόγος που το ψευδοκράτος λέγεται ψευδοκράτος. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά εκτός από το τελευταίο, την αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα με τη σύναψη διπλωματικών και άλλων σχέσεων. 

Γι’ αυτό και όταν ακούμε πως προσπαθούν να συμμετέχουν σε διεθνή αθλητικά δρώμενα, διεθνή επαγγελματικά συνέδρια, τουριστικές εκθέσεις κ.τ.λ πρέπει να ξέρουμε ότι ακριβώς αυτό είναι ο απώτερος στόχος τους, σιγά σιγά, από τα χαμηλά και τάχα αθώα, να συνάψουν τέτοιους διεθνείς δεσμούς και συνεργασίες. 

Γι’ αυτό και αντιδράσαμε έντονα στην προοπτική για απευθείας εμπορικές σχέσεις του ψευδοκράτους με άλλα κράτη. Εν θέμα ουσίας και όχι καρκασιαλλικιού.)

Αυτά για την ώρα.

Συμπληρώστε ελεύθερα. 

ΒΛΑΚΕΣ

ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ.

ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Δε μιλώ για την αρχαία. Ούτε με τη στενή οπτική της Κύπρου, χωρίς να την τοποθετήσει κανείς στο παγκόσμιο σκηνικό.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΧΑΠΑΡΟΙ!

ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ.

Εγινήκετε ούλλοι οικονομολόγοι της δεκάρας τζαι αγνοείτε ότι η οικονομία δεν είναι ένας παράγοντας ανεξάρτητος από την πολιτική.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ GAME THEORY ΒΛΑΚΕΣ Ε ΒΛΑΚΕΣ

Τζαι τούτες οι παπαριές περι "να δούμεν ξανά τις αξίες μας" και τα ενοχικά συνδρομα που προσπαθούν να σας φυτέψουν εν πολλά καλά αλλά ΕΝ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ. Δέτε ξανά τα προηγούμενα. 

Να ανοιξουμεν τα στραβά μας όλοι. 

(κατά τα άλλα ενόμιζα εκτός των άλλων ότι έχουμεν υπουργό εξωτερικών) (ή και διπλωματικό σώμα γενικότερα) 

Περί ελέγχου

Το ακόλουθο έχει πολλά μηνύματα. Αφού είσαστεν ούλλοι αγγλομαθείς εν θα σας δυσκολέψει.

Η συνέντευξη δόθηκε για το ντοκιμαντέρ SiCO που ασχολήθηκε με το έκτροπο για σύστημα υγείας στην Αμερική. Τα μηνύματα όμως δεν περιορίζονται στο σύστημα υγείας, αλλά αγγίζουν τη φιλοσοφία του πολιτικοοικονομικού συστήματος και είναι επίκαιρα όσο ποτέ.

‘Εθελα να δώσω ιδιαίτερη έμφαση στο 3:38 και μετά, γι’ αυτό θα επιχειρήσω να το μεταφράσω, αν και δεν είμαι μεταφράστρια:

Το τι λαλεί ο παρέας о Tony Benn εν πολλά σωστό:

….Βλέπεις πιστεύω πως υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους ελέγχονται οι άνθρωποι. Πρώτον να τους φοβίσεις. Και δεύτερον να τους σπάσεις το ηθικό/αποθαρρύνεις. Ένα μορφωμένο, υγειές και με αυτοπεποίθηση έθνος είναι πιο δύσκολο να κυβερνηθεί.  Και αυτό είναι κάτι που βρίσκεται στο μυαλό ορισμένων: Δε θέλουμε τους ανθρώπους μορφωμένους, υγιείς και με αυτοπεποίθηση, γιατί θα βγουν εκτός ελέγχου. Το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού απολαμβάνει το 80% του παγκόσμιου πλούτου. Είναι απίστευτο, αλλά οι άνθρωποι το ανέχονται. ΑΛΛΑ είναι φτωχοί, χωρίς ηθικό και φοβισμένοι. Και γι’ αυτό πιστεύουν ότι το πιο ασφαλές είναι να υπακούουν σε διαταγές και να ελπίζουν για το καλύτερο.

Σε αυτό ήλπιζαν και οι “εταίροι” μας και οι εκ των έσω χειροκροτητές τους.

Ο μηχανισμός είχε τεθεί σε εφαρμογή εδώ και πολύ καιρό με την πλύση των όποιων εγκεφάλων διέθετε ο κόσμος.

Οκ, δεν υπακούσαμε σε διαταγές. Καλώς, λέω εγώ. Τώρα?

Τωρά αθθυμηθήκαν οι πολιτικάντηδες ότι εν άλλοι οι στόχοι της Γερμανίας (καλημέρα τζαι έφεξεν?) στόχος εν το εθνικό, το φυσικό αέριο να το πιάσουν μούχτιν, θέλει τους ημικρατικούς πάλε μούχτιν, θέλει να μας παττήσει και όχι να μας βοηθήσει  (καφεδάκι να ανοίξει το αγουροξυπνημένο μας?).

Χάτε τωρά. 

Τωρά ξαφνικά οι Ρώσοι εν φίλοι σας? Πριν 15 μέρες πάντως εν εθελετε ούτε να τους δείτε. Τωρά περιμένετε ότι έννα μας κροστούν? Μακάρι.

Αυτό που εσύρνετε πέτρες, αντί να δείξετε όταν έπρεπεν συναίνεση, για να σωθεί ο τόπος. 

Αυτό που είπετε ψέματα τζαι εκάματε συμφωνίες χρεωκοπίας.

Αυτό.

Ναι, είμαι πίκρισσα.

Τζαι τι να την κάμει ο τόπος τωρά την αποχή ή την καταψήφισή σας ρε μαλάκες?

Τη ζημιά εκάμετε την.

Επουλήσαν μας

Επουλήσαν μας.

Αφού φυσικά εστείλαν την Πέμπτη τους γαμπρούδες να τραβήσουν ό,τι εκατομμύρια είχαν απομείνει στες τράπεζες για τα μάθκια του κόσμου.

Εθέλετε Αναστασιάδη.

Έτα τζιαμέ τωρα.

Εν εθέλετε τους Ρώσσους.

Έτα τζιαμέ τωρά.

Στη δουλειά βρoμεί βόθρους… how appropriate

Oνοματολογία

Ετέλειωσε τζαι τούτο. Τζαι τωρά αρχίζει το πραγματικό άκσιον της όλης υπόθεσης. Βασικά οκ, άρχισε που το καλοκαίρι και ακόμα πιο πριν ‘πού κάτω - ‘πού κάτω αλλά τωρά έν’ στο φούλ!

Τα ονόματα. Ποιος θα πάρει ποιο πόστο. Ένι ξέρω για σας αλλά εγώ απολαμβάνω το τα μάλα.

Γιατί, όπως ξέρετε όλοι, τούτη ούλλη η ιστορία ποτέ και σε καμιά εκλογική αναμέτρηση δεν έχει να κάμει τίποτε με ικανότητες και λοιπές πίπες. Έχει να κάμει με απολαυστικότατες  εσωκομματικές δολοπλοκίες του στυλ "να δυναμώσω τον τάδε, να βγάλω από τη μέση το δείνα" κτλ που κάμνουν σύναξη 5 ξανθιών σε νυχού να ωχριά σε κουτσομπολιό και πισώπλατες μαχαιριές.

Απόλαυση!!!!

Διλήμματα

Μα τι δίλημμα τζαι τούτο τωρά?

Μαλάς ή Αναστασιάδης? Ούφφου δυσκολεύκουμαι πολλά…

Αναστασιάδης: άλλος Χρυσάνθου

Έκαμνε εταιρεία για να κατακλέψει κόσμο στο χρηματιστήριο.

Έφκαλεν κάτι ψοροεκατομμυριάκια από την “καμένη γη” ως δικηγόρος των Τραπεζών που την έκαψαν.

Υπερασπιζόταν τες Τράπεζες μέχρις εσχάτων, μέχρι τη μέρα δηλ που είπαν “εεε.. σαρπραιζ! Θέλουμεν στήριξη!”.

Ελύσhιασεν όταν έμαθε ότι δε θα ξαναδιοριστεί ο Ορφανίδης, για να έρτει 2 μέρες μετά να σφυρίζει αδιάφορα “μα έννεν εγώ που τον εδιόρισα”. Ναι εν το ΔΗΚΟ που τωρά φιλάς τον κώλο του.

Θέλει να ιδιωτικοποιήσει κερδοφόρους ημικρατικούς, για να κλαίμε όπως σε άλλες χώρες που ιδιωτικοποιηθήκαν και οι τιμές τριπλασιαστήκαν, ενώ παράλληλα με συνεργό το Φούλλη έκαμεν την Cyprus Airways (και άλλες) μη βιώσιμη που το ρουσφέττιν.

Λαλεί ψέματα ότι η ιδιωτικοποίηση εν για το όφελος του πολίτη ενώ την ίδια ώρα, έχοντας πλήρη έλεγχο της Βουλής, εμποδίζει τη Cyta να κατεβάσει τες τιμές προς όφελος του πολίτη για να μπορεί να κερδοφορούν MTN και σία, με αποτέλεσμα να πληρώνουμε όλοι ακριβότερες υπηρεσίες.

Σhιζει τα μαγιό του για το μέγεθος του δημόσιου τομέα ενώ κατα τη διάρκεια της διακυβέρνησης του ΔΗΣΥ επροσλαμβάναν 1000+ υπαλλήλους το χρόνο με το μέσο.

Επαούριζεν για 1 μήνυμα που άφηκεν κάποιος στον Άντρο ενώ έκαμεν γαργάρα ολόκληρες σελίδες με “οκ έγινε” του ΔΗΚΟ που το γλύψε-γλύψε.

Είναι υπερασπιστής πραξικοπηματιών.

Θέλει να σhύψουμε στην πολιτική της Μέρκελ που έφαεν τζαι ερουκάνισεν την Ευρώπη. Χωρίς την παραμικρή διαπραγμάτευση.

Ακόμα τζαι οι δικοί του δεν του έχουν εμπιστοσύνη.

Με τη βουλή υπό τον έλεγχό του και την εξουσία στα χέρια του, θα είναι ανεξέλεγκτος.

κτλ…

Μαλάς:

Πολλά καινούριος στην πολιτική και δε χρωστά τίποτε και σε κανέναν.

Ό,τι του λείπει σε πείρα το αναπληρώνει από ό,τι φαίνεται σε ικανότητες, όπως έδειξε η σύντομη θητεία του στο Υπουργείο Υγείας.

Τούτα που λαλεί για τη δανειοδότηση εν λογικά και εμπεριστατωμένα και όχι άναρθρες κραυγές λαϊκισμού και εκφοβισμού όπως κάμνει ο άλλος.

Το μοναδικό αμάρτημα που του καταλογίζουν εν το ότι τον στηρίζει το ΑΚΕΛ.

Ναι εν μεγάλο μειονέκτημα να βγει ένα κόμμα τζαι να υποστηρίξει κάποιον που δεν είναι μέλος του. 

Άσχετα που μουρμουρούμεν μέρα νύχτα «μα γιατί δεν έχουμε νέους υποψήφιους και όχι κομματόσκυλλα?? Μα θέλουμεν νέους ανθρώπους… μπουχουχου»  

Ο Νικολάκης τηλεκριτικός..

… Επειδή εν μου άρεσεν η σειρά που εβάλετε τες ειδήσεις, τζαι επροτιμούσα το 3^ο θέμα να το παίξετε 2^ο τζαι το 8^ο να το βάλετε 5^ο,

Τζαι επειδή δεν ανέχομαι να διακόπτει την πριγκιπικότητά μου ο κάθε δημοσιογραφίσκος,

Τζαι επειδή έχω άποψη για το πώς έπρεπε να παρουσιάσετε ένα ρεπορτάζ,

Εκτός ‘πού το να κρατήσω την αναπνοή μου, εγώ τζαι οι παρέες μου θα σας αφήκουμεν  τζιαι  1-2 εβδομάδες απκιέρωτους να σας δείξω εγώ, νιά νιά νιά νιά νιά...

Πολιτικό bullying? I don’t know this word…

Μια πεινασμένη κουμουνιστική οικογένεια

Και τώρα ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα περι μαστόρων πόστ.

Το Καϊσίν σας, όπως ξέρετε είναι μιξ φρούτο, γενετικώς βελτιωμένο DNA με την εισαγωγή φρέσκου από το σιδηρούν παραπέτασμα.

Το οποίο σιδηρούν παραπέτασμα, έχει υποπέσει στην αντίληψή μου, είναι πολύ παρεξηγημένο. 

Οι περισσότεροι, άμα σκέφτονται τις χώρες του ανατολικού μπλοκός, σκέφτονται μιζεριασμένους Ρουμάνους-Μολδαβούς-Γύφτους και πεινασμένες αιθέριες υπάρξεις, καταπιεσμένες από δικτατορικά καθεστώτα και ανυπόμονες να βρεθούν στον παράδεισο των καμπαρέ του δυτικού κόσμου.

Ξέρω ότι θα σοκάρω κάποιους τωρά, αλλά τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Δεν ήταν όλες οι χώρες αυτές υπό δικτατορία ούτε και πεινούσαν.  Η χώρα της καϊσομαμάς ας πούμε δεν ήταν καθόλου έτσι. Η καϊσομαμά αποφάσισε να ακολουθήσει τον φάδερ στο χρυσόξερο κέντρο της γης καμιά δεκαετία πριν την πτώση του “υπαρκτού” κουμμουνισμού.

Ναι δεν ήταν όλα ρόδινα, ναι υπήρχαν πολλά βλακώδη λάθη στο σύστημα, ΑΛΛΑ είχε και πολλά, μα πάρα πολλά καλά. Στο σιδηρούν παραπέτασμα ο κόσμος είχε πραγματικά δωρεάν παιδεία για παράδειγμα.

Τα νηπιαγωγεία εφακούσαν χαμέ το πιο εξκλούσιφ νηπιαγωγείο της Κύπρου και ήταν μούχτιν. Θυμάμαι ότι είχαν κουζίνα και μας μαγείρευαν φαΐ της ώρας για πρόγευμα και μεσημεριανό, την εποχή που το λυμένο σάντουιτς στην τσάντα ήταν η μόνη επιλογή στην Κύπρο. 

Και είχαμε και δωμάτιο με κρεβάτια για να κοιμούνται τα παιδιά το μεσημέρι και το βράδυ. 

Ναι καλά διάβασες, το βράδυ. 

Ένα σημαντικό ποσοστό των νηπιαγωγείων μπορούσαν οι γονείς να αφήσουν τα παιδιά για διανυκτέρευση. 

Γιατί? Όχι δεν ήταν κάποια άρρωστη κουμουνιστική άσκηση σκληραγώγησης. Απλά το σύστημα λάμβανε υπόψη τις ανάγκες των ανθρώπων που δούλευαν βάρδιες (ιατροί, νοσοκόμες, πυροσβέστες, αστυνομικοί πιλότοι, αεροσυνοδοί, οδηγοί τρένων, ελεγκτές κτλ).

Η καθαριότητα ήταν τζεί που το δεδομένη ενώ η καϊσομαμά έμαθε ότι υπήρχαν φτείρες στα σχολεία όταν ήρθαμε στον ελεύθερο, πολιτισμένο και δημοκρατικό κόσμο.

Στο γυμνάσιο τα φροντιστήρια ήταν άγνωστη λέξη. 

Τα δίδακτρα επίσης. 

Δεν είχε σημασία ποιος ήσουν, τι δουλειά έκανες, πόσο χαμηλά στην κοινωνική τροφική αλυσίδα ήσουν. Τα παιδιά σου μπορούσαν όχι μόνο να σπουδάσου ότι ήθελαν, αλλά και να αναπτύξουν παράλληλα και ό,τι ταλέντο είχαν. Πάλε μούχτιν. Μια καθαρίστρια μπορούσε, χωρίς να στερηθεί (σημαντικό αυτό), να στείλει το παιδί της να μαθαίνει και σαξόφωνο και πιάνο και όμποε και πιθκιαύλι και ότι ήθελε και να γίνει και ιατρός άμα μπορούσε. Υπήρχαν σχολεία στα οποία μπορούσαν να πάνε όσοι είχαν κάποια ιδιαίτερη κλίση ή ταλέντο ας πούμε μουσικά, καλών τεχνών, γυμναστικά, μαθηματικά (μαθηματικό γυμνάσιο πήγε και η μαμά) κτλ.

Τα πανεπιστήμια είχαν υψηλότατο επίπεδο και η εξέταση ήταν και γραπτή και προφορική, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, τα περιθώρια για σκονάκι ήταν εξαιρετικά στενά. Όχι, ούτε η δωροδοκία καθηγητή ήταν εύκολη επιλογή, καθώς η εξέταση γινόταν κάπως έτσι: 

Έμπαινες στην αίθουσα και τράβαγες ένα φάκελο ο οποίος είχε τις ερωτήσεις που έπρεπε να απαντήσεις. Ο κάθε φάκελος είχε και διαφορετικές ερωτήσεις (ούτε αντιγραφή από το διπλανό σπάσμα λοιπόν). Με το που τελείωνες πήγαινες μπροστά στον καθηγητή, του έδινες το γραπτό, το έβλεπε μπροστά σου και επιτόπου σε εξέταζε και προφορικά σε ότι θέμα της ύλης ήθελε και επιτόπου σου έβαζε και το βαθμό στο φοιτητικό σου βιβλιαράκι. 

Τα ανέκδοτα που ξέρετε με αγορά πτυχίων με μια κουέλλα εν μεταγενέστερα.

Όχι πως έλειπαν οι φοιτητές που προσπαθούσαν να γελάσουν του καθηγητή, αλλά θα σας τις πω άλλη φορά.

Ως εργαζόμενος τώρα –γιατί ανεργία δεν υπήρχε- όσο χαμηλά και να ήσουν, θα μπορούσες να πας διακοπές και να στείλεις τα μωρά σου κατασκήνωση. Είχες ΠΛΗΡΗ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εξασφαλισμένο αξιοπρεπές σπίτι, με ρεύμα και θέρμανση με μηδαμινό σχεδόν κόστος, εξασφαλισμένη σύνταξη και άλλα πολλά.

Για παράδειγμα, όταν ήταν περίπου ενός ο μπράδερ έμεινε για 1-2 χρόνια με τη γιαγιά ενώ εμείς ήμασταν Κύπρο, μέχρι να βρουν τα πόδια τους οι δικοί μου. 

Η γιαγιά, επειδή ήταν εργαζόμενη και είχε και μικρό παιδί να προσέχει, έπαιρνε κουπόνια με τα οποία έπαιρνε φαγητό για το μωρό. 

Θυμάμαι το καλοκαίρι που ήμουν και εγώ πηγαίναμε στο σημείο διανομής, που ήταν σαν καντίνα με κουζίνα στο βάθος, και έπαιρνε τρία γυάλινα βαζάκια τα οποία είχαν σούπα, κυρίως γεύμα και κρέμα για επιδόρπιο. 

Γιατί όλοι ξέρουμε ότι οι εργαζόμενες μητέρες μπορεί να δυσκολεύονται να μαγειρέψουν το μεσημέρι ή το βράδυ.

Οκ δεν είχαν το πολυτελές διαμέρισμα, δεν είχαν τσάντα πράντα και πανάκριβα ρούχα, ούτε κόκα-κόλα και μακντόναλτς, αλλά είχαν ένα άνετο σπίτι, δεν τους τσιλλούσαν τα δάνεια στο λαιμό και ήταν και αυτοί και η οικογένειά τους εξασφαλισμένοι.

Όχι δεν πεινούσαν. Τα τελευταία χρόνια υπήρχε μια κρίση στην αγορά, η οποία περιόρισε την ποικιλία των αγαθών, αλλά σίγουρα δεν πεινούσαν. Θυμάμαι τραπέζια σε συγγενείς στα χωριά που ανταγωνίζονταν άξια τα κυπριακά τραπεζώματα.

Η εγκληματικότητα ήταν αμελητέα, όπως την εποχή που και στην Κύπρο κοιμόμασταν με τες πόρτες ανοιχτές, κυκλοφορούσαμε τρία 7χρονα σε μια μεγαλούπολη και δεν ανησυχούσε κανείς.

Οι πόλη ήταν περιποιημένη, με περιποιημένα πάρκα και πλατείες, με σιντριβάνια και έργα τέχνης, καθαρούς δρόμους κτλ.

(θυμίζει σας λίον Σουηδία έννεν?)

Και τότε γιατί τα πέταξαν όλα αυτά για τα οποία ο δυτικός κόσμος φτύνει αίμα, καταχρεώνεται και τελικά δεν απολαμβάνουν παρά μόνο λίγοι? Οέο?

Εν ιμπορώ να το αναλύσω σε ένα πόστ. Θέλει ολόκληρη διατριβή. 

Αλλά μια πολλά -μα πολλά- απλουστευμένη εξήγηση είναι η εξής: Το μάρκετινγκ, οι λανθασμένες εντυπώσεις που είχαν για την αφθονία του δυτικού κόσμου, εξαιτίας εν μέρει του περιορισμού στις μετακινήσεις και, κυρίως, η νοοτροπία του όχλου.

Αυτή η τελευταία, δε, είναι που έστειλε στα τάρταρα και τη χώρα της καϊσομαμάς. Γιατί είχαν ένα πολύ καλό σύστημα που, ναι, είχε τα λάθη του, τις αγκυλώσεις του, τα κακά του, αλλά αντί να τα φτιάξουν τα λάθη σταδιακά και με ψυχραιμία, αποφάσισαν, παρασυρμένοι από το ντόμινο της πτώσης του σιδηρούν παραπετάσματος, να ρίξουν την κυβέρνηση, να κάψουν τη βουλή και να αφήσουν το κράτος ακυβέρνητο.

Μόνο που κανένα κράτος δεν μένει ακυβέρνητο ούτε καν για 2 μέρες. Πάντα θα βρεθούν οι σωτήρες που θα μουντάρουν να πάρουν τα ινία και καλά μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση χάους και αναρχίας/μέχρι να απομακρυνθούν τα μιάσματα του προηγούμενου συστήματος/μέχρι τις εκλογές –για το καλό μας. 

Μα αλήθεια! Μέχρι τις εκλογές μόνο! 

Και μαντέψτε ποιοι είναι αυτοί:

Και αυτούς δεν τους ξεφορτώνεσαι με καμία ανατροπή, με κανένα κάψιμο, με καμία διαδήλωση.

Τους έμεινε η κόκα-κόλα, το όνειρο του μεγάλου σπιτιού με το λευκό φράκτη γύρω-γύρω και η πιο μεγάλη μάρκετινγκ απάτη έβερ: 

Άμα δουλέψεις σκληρά και αφοσιωμένα μπορείς και ΕΣΥ να έχεις ΟΛΑ τα καταναλωτικά αγαθά που ποθεί η ψυχή σου. 

Μεν ακούεις πελλάρες, ΌΛΟΙ μπορούν. 

ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Φάε τώρα το μπίκ μακ σου, πιες την κοκακολίτσα σου και ονειρέψου.

A note of appreciation from the rich

Let’s be honest: you’ll never win the lottery.

On the other hand, the chances are pretty good that you’ll slave away at some miserable job the rest of your life. That’s because you were in all likelihood born into the wrong social class. Let’s face it — you’re a member of the working caste. Sorry!

As a result, you don’t have the education, upbringing, connections, manners, appearance, and good taste to ever become one of us. In fact, you’d probably need a book the size of the yellow pages to list all the unfair advantages we have over you. That’s why we’re so relieved to know that you still continue to believe all those silly fairy tales about “justice” and “equal opportunity” in America. (ή στην Κύπρο)

Of course, in a hierarchical social system like ours, there’s never been much room at the top to begin with. Besides, it’s already occupied by us — and we like it up here so much that we intend to keep it that way. But at least there’s usually someone lower in the social hierarchy you can feel superior to and kick in the teeth once in a while. Even a lowly dishwasher can easily find some poor slob further down in the pecking order to sneer and spit at. So be thankful for migrant workers, prostitutes, and homeless street people. (στην περίπτωσή μας οι μαυρίες/σριλανκέζες/ρωσίδες)

<!--[if !vml]--><!--[endif]-->Always remember that if everyone like you were economically secure and socially privileged like us, there would be no one left to fill all those boring, dangerous, low-paid jobs in our economy. And no one to fight our wars for us, or blindly follow orders in our totalitarian corporate institutions. And certainly no one to meekly go to their grave without having lived a full and creative life. 

So please, keep up the good work!

You also probably don’t have the same greedy, compulsive drive to possess wealth, power, and prestige that we have. And even though you may sincerely want to change the way you live, you’re also afraid of the very change you desire, thus keeping you and others like you in a nervous state of limbo. So you go through life mechanically playing your assigned social role, terrified what others would think should you ever dare to “break out of the mould.” (κρύψε να περάσουμεν)

Naturally, we try to play you off against each other whenever it suits our purposes: high-waged workers against low-waged, unionized against non-unionized, Black against White, male against female, American workers against Japanese against Mexican against…. (κυπραίοι vs ξένοι, ιδιωτικοί vs δημόσιοι κτλ) 

We continually push your wages down by invoking “foreign competition,” “the law of supply and demand,” “national security,” or “the bloated federal deficit.” (χχμμμ ύποπτα familiar) We throw you on the unemployed scrap heap if you step out of line or jeopardize our profits.

And to give you an occasional break from the monotony of our daily economic blackmail, we allow you to participate in our stage-managed electoral shell games, better known to you ordinary folks as “elections.” Happily, you haven’t a clue as to what’s really happening — instead, you blame “Aliens,” “Tree-hugging Environmentalists,” “Niggers,” “Jews,” Welfare Queens,” and countless others for your troubled situation. (πάλι ύποπτα familiar)

We’re also very pleased that many of you still embrace the “work ethic,” even though most jobs in our economy degrade the environment, undermine your physical and emotional health, and basically suck your one and only life right out of you. We obviously don’t know much about work, but we’re sure glad you do!

Of course, life could be different. Society could be intelligently organized to meet the real needs of the general population. You and others like you could collectively fight to free yourselves from our domination. But you don’t know that. In fact, you can’t even imagine that another way of life is possible. And that’s probably the greatest, most significant achievement of our system — robbing you of your imagination, your creativity, your ability to think and act for yourself.

So we’d truly like to thank you from the bottom of our heartless hearts. Your loyal sacrifice makes possible our corrupt luxury; your work makes our system work.

Thanks so much for “knowing your place” — without even knowing it!

Σπέσιαλ ευχαριστώ στο φίλο που μου το έστειλε!

Αδικία

Έτσι γιατι καποιοι εφκήκαν πρώτο κόμμα τζαι κάμνουν τραμπουκισμούς αγνοώντας τόσο όλες τις συντεχνίες όσο και αντίθετες απόψεις από μέσα από το ίδιο τους το κόμμα –Φούλλη και Νικολάκη- και,

Έτσι για να καταλάβουμε πόσο δίκαιος είναι ο καταμερισμός των βαρών -Φούλλη- ας δούμε πόσο θα συνεισφέρουν οι εργαζόμενοι και πόσο οι εταιρείες.

Η κάθε εταιρεία θα δώσει εισφορά 350 ευρώ το χρόνο.

Για τους υπαλλήλους θα αφήσουμε έξω το περιβόητο 3%.

Ας πάρουμε μόνο την ελάχιστη έκτακτη εισφορά 1.5% για σκοπούς δημοσιονομικής εξυγίανσης και την αύξηση κατά 1.25% της εισφοράς στο ταμείο χήρων και ορφανών.

Σύνολο 2.75%.

«Ε τζαι πίου ρε ποννα μιλήσετε για 2.75% ρε» έννα μου πείτε.

Πρώτον να υπενθυμίσω το σύνολο είναι 5.75% (2.75+3) αλλά εμείς θα λογαριάσουμε μόνο το 2.75.

Δεύτερον ας κάνουμε την πράξη. Ένας υπάλληλος Α8 ας πούμε που παίρνει 2000:

(2000*0.0275*12=660)

Θα έχει συνολικές αποκοπές 660 ευρώ το χρόνο. (και βάλε)

Μάααααααλιστα….

Δηλαδή ενας μισθωτός θα συνεισφέρει όσα  το Debenhams και η Τραπεζα Κυπρου μαζί!!!!!???

Αυτή είναι η λογική κάποιων???

Προς Φούλλη και Νικολάκη

Όι όι, εν ώρα μας να γινούμεν που θκιό χωρκά χωρκάτες.

Μα σαννα τζαι φκάλαμεν τζαι το σhινίν τζαι το παλλούτζιν τες τελευταίες μερες?

Α Φούλλη μου?

Εφταίξαν σου οι μισθωτοί?

Άκου να σου πω Φούλλη, άμαν εκακοβλάηκες για την οικονομία, γιατί αρνήθηκες να ψηφίσεις μέτρα που στόχευαν τον πλούτο?

Απάντα μου τζαι σού Νικολάκη να ούμεν.

Εσhιλιάσετε να κόψετε τους μισθούς των υπαλλήλων. 

Της τσέπη σας εν της τζιζετε όμως.

Μα όι να σου λαλώ τζαι να μου λαλείς. Πόσα εκόψετε που τα δικά σας?

10% για δύο χρόνια που το βασικό μισθό?

Γιατί κυριε Νικολάκη, αμαν πιάνεις 6000 τζαι καμεις τα 5500 και σε αυτά προσθέσεις αλλό 2000 έξοδα παραστάσεως, 1000 για έξοδα γραμματέως, τζαι να δούμεν πόσα άλλα επιδόματα με τα οποία ποτζεί ποδά φτάνεις τες 10 000, εν παραχώρηση που έκαμες τζαι εδέχτηκες να κόψεις 500 ευρώ?

Προσέχετε όι να παστήνετε.

Άμαν σε θωρώ με ύφος χιλίων πιθήκων Φούλλη να απαιτείς “να τους κόψουμεν 10%, 12%” να σου πω τζαι γώ να σου φορολογήσουμεν τα χωράφκια σου 10% τζαι 12%. Α, Φούλλη? Αλλά άμαν έχουμεν τη μισή Πάφο δική μας, κλωθούμαστεν τζαι κάμνουμεν κούτζια για φόρο 5 τοις χιλίοις (!!!!!!) με τιμές του ’80.

Έτσι δεν είναι κύριε (ο) Νικολάκη(ς) στη Βουλή?

Ούτε στες εταιρείες να τους βάλετε 1% για δύο χρόνια μόνον.

Ναι μάνα μου τες τζαιν να παττήσουν.

Η τράπεζα Κύπρου 57 εκατομμύρια κέρδη το τρίμηνο

Η Μαρφίν 71 εκατομμύρια

Ο όμιλος Σιακόλα 12 εκατομμύρια

Η Ατλάντικ 2,24 εκατομμύρια

Το τρίμηνο. Καθαρά κέρδη.

Μα τρώμεν κόνναρα?

Ελάτε να δούμεν το Πόθθεν Έσχες σας. Τολμάτε?

Γιατί ο άλλος όμιλος εταιρειών?

Η Jesus Christ LTD? Για καμ του δώθε Ττόμη.

Τούτη η τρομοκρατία, τούτη η πλασματική εικόνα που δημιουργήσατε για την οικονομία, να ξέρετε έσhει κάποιους που εν τη χάφτουν. Λίοι δυστυχώς.

Τζαι όσοι ιδιωτικοί υπάλληλοι κάμνουν χαρούες πως εννα την φαν οι μισησμένοι δημόσιοι, λαλώ σας το να το ξέρετε.

Όσα κόψουν που το δημόσιο, τα τριπλάσια εννα κόψουν που τον ιδιωτικό τομέα.

Η ΟΕΒ και  το ΚΕΒΕ τρίφουν τα σhέρκα τους στη γωνιά.

Χτυπά για σας η καμπάνα αλλά εν το εκαταλάβετε.

Τζαι αύριο εννα σας φταίει ο Χριστόφιας πάλε.

Το νομοσχέδιο για τη φορολόγηση των μπούκκικων ήταν πολλά περίπλοκο και πολυσύνθετο και πολυδιαπλεκόμενο τζαι εν τα εκαταφέρετε να το συζητήσετε κύριε Νικολάκη.

Μα φυσικά! Ενώ το να κόψουμεν μισθούς εν πολλά απλό.

Έχει πολλούς τρόπους να περιοριστούν οι δαπάνες και να ενισχυθούν τα κρατικά ταμεία. Ας ξεκινήσουμε με τα λούσα σας.

Κανείς δε διαφωνεί ότι χρειάζονται κάποιες διαρθρωτικές αλλαγές.

Αυτές όμως πρέπει να επιτευχθούν μέσα από κοινωνικό διάλογο.

Αφήνουμε τούτους τους μεγαλογαιοκτήμονες, μεγαλοεπιχειρηματίες και κληρονόμους να κόφκουν τζαι να ράφκουν κατά βούληση, φκάλλοντας πάντα τη σκεμπέν τους πόξω, εκμεταλλευόμενοι τη δυσαρέσκεια του κόσμου για ίδιον όφελος αυτών και των κουμπάρων τους.

Έχει κανέναν που ετέλειωσε οικονομικά τζαι εν καταλάβει ότι αυτά τα μέτρα παραπάνω χαντακώνουν την πραγματική οικονομία?

Για τες αξιολογήσεις τα λέει υπέροχα ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός