Aναδιάρθρωση

Άκουσες το αγαπητέ αναγνώστη ότι έννα αναδιαρθρώσουμεν το δημόσιο τομέα έννεν? 

Ως αρχή και ιδέα πολύ καλά θα κάναμε αν με ρωτάς γιατί αναμφίβολα ο δημόσιος τομέας χρειάζεται εκσυγχρονισμό. 

Ο οποίος όμως εκσυγχρονισμός αυτή τη στιγμή γίνεται μέσω προγραμμάτων με εντυπωσιακά ονόματα όπως «Πρόγραμμα Εκπαίδευσης για Στρατηγική, Ηγετική και Διευθυντική Ανάπτυξη της Κυπριακής Δημόσιας Υπηρεσίας» στα οποία γράφονται όλες οι λέξεις με κεφαλαία για να τονίσουμε την σπουδαιότητά τους και προϋπολογίζονται κάτι εκατομμύρια τα οποία τα δίνουμε σε ιδιωτικά κολλέγια και συγκεκριμένα στο CIIM γιατί τα κρατικά πανεπιστήμια μας πέφτουν λίγα και αυτά τα ιδιωτικά κολλέγια έχουν εξίσου εντυπωσιακούς συνεργάτες. 

Το ότι οι εν λόγω συνεργάτες και τα εν λόγω ιδρύματα ουδεμία ιδέα έχουν για τη δομή, τη λειτουργία και τα προβλήματα της δημόσιας υπηρεσίας είναι άσχετο.

Σημασία έχει ότι οι όλοι οι εκπαιδευτές έχουν εντυπωσιακούς τίτλους που περιλαμβάνουν εντυπωσιακές λέξεις όπως executive, strategist και consultant (μπορεί και τα τρία μαζί), και ακριβώς πριν αποφασιστεί ότι είναι οι πλέον αρμόδιοι να αναδιαρθρώσουν το δημόσιο τομέα, εργάζονταν σε διευθυντικές θέσεις στη ΛΑΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ και επειδή τα εκάμαν τόοοσο σιόνιν εκεί είπαν να τους φέρουν να κάνουν και τον δημόσιο τομέα γαστρίν. 

Γι’ αυτό σαν σε πολλούς τομείς υπάρχει πίεση λόγω υποστελέχωσης και σαν είμαστε πνιμένοι στη δουλειά, ξαπολούμεν τα ούλλα και σηκώνουμε κάθε τρεις και λίγο διάφορους υπαλλήλους από διάφορα άσχετα μεταξύ τους τμήματα, με άσχετα μεταξύ τους προβλήματα να πάμεν να «Αλλάξουμε μαζί τη δημόσια διοίκηση» παίζοντας παιχνιδάκια για ενδυνάμωση της εμπιστοσύνης και της συνεργασίας για καμιάν εβδομάδα και βρίσκοντας τα χαρακτηριστικά και τις διαφορές μεταξύ του ηγέτη και του διευθυντή, γιατί αυτό είναι το πρόβλημα της δημόσιας υπηρεσίας και τώρα που έχω αναγνωρίσει το ηγετικό μου προφίλ όλα θα κυλάνε ρολόι στη δημόσια υπηρεσία. 

Σσσιχτίρ.

eurogroup

FUCK

YOU

GERMANY

Ορφαρχίδης

Δύο Ορφανίδηες έφκαλεν τούτος ο τόπος, ρε κουμπάρε, τζαι εγαμήσαν τον τζαι οι δυο.

Όσοι με ξέρουν προσωπικά ήδη κυκλοφορούν με πρησμένα @@ από πρόπερσι που σαλαβατώ για τούντην ιστορία.

Θα τα γράψω και εδώ λοιπόν, έστω και αργά, γιατί εβαρέθηκα να ακούω «επάττησεν ο Ορφανίδης».

Ο Ορφανίδης ΔΕΝ επάττησεν!

ΔΕΝ ΕΠΑΤΤΗΣΕΝ!

Να λαλούμεν ότι επάττησεν ΟΟΟΟΟΛΟΥΣ τους άλλους ναι! Ο ίδιος όχι!

Ο Ορφανίδης σας, που λαλείτε αγαπητοί και όχι, και καμιά εικοσαριά άλλοι σαν τα μούτρα του ευθύνονται singlehandedly για το 70% της κρίσης που βιώνουμε στην Κύπρο.

Και εξηγώ: Το κυριότερο πρόβλημα της αγοράς τα τελευταία χρόνια είναι η έλλειψη ρευστότητας.  Αυτό σημαίνει ότι δουλειές μπορεί να είχε, ριάλλια όμως όχι, νοπ, νάδα, γιόκ.  Πόσες φορές να ακούσουμεν το: «δουλειές έχουμε, εισπράξεις δεν έχουμε»?

Πού επήαν λοιπόν τα ριάλλια οέο?

Τα ριάλλια τα επιάσαν κάποιοι σαν τον Ορφανίδη και τα εκάμαν υπεραγορούδες και επενδύσεις και ξενοδοχεία στο εξωτερικό και λογαριασμούς στες Ελβετίες.

Επίεννες εσύ ως πελάτης τζιαι εδίας τα λεφτούθκια σου βραστά βραστά τζιαι ο Ορφανίδης, αντί να πληρώσει τους προμηθευτές του, τα επούντζιαζεν κύριε μου!  Εν τον εκάνεν που έβκαλλεν υπερκέρδος από τα προιόντα, έκαμεν τζαι τα παλλούτζια των δισέγγονων του χρυσά με τα λεφτά των προμηθευτών.  (Άσε που ως τζαι μέρος των μισθών εδίαν τους σε κουπόνια ο ποθκιάντραπος!)

Γιατί εσυνεχίζαν τόσο καιρό να το ανέχονται οι προμηθευτές αυτό? 

Πρώτον, γιατί ο Ορφανίδης εν ο πιο μεγάλος παίχτης στο λιανικό με μεγάλη μάλιστα διαφορά από τον δεύτερο (Καρφούρ), και, δεύτερον, γιατί αυτό δεν έγινε εν μια νυκτί.  

Εξεκίνησεν το κακό 6-7 και βάλε χρόνια πριν, όταν ο Ορφανίδης επλήρωνε τους προμηθευτές με καθυστέρηση 2-3 μηνών.  Και οι προμηθευτές το δέχονταν, γιατί ο Ορφανίδης τραβούσε προϊόντα αξίας χιλιάδων ευρωπουλακίων τον μήνα, μη σας πω την εβδομάδα, από τον καθένα και ήταν το τίμημα, για να έχουν την τιμή να διαθέτουν τα προϊόντα τους στην υπεραγορά με τη μεγαλύτερη προτίμηση του κοινού.

Ε, μόλις ακούστηκε κάτι για κρίση στο Αμέρικα, ο Ορφανίδης άρχισε σιγά σιγά να ανεβάζει το διάστημα πληρωμής στους 5 στους 6 στους 9 και τελικά στον 1 χρόνο και βάλε.  

Το παράδειγμα του Ορφανίδη φυσικά ακολούθησαν και άλλες μεγάλες υπεραγορές και φούρνοι και όοολοι μαζί εξαφάνισαν το ρευστό από την αγορά.

Οι επιχειρήσεις που τους προμήθευαν άντεχαν μεν στην αρχή να τους χρωστούν, άρχισαν όμως μετά και αυτές με τη σειρά τους να κάνουν πληρωμές με καθυστέρηση, ετραβούσαν τα όβερντραφτ ως τζιαμέ που δεν πάει άλλο, εμειώσαν μισθούς και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά, για να κάμνει ο Ορφανίδης τον ωραίο με τα λεφτά των άλλων!

Να τα κάμω ακόμα πιο κουτσιά καθαρισμένα? Να τα κάμω.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του Πίττα που εγονάτισε λόγω του Ορφανίδη:

Ο Πίττας λοιπόν εν τζαι είδε δραματική μείωση στες πωλήσεις του. Μια χαρά επουλιούνταν τα χαλλούμια και οι φέτες του.  

Αν για παράδειγμα ο Πίττας έδινε προϊόντα αξίας 100 χιλιάδων ευρώ το μήνα στον Ορφανίδη σημαίνει ότι τον καιρό που ο Ορφανίδης εκαθυστέραν να τον πληρώσει 3 μήνες, ο Πίττας είχε ένα κενό των 300 χιλιάδων ευρώ στα ταμεία του.  Τζαι τούτον ήταν ένα κενό του το άντεχε ο Πίττας.  Όταν όμως ο Ορφανίδης  έφτασεν να τον πληρώνει στον 1 χρόνο, ο Πίττας εβρέθηκε με ένα κενό του 1 εκατομμυρίου 200 χιλιάδων.  Καταλαβαίνεις πως, ενώ ο Πίττας έδειχνε πωλήσεις εκατομμυρίων, ριάλλια δεν εθώρεν.  Ο Πίττας όμως έπρεπε να πληρώσει φόρο πάνω στες πωλήσεις, έπρεπε να πληρώσει ρεύμα, προσωπικό, προμηθευτές και αυτός με τη σειρά του, συντήρηση οχημάτων, τράπεζες κτλ κτλ κτλ.

Οπόταν άρχισε να καθυστερά και εκείνος με τη σειρά  του τες πληρωμές όπου εμπορούσε χαντακώνοντας και άλλες επιχειρήσεις, οι άλλες επιχειρήσεις και αυτές απέκτησαν πρόβλημα και πάει λέγοντας γιατί το παζάρι πάει ντόμινο.  Τζαι ο Ορφανίδης να ‘γοράζει ξενοδοχεία στο εξωτερικό τζαι να κάμνει τον γκράντε μπίζνεσμαν με τούτα τα λεφτά που στερούσε από το παζάρι.

Γιατί δεν υπήρξε έγκαιρα αντίδραση από τους προμηθευτές? 

Ο κυριότερος λόγος ήταν ο φόβος του ανταγωνισμού. 

Λαλεί σου: Απειλάς με ότι αν δε σε πληρώσω έθθα μου βάλεις προϊόντα κ Πίττα?  Με μου βάλεις!  Έννα σου μείνουν τα χαλλούμια να σαχνιάσουν τζαι εγώ θα δώσω χώρο στον Αλάμπρα πχ να θεριέψει και να σου φάει μερίδιο από την πίττα σου κύριε Πίττα!

Βασικά ο πρώτος που επροσπάθησε να πιέσει τον Ορφανίδη ήταν ο Χαραλαμπίδης.  

Ο Χαραλαμπίδης, για να ξέρετε, πέρσι-πρόπερσι εσταμάτησε σε κάποια φάση να του βάλλει γάλα τζαι απαιτούσε πληρωμή.  Αλλά πόσον να αντέξει να έχει απώλεια πωλήσεων κάτι χιλιάδες την εβδομάδα τζαι να πετάσσει τζαι το γάλα?  Ούτε ένα μηνα δεν άντεξεν.  Επήαν σε μεσολάβηση, ο Ορφανίδης έκοψεν του ένα τσιεκούδιν του γελασμάτου τζαι ο Χαραλαμπίδης αναγκάστηκε να ξαναπληρώσει τα δικαιώματα στα ράφια, για να ξαναμπεί με την ουρά στα σκέλια στη μεγαλύτερη υπεραγορά.  Ο Ορφανίδης μετά από λίγο αύξησε ξανά το χρόνο πληρωμής.  Μία τρύπα στο νερό δηλαδή τζαι ο μόνος χαμένος τελικά ήταν ο Χαραλαμπίδης.

(Μέσα σε τούτη τη μάχη ήταν που εγίνηκε τζαι η φάση μεταξύ Πίττα τζαι ΠΟΑ.  Η ΠΟΑ βασικά είπεν «δεν με κόφτει κύριε Πίττα αν σου χρωστά ο Ορφανίδης.  Εγώ θέλω τα ριάλλια των παραγωγών μου τζαι δε σου φέρνω γάλα.  Τζαι ο Πίττας εκατάγγειλεν τους στην επιτροπή ανταγωνισμού.  Και έτσι έληξε άδοξα ακόμα μια σπασμωδική προσπάθεια αποκατάστασης της τάξης.)

Να επηένναν σε άλλη υπεραγορά?  Μα άμαν μια υπεραγορά κρατά από μόνη της το ένα τέταρτο της αγοράς σχεδόν εν πολλά δύσκολο να την πολεμήσει ένας μόνος του.  Τζαι για πολλές εταιρείες οι υπεραγορές εν ο μόνος δίαυλος πρόσβασης στον καταναλωτή.

Ο μόνος ίσως τρόπος να εσάζετουν η κατάσταση θα ήταν αν από την αρχή εσυνενοούνταν όλοι οι προμηθευτές τζαι απειλούσαν τον όλοι μαζί με εμπάρκο, αλλά είπαμεν:  Δοξάστε την ελεύθερη αγορά και τον ανταγωνισμό.  Πότε εκοιτάξαμεν οι Κυπραίοι το κοινό καλό, για να το κοιτάξουμε και τώρα?  Ελαλούσαν όλοι «έννα σφιχτώ, να αντέξω παραπάνω από τον ανταγωνιστή μου με πάση θυσία, θα απολύσω, θα μειώσω μισθούς αλλά θα αντέξω τζαι κάποια στιγμή θα μείνουμε πιο λίγοι στο παζάρι και θα έχω μεγαλύτερο κομμάτι της πίττας».  Γι’ αυτό εν πολλοί που εκάμναν μίλλες όταν ακούστηκε ότι ο Πίττας ήταν σε οριακό σημείο. 

Ε!  Έτα ούλλα τζιαμέ τωρά!

Τζαι η Παγκύπρια μια από τα ίδια: 

Ελαλούσαν οι αρχιλογιστές οι σπουδασμένοι με τα μάστερ στες Αγγλίες ότι αν δεν πουλούν του Ορφανίδη θα πέσουν σε τζίρο κάτω πολλά κάτω από τα 2 εκατομμύρια τζαι θα βγουν εκτός του break even point τους τζαι θα έχουν πρόβλημα.

Τζαι εν καλύτερα να τα ρίχνεις στη μαύρη τρύπα του Ορφανίδη?

Επειδή μες στα μπακκαλοδεύτερα σου και μόνο θα ήσουν καλά?

Άκου λογική!

Ε!  Έτα ούλλα τζιαμέ τωρά!

Κακά τα ψέματα, υπήρχαν εταιρείες με δύναμη να του στρίψουν το χέρι που έκλεβε αλλά ήταν άτολμες τζαι εκοιτάζαν να βγάλουν ο ένας τα μμάθκια του άλλου τζαι τελικά έφκαλεν τους τα ολονών ο Ορφανίδης.

Ο Ορφανίδης δε δικαιολογείται να κλαίγεται για έλλειψη ρευστότητας όπως ποθκιάντραπα είπε στες δηλώσεις του προχτές. 

Επήεν κανένας από εσάς στο σούπερμαρκετ να πκιάει έστω και μίαν πισσόυδαν τζαι να μεν πικερώσει ατάκα και επιτόπου?  Όι! 

Είσπραττεν τα λεφτά ο Ορφανίδης τζαι, αντί να δώσει τα ως όφειλε στους προμηθευτές, έκαμνεν επενδύσεις τζιαι υπεραγορούδες με τα λεφτά του κόσμου.

Έτσι εγονάτησεν μεγαθήρια για την Κυπριακή αγορά όπως ο Πίττας, ο Λαμπριανίδης, η Παγκύπρια, ο Μιτσίδης, η PSP, η Cosmos και πολλές άλλες.

Τζαι αν νομίζετε ότι έννα πληρώσει για τούτο το έγκλημα πλανάστε πλάνην οικτράν.

Ο Ορφανίδης έντζαι έκαμεν κάτι παράνομο, για να τον σύρεις στα δικαστήρια να τον κάτσεις μέσα όπως του αξίζει.  Εν ελέυθερη αγορά κύριε τζαι ρυθμίζεται που μόνη της τζαι πούτσες μπλε.  

Ούτε μπορεί το κράτος να παρέμβει στις εμπορικές σχέσεις ιδιωτών από τη στιγμή που είναι όλες νόμιμες.

Τζαι αν σκέφτεστε «τζαι τι με κόφτει εμέναν κόρη μου αν ο Ορφανίδης εκατάκλεψεν την αγορά ούλλη?» σκεφτείτε πόσοι από εσάς εργάζεστε σε εταιρείες που έμμεσα ή άμεσα θα επηρεαστούν από το «πάττησμαν» των υπεραγορών και το ντόμινο που θα ακολουθήσει. 

Από τες εταιρείες που τον προμήθευαν άμεσα, μέχρι τες εταιρείες που συνεργάζονταν με τους προμηθευτές του, ως τα διαφημιστικά γραφεία και τα ΜΜΠ (μέσα μαζικής παραπλάνησης) που εχάσαν ήδη από τες διαφημίσεις όλων αυτών των εταιρειών.

Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να κάνουν μήνυση οι προμηθευτές της εταιρείας, να κηρύξει πτώχευση,  να βγάλουν στο σφυρί ό,τι ελάχιστα έχει γραμμένα πάνω στην εταιρεία «υπεραγορές», να πιάει η τράπεζα όσα πιάει - τζαι πόσα να τα πουλήσει μες την κρίση? – τζαι να μείνει όλος ο κόσμος με τα τρία στο χέρι.  

Του ιδίου δεν μπορούν να του κάμουν τίποτε ούτε φυσικά μπορούν να ντζίσουν πας τες άλλες εταιρείες του.

Γι’ αυτό τζαι δεν αντρέπετε τίποτε τζαι θέλει τζαι κούρεμα του χρέους του προς τράπεζες τζαι προμηθευτές άκουσον άκουσον!!! 

Που να του κουρέψουν τα @@ τζαι να τον καλύψουν με πίσσα και πούπουλα!

Έφαν τα τζαι ερουκάνισεν τα ο μαλάκας!

Και είπαμεν, η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρέμβει στην ελεύθερη αγορά.  

Χάτε! Όι να σας φταίξει ο Χριστόφιας τζαι για τούτο τζαι για το ντόμινο που θα ακολουθήσει αύριο πάλε α!

Παρακαλούνται...

Παρακαλούνται όλοι οι κοπτόμενοι εθνικιστές που ρατσιστικοφέρνουν, που τους φταίνε μόνο οι μετανάστες για την οικονομική κρίση να μην προσλαμβάνουν “μαυρίες”, όχι μόνο στις δουλειές τους, αλλά ούτε και για το σπίτι και να αρχίσουν να ξεχορτίζουν - πλυνίσκουν - σιδερώνουν – καθαρίζουν - ξεσκατίζουν τους γέρους - προσέχουν τα κοπελλούθκια τους- κτλ μόνοι τους.

Παρακαλούνται επίσης τούτοι ούουουλοι που φωνάζουν για την ανεργία να αρχίσουν να εκδηλώνουν τη δυσφορία τους στους ιδιοκτήτες εστιατορίων, στους εργολάβους, στους υπεύθυνους σούπερμαρκετ κτλ και να μην τους στηρίζουν ψωνίζοντας από εκεί.

Παρακαλούνται επίσης όσοι τζοιμούνται με τες κλάτσες που οι κυπριακές επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη, να μεν ψωνίζουν μόνο από τα Μολς τζαι τες μεγάλες αλυσίδες αλλά να γοράζουν τζαι ‘που τα “Μαρούλλας Φασιον”.

Ακόμα καλύτερα παρακαλούνται να γοράζουν κυπριακά προϊόντα (όπως λάδι, αλαντικά, κκέτσαπ, ντομάτες και άλλα, δεν μπορώ να τα πω όλα).

Παρακαλούνται ακόμα όλοι αυτοί να ξυπνήσουν τζαι να καταλάβουν ότι έννεν οι ξένοι μας φταίνε. Οι ξένοι έρχονται εδώ γιατί εμείς τους έχουμε ανάγκη όσο μας έχουν και αυτοί.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ξένων είναι εδώ νόμιμα τζαι εν εμείς ΄που τους φέρνουμε, για να κάμνουν δουλειές που αποφεύγουμε εμείς. Ακόμα τζαι τους παράνομους εν εμείς που τους φέρνουμε μέσω διάφορων ατζέντηδων, για να τους εκμεταλλευόμαστε ακόμα παραπάνω.

Απλά φανταστείτε αύριο το πρωί ξυπνάτε τζαι δεν έσhει ξένο ούτε για δείγμα. Με “μαυρού” με “μαυρής” με “ρωσσίδα” με τίποτε.

Τότε πόσες δουλειές εννά παττίσουν?

Παρακαλούνται επίσης τούτοι ούλλοι που το παίζουν παράγοντες μες τα -κυρίως- δεξιά κόμματα, να μεν κλάνουν μόνο τζαι να φανατίζουν τον κόσμο εναντίον των ξένων, αλλά, αν έχουν τα κοχόνες, να κάμουν πράξη τούτα που λαλούν τζαι να απολύσουν πάραυτα τες οικιακές βοηθούς τους και τους ξένους που εργοδοτούν στες δουλειές τους τζαι να προσλάβουν Κυπραίους.

Η κρίση, της κρίσης..

Οκ μπορεί να τα εξαναθκιαβάσατε τούτα.

Αλλά ακόμα έσhει πολλούς που κάμνουν πως εν καταλάβουν πόθθεν μας ήρτεν η περιβόητη οικονομική κρίση τζαι νεκαλιούνται τζαι φταιν τους οι δημόσιοι υπάλληλοι τζαι η κυβέρνηση τζαι εγώ τζαι εσύ τζαι ο Χατζηπετρής κτλ.

Γιαυτό εννα μεταφέρω τζαι δαμέ τούτη την απλοποιημένη περιγραφή της παγκόσμιας (τονίζω το τούτον γιατί κάμνουν το γαργάρα) κρίσης:

MARY is the proprietor of a bar in Dublin. She realises that virtually all of her customers are unemployed alcoholics and, as such, can no longer afford to patronise her bar – she will go broke.

To solve this problem, she comes up with a new marketing plan that allows her customers to drink now, but pay later.

She keeps track of the drinks consumed on a ledger (thereby granting the customers loans).

Word gets around about Mary's 'drink now, pay later' marketing strategy and, as a result, increasing numbers of customers flood into Mary's bar.

Soon she has the largest sales volume for any bar in Dublin — all is starting to look rosy.

By providing her customers freedom from immediate payment demands Mary gets no resistance when, at regular intervals, she substantially increases her prices for wine and beer, the most consumed beverages.

Consequently, Mary's gross sales volume increases massively.

A young and dynamic vice-president at the local bank recognises that these customer debts constitute valuable future assets and increases Mary's borrowing limit.

He sees no reason for any undue concern, since he has the debts of the unemployed alcoholics as collateral.

At the bank's corporate headquarters, expert traders figure a way to make huge commissions, and transform these customer loans into Drinkbonds and Alkibonds. These securities are then bundled and traded on international security markets.

The new investors don't really understand that the securities being sold to them as 'AAA' secured bonds are really the debts of unemployed alcoholics. They have had a 'rating house' certify they are of good quality.

Nevertheless, the bond prices continuously climb, and the securities soon become the hottest-selling items for some of the nation's leading brokerage houses.

One day, even though the bond prices are still climbing, a risk manager at the original local bank decides that the time has come to demand payment on the debts incurred by the drinkers at Mary's bar. He so informs Mary.

Mary then demands payment from her alcoholic patrons, but, being unemployed alcoholics, they cannot pay back their drinking debts.

Since Mary cannot fulfil her loan obligations she is forced into bankruptcy. So she now is broke.

The bar closes and the 11 employees lose their jobs.

Overnight, Drinkbonds and Alkibonds drop in price by 90%.

The collapsed bond asset value destroys the bank's liquidity and prevents it from issuing new loans, thus freezing credit and economic activity in the community.

The suppliers of Mary's bar had granted her generous payment extensions and had invested their firms' pension funds in the various Bond securities. They find they are now faced with having to write-off her bad debt and with losing over 90% of the presumed value of the bonds.

Her wine supplier also claims bankruptcy, closing the doors on a family business that had endured for three generations. Her beer supplier is taken over by a competitor, who immediately closes the local plant and lays off 150 workers.

Fortunately though, the bank, the brokerage houses and their respective executives are saved and bailed out by a multi-billion euro, no-stringsattached cash infusion from their cronies in government.

The funds required for this bailout are obtained by new taxes levied on employed, middle-class, non-drinkers who have never been in Mary's bar.

Now, do you understand economics in 2011?

Φυσικά που τούτην ούλλη την ιστορία κάποιοι εκάμαν τα παλλούτζια των τρισέγγονων τους χρυσά και συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Αλλά το καλύττερο εν η λύση που προτείνεται που τους φωστήρες: Μειώστε τους μισθούς των υπαλλήλων. Και να λαλείτε και ευχαριστώ γιατί εν απολύεστε όπως κάποιοι άλλοι.

Ξεφτέρια μου!

Μια πεινασμένη κουμουνιστική οικογένεια

Και τώρα ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα περι μαστόρων πόστ.

Το Καϊσίν σας, όπως ξέρετε είναι μιξ φρούτο, γενετικώς βελτιωμένο DNA με την εισαγωγή φρέσκου από το σιδηρούν παραπέτασμα.

Το οποίο σιδηρούν παραπέτασμα, έχει υποπέσει στην αντίληψή μου, είναι πολύ παρεξηγημένο. 

Οι περισσότεροι, άμα σκέφτονται τις χώρες του ανατολικού μπλοκός, σκέφτονται μιζεριασμένους Ρουμάνους-Μολδαβούς-Γύφτους και πεινασμένες αιθέριες υπάρξεις, καταπιεσμένες από δικτατορικά καθεστώτα και ανυπόμονες να βρεθούν στον παράδεισο των καμπαρέ του δυτικού κόσμου.

Ξέρω ότι θα σοκάρω κάποιους τωρά, αλλά τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Δεν ήταν όλες οι χώρες αυτές υπό δικτατορία ούτε και πεινούσαν.  Η χώρα της καϊσομαμάς ας πούμε δεν ήταν καθόλου έτσι. Η καϊσομαμά αποφάσισε να ακολουθήσει τον φάδερ στο χρυσόξερο κέντρο της γης καμιά δεκαετία πριν την πτώση του “υπαρκτού” κουμμουνισμού.

Ναι δεν ήταν όλα ρόδινα, ναι υπήρχαν πολλά βλακώδη λάθη στο σύστημα, ΑΛΛΑ είχε και πολλά, μα πάρα πολλά καλά. Στο σιδηρούν παραπέτασμα ο κόσμος είχε πραγματικά δωρεάν παιδεία για παράδειγμα.

Τα νηπιαγωγεία εφακούσαν χαμέ το πιο εξκλούσιφ νηπιαγωγείο της Κύπρου και ήταν μούχτιν. Θυμάμαι ότι είχαν κουζίνα και μας μαγείρευαν φαΐ της ώρας για πρόγευμα και μεσημεριανό, την εποχή που το λυμένο σάντουιτς στην τσάντα ήταν η μόνη επιλογή στην Κύπρο. 

Και είχαμε και δωμάτιο με κρεβάτια για να κοιμούνται τα παιδιά το μεσημέρι και το βράδυ. 

Ναι καλά διάβασες, το βράδυ. 

Ένα σημαντικό ποσοστό των νηπιαγωγείων μπορούσαν οι γονείς να αφήσουν τα παιδιά για διανυκτέρευση. 

Γιατί? Όχι δεν ήταν κάποια άρρωστη κουμουνιστική άσκηση σκληραγώγησης. Απλά το σύστημα λάμβανε υπόψη τις ανάγκες των ανθρώπων που δούλευαν βάρδιες (ιατροί, νοσοκόμες, πυροσβέστες, αστυνομικοί πιλότοι, αεροσυνοδοί, οδηγοί τρένων, ελεγκτές κτλ).

Η καθαριότητα ήταν τζεί που το δεδομένη ενώ η καϊσομαμά έμαθε ότι υπήρχαν φτείρες στα σχολεία όταν ήρθαμε στον ελεύθερο, πολιτισμένο και δημοκρατικό κόσμο.

Στο γυμνάσιο τα φροντιστήρια ήταν άγνωστη λέξη. 

Τα δίδακτρα επίσης. 

Δεν είχε σημασία ποιος ήσουν, τι δουλειά έκανες, πόσο χαμηλά στην κοινωνική τροφική αλυσίδα ήσουν. Τα παιδιά σου μπορούσαν όχι μόνο να σπουδάσου ότι ήθελαν, αλλά και να αναπτύξουν παράλληλα και ό,τι ταλέντο είχαν. Πάλε μούχτιν. Μια καθαρίστρια μπορούσε, χωρίς να στερηθεί (σημαντικό αυτό), να στείλει το παιδί της να μαθαίνει και σαξόφωνο και πιάνο και όμποε και πιθκιαύλι και ότι ήθελε και να γίνει και ιατρός άμα μπορούσε. Υπήρχαν σχολεία στα οποία μπορούσαν να πάνε όσοι είχαν κάποια ιδιαίτερη κλίση ή ταλέντο ας πούμε μουσικά, καλών τεχνών, γυμναστικά, μαθηματικά (μαθηματικό γυμνάσιο πήγε και η μαμά) κτλ.

Τα πανεπιστήμια είχαν υψηλότατο επίπεδο και η εξέταση ήταν και γραπτή και προφορική, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, τα περιθώρια για σκονάκι ήταν εξαιρετικά στενά. Όχι, ούτε η δωροδοκία καθηγητή ήταν εύκολη επιλογή, καθώς η εξέταση γινόταν κάπως έτσι: 

Έμπαινες στην αίθουσα και τράβαγες ένα φάκελο ο οποίος είχε τις ερωτήσεις που έπρεπε να απαντήσεις. Ο κάθε φάκελος είχε και διαφορετικές ερωτήσεις (ούτε αντιγραφή από το διπλανό σπάσμα λοιπόν). Με το που τελείωνες πήγαινες μπροστά στον καθηγητή, του έδινες το γραπτό, το έβλεπε μπροστά σου και επιτόπου σε εξέταζε και προφορικά σε ότι θέμα της ύλης ήθελε και επιτόπου σου έβαζε και το βαθμό στο φοιτητικό σου βιβλιαράκι. 

Τα ανέκδοτα που ξέρετε με αγορά πτυχίων με μια κουέλλα εν μεταγενέστερα.

Όχι πως έλειπαν οι φοιτητές που προσπαθούσαν να γελάσουν του καθηγητή, αλλά θα σας τις πω άλλη φορά.

Ως εργαζόμενος τώρα –γιατί ανεργία δεν υπήρχε- όσο χαμηλά και να ήσουν, θα μπορούσες να πας διακοπές και να στείλεις τα μωρά σου κατασκήνωση. Είχες ΠΛΗΡΗ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εξασφαλισμένο αξιοπρεπές σπίτι, με ρεύμα και θέρμανση με μηδαμινό σχεδόν κόστος, εξασφαλισμένη σύνταξη και άλλα πολλά.

Για παράδειγμα, όταν ήταν περίπου ενός ο μπράδερ έμεινε για 1-2 χρόνια με τη γιαγιά ενώ εμείς ήμασταν Κύπρο, μέχρι να βρουν τα πόδια τους οι δικοί μου. 

Η γιαγιά, επειδή ήταν εργαζόμενη και είχε και μικρό παιδί να προσέχει, έπαιρνε κουπόνια με τα οποία έπαιρνε φαγητό για το μωρό. 

Θυμάμαι το καλοκαίρι που ήμουν και εγώ πηγαίναμε στο σημείο διανομής, που ήταν σαν καντίνα με κουζίνα στο βάθος, και έπαιρνε τρία γυάλινα βαζάκια τα οποία είχαν σούπα, κυρίως γεύμα και κρέμα για επιδόρπιο. 

Γιατί όλοι ξέρουμε ότι οι εργαζόμενες μητέρες μπορεί να δυσκολεύονται να μαγειρέψουν το μεσημέρι ή το βράδυ.

Οκ δεν είχαν το πολυτελές διαμέρισμα, δεν είχαν τσάντα πράντα και πανάκριβα ρούχα, ούτε κόκα-κόλα και μακντόναλτς, αλλά είχαν ένα άνετο σπίτι, δεν τους τσιλλούσαν τα δάνεια στο λαιμό και ήταν και αυτοί και η οικογένειά τους εξασφαλισμένοι.

Όχι δεν πεινούσαν. Τα τελευταία χρόνια υπήρχε μια κρίση στην αγορά, η οποία περιόρισε την ποικιλία των αγαθών, αλλά σίγουρα δεν πεινούσαν. Θυμάμαι τραπέζια σε συγγενείς στα χωριά που ανταγωνίζονταν άξια τα κυπριακά τραπεζώματα.

Η εγκληματικότητα ήταν αμελητέα, όπως την εποχή που και στην Κύπρο κοιμόμασταν με τες πόρτες ανοιχτές, κυκλοφορούσαμε τρία 7χρονα σε μια μεγαλούπολη και δεν ανησυχούσε κανείς.

Οι πόλη ήταν περιποιημένη, με περιποιημένα πάρκα και πλατείες, με σιντριβάνια και έργα τέχνης, καθαρούς δρόμους κτλ.

(θυμίζει σας λίον Σουηδία έννεν?)

Και τότε γιατί τα πέταξαν όλα αυτά για τα οποία ο δυτικός κόσμος φτύνει αίμα, καταχρεώνεται και τελικά δεν απολαμβάνουν παρά μόνο λίγοι? Οέο?

Εν ιμπορώ να το αναλύσω σε ένα πόστ. Θέλει ολόκληρη διατριβή. 

Αλλά μια πολλά -μα πολλά- απλουστευμένη εξήγηση είναι η εξής: Το μάρκετινγκ, οι λανθασμένες εντυπώσεις που είχαν για την αφθονία του δυτικού κόσμου, εξαιτίας εν μέρει του περιορισμού στις μετακινήσεις και, κυρίως, η νοοτροπία του όχλου.

Αυτή η τελευταία, δε, είναι που έστειλε στα τάρταρα και τη χώρα της καϊσομαμάς. Γιατί είχαν ένα πολύ καλό σύστημα που, ναι, είχε τα λάθη του, τις αγκυλώσεις του, τα κακά του, αλλά αντί να τα φτιάξουν τα λάθη σταδιακά και με ψυχραιμία, αποφάσισαν, παρασυρμένοι από το ντόμινο της πτώσης του σιδηρούν παραπετάσματος, να ρίξουν την κυβέρνηση, να κάψουν τη βουλή και να αφήσουν το κράτος ακυβέρνητο.

Μόνο που κανένα κράτος δεν μένει ακυβέρνητο ούτε καν για 2 μέρες. Πάντα θα βρεθούν οι σωτήρες που θα μουντάρουν να πάρουν τα ινία και καλά μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση χάους και αναρχίας/μέχρι να απομακρυνθούν τα μιάσματα του προηγούμενου συστήματος/μέχρι τις εκλογές –για το καλό μας. 

Μα αλήθεια! Μέχρι τις εκλογές μόνο! 

Και μαντέψτε ποιοι είναι αυτοί:

Και αυτούς δεν τους ξεφορτώνεσαι με καμία ανατροπή, με κανένα κάψιμο, με καμία διαδήλωση.

Τους έμεινε η κόκα-κόλα, το όνειρο του μεγάλου σπιτιού με το λευκό φράκτη γύρω-γύρω και η πιο μεγάλη μάρκετινγκ απάτη έβερ: 

Άμα δουλέψεις σκληρά και αφοσιωμένα μπορείς και ΕΣΥ να έχεις ΟΛΑ τα καταναλωτικά αγαθά που ποθεί η ψυχή σου. 

Μεν ακούεις πελλάρες, ΌΛΟΙ μπορούν. 

ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Φάε τώρα το μπίκ μακ σου, πιες την κοκακολίτσα σου και ονειρέψου.

Kaisi-leaks 3: Ευθύνη

Έχω να δηλώσω ότι ο πρόεδρος εν όντως άχρηστος. 

Εν κάμνει για τίποτε λαλώ σας! 

Τόσον τζαιρό που είμαι στη δημόσια υπηρεσία, τζαι εν ήρτε ΜΙΑ φορά να με τσιεκκάρει.

Ούτε ο πρόεδρος ούτε ο άμεσα πολιτικός προϊστάμενός μου. 

Ούλλοι άχρηστοι σιόρ!

Οπότε, άμα τα κάμω ματσούτζια, όποιος έσhει παράπονο να πα να γυρευτεί που τον εκάστοτε πολιτικό και να απαιτήσει και την παραίτησή του.

kaisi-leaks 2

Η πορεία της “λαμπρής μου καριέρας” (αχαχα…αχέμ) με οδήγησε στο να αποκτήσω  θέση σε έναν πολύ γνωστό οργανισμό. Ο οποίος αποτελείται από διάφορα τμήματα. Προσλήφθηκα με έναν καλό μισθό, καλό ωράριο και διάφορα ωφελήματα. Ουσιαστικά πήρα αυτή τη θέση “μέσο” γνωστών μου που δούλευαν ήδη εκεί.

Ο διευθυντής μου και άμεσα προϊστάμενός μου ήταν ένας άχρηστος. Ούλη μέρα ήταν μες το ίντερνετ, κοιτάζοντας σάιτ για βάρκες και ψαροντούφεκα ο ροφός. Ενώ είχα πρόσβαση σε ταμείο και είχα επαφή με κόσμο που περίμενε να τον εξυπηρετήσω δεν ενδιαφέρθηκε να έρθει να με ελέγξει ή έστω να δει αν κάνω καλά τη δουλειά ή αν έχω απορίες.

Ουσιαστικά η μόνη βοήθεια και καθοδήγηση που είχα ήταν από μια φίλη μου, η οποία κατείχε θέση σε άλλο διπλανό τμήμα, αλλά η δουλειά της ήταν πανομοιότυπη με τη δική μου. Η φίλη, τον καιρό εκείνο, δεν είχε άμεσα προϊστάμενο, γιατί η θέση είχε κενωθεί πριν δυο-τρείς μήνες. Η φίλη επειδή ήταν “παλιά” κρατούσε ένα σωρό ευθύνες και άνετα θα μπορούσε είτε να βάλει χέρι στο δικό της ταμείο είτε να τα βροντήξει και να μείνουν ούλοι χάσκοντα και να περιφέρονται σαν αποκεφαλισμένες κότες μέχρι να ‘βρουν τα πόθκια τους.

Εγώ από τη μεριά μου θα μπορούσα να κάνω το ίδιο με το ταμείο. 

Η ανοργανωσιά ήταν μνημειώδης. Όταν -ως νεαρά και αφελής με όρεξη να κάνω το καλύτερο και έντονη ανάγκη επιβράβευσης-επιρεασμένη και από τις εν εξελίξει μεταπτυχιακές σπουδές μου- απευθύνθηκα στον άμεσα προϊστάμενό μου για την ανοργανωσιά και τις εμφανείς προοπτικές βελτίωσης της απόδοσης με κοίταξε σαν… ροφός είπαμε.

Περιττό να πω πως ως τζαι το λογισμικό που χρησιμοποιούσαμε δεν το ήξερε! Και επειδή δεν το ήξερε, μας έβαλλε να χαραμίζουμε άδικα χρόνο σε ριπόρτς που άνετα θα μπορουσε να του τα βγάζει το λογισμικό σύστημα, αλλά οοοοοχι, κάτσε και κάμνε excel shits γιατί ο άλλος εν άχρηστος.

Όταν έτυχε να συναντήσω τον αμέσως πιο πάνω στην ιεραρχία και αναφέρθηκα στο ίδιο θέμα, πήρα επιβραβευτικό χτύπημα στην πλάτη ακολουθούμενο από σύντομη ομιλία με διάφορες αερολογίες που έμαθε στα μπιζινες σκούλς που πήγε στες Αγγλίες και υπόδειξη ότι το τμήμα επιτυγχάνει τους στόχους που του τέθηκαν και οι ιδέες μου εν καλές και όλα θα γίνουν στον καιρό τους. 

Ρε ανίκανε, Ρε βλαμμένε, Ρε μα ενόμισες μόνον εσύ εσπούδασες τζαι λαλείς μου τσιόφτες?

Εγώ φυσικά ήμουν ένα μικρό γραναζάκι σε έναν τεράστιο οργανισμό που κατά γενική ομολογία λειτουργούσε αποτελεσματικά. Οι προϊστάμενοι μου ήταν αυτό που ονομάζουμε κατώτερα διευθυντικά στελέχη. Πάνω από αυτούς ήταν τα μεσοδιευθυντικά και πάνω από αυτούς τα ανώτερα διευθυντικά και πάνω από αυτούς τα ανώτατα και πάει λέγοντας μέχρι το διοικητικό συμβούλιο.

Το ππόιντ μου ήταν πως ναι μεν “λειτουργούσαμε” “ικανοποιητικά” αλλά με λίγη απλή οργάνωση και συγύρισμα θα μπορούσαμε να πετάμε. Το ήξεραν όμως αυτό τα ανώτερα ή ανώτατα διοικητικά στελέχη? Όχι! Ο ανίκανος μαζί με τον άχρηστο στα μπριφινκς παρουσίαζαν μια ικανοποιητική εικόνα, επιτυγχάναμε τους στόχους μας, έκαναν περιποιημένα πρεζεντέισιονς και όλα καλά.

Ε φυσικά! θα αναφωνήσεις αγανακτισμένος!! 

Εν Κυβέρνηση που έχουμεν???

Και όμως.

Ο οργανισμός είναι ιδιωτικός. Από τους πιο μεγάλους. Κρατάει στα χέρια του ένα σημαντικότατο κομμάτι της αγοράς.

Ο ιδιοκτήτης και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου δεν είχε και ακόμα δεν έχει ιδέα πόσα γίνονται στα χαμηλά στρώματα.

Πολλοί που κατέχουν θέση σημαντική και διευθυντική έχουν κάποιου είδους “γνωριμίας” με την οικογένεια (φίλοι των παιδιών από το σχολείο ή τις σπουδές, βαφτιστικοί, γιούδες κουμπάρων κτλ). Όσοι νομίζουν πως το μέσον και η ανικανότητα και το φάγωμα χρημάτων απαντώνται μόνο στο δημόσιο πλανώνται πλάνην οικτράν.

Και η οργάνωση για την οποία επρρρρρρίουμουν ήταν το απλό συγύρισμα των τιμολογίων. Είχαμε μια στοίβα ως δαπάνω από μη προσεστ τιμολόγια της περασμένης χρονιάς σε claims από την μητρική στο εξωτερικό για εργοστασιακές βλάβες. Όταν πήγα από μόνη μου να κάνω την τελική τιμολόγηση, για να σταλούν επιτέλους, και ρώτησα τον διευθυντή μου “πόσα χρεώνουμε τα εργατικά στη μητρική” δεν ήξερε. 2 χρόνια διευθυντής να τον χαρώ και δεν ήξερε!

Ζήτησα να μου ξεκαθαρίσει τη διαδικασία που ακολουθούμε με πελάτες που είχαν συμβόλαιο για τις υπηρεσίες μας και δεν ήξερε!

Όταν ανασήκωσα το αναμαλλιασμένο κεφάλι μου από το χαρτομάνι των συμβολαίων και έκπληκτη ανακάλυψα πως εδώ και κάποια χρόνια τα συμβόλαια για χρόνιες υπηρεσίες δεν είχαν γίνει updated, με αποτέλεσμα να χρεώνουμε με τιμές πολύ χαμηλότερες από το κόστος μας, λόγο της αύξησης των τιμών σε αναλώσιμα, μου είπαν ότι δεν ήξεραν ακριβώς πως έγιναν αυτά τα συμβόλαια όταν πρωτοδιορίστηκαν και έτσι τα ανανέωσαν με τους ίδιους όρους απλά αλλάζοντας τις ημερομηνίες. Θα το κοιτάξουν όμως όταν θα ξανακάνουν ανανέωση. 

Τι ακριβώς παίζει με τα συμβόλαια δεν ήξεραν!

Φυσικά δεν ήταν όλοι άχρηστοι. Υπήρχαν πολλά τμήματα που, επειδή είχαν καλύτερους διευθυντές, λειτουργούσαν εξαιρετικά.

Βλέπεις η μαύρη αλήθεια είναι ότι σε τέτοιους μεγάλους οργανισμούς, εφόσον δεν παρουσιάζεις ζημιά, κανείς από τους αποπάνω δεν ασχολείται με τις λεπτομέρειες. Κοιτάζουν τα γενικά διαγράμματα και είναι ικανοποιημένοι. Για να ασχοληθούν, πρέπει να γίνει ζημιά.

Έτσι και στην κρατική μηχανή.

Μέχρι τώρα θα ήθελα να ελπίζω.. Αλλά δεν είμαι και τόσο αισιόδοξη. 

Γιατί κανείς δεν δίνει ακόμα και τώρα βάση σε αυτά τα μικρά, τα μεγάλα, τα πρακτικά που οδήγησαν σε ζημιές.

Απλά φωνασκούν σκεπτόμενοι τις επόμενες εκλογές και όχι το πώς θα μπορούσαν να διορθωθούν κάποια πράγματα.

Ντροπή είναι..

Γενικά στην Κύπρο ντρεπόμαστε για τα πιο άκυρα πράγματα.

Είναι γενικό το κακό. Ντρεπόμαστε να γνωρίσουμε καινούριο κόσμο ας πουμε. Πραγματικά κάθε φορά που καλώ καμια φιλη μου να πάμε κάπου και με ρωτά “εννάσhει τζι άλλους? Μα ενιξέρω κανέναν.. αντρέπουμε..” θέλω να τσιριλλώ! Εε? εννα τους γνωρίσεις κόρη μου. Σιγά το πράμα! Δηλαδή όλους όσους ξέρεις τωρά εξερές τους που μωρό? Ήσασταν σε διπλανές θερμοκοιτίδες?  Και αν δε συμπαθήσεις κανέναν πάλε σιγά το πράμα. Ετο εφκηκες έξω, εγνώρισες 5 πλάσματα. Δε θα σου τους κοτσιανιάσουμεν.

Εχω ξάδερφη που αντρέπετε και αποφεύγει να κατεβαίνει σε περίπτερο, άλλο από αυτό που είναι συνηθισμένη. Καλά αυτό ανήκει στις παθολογικές περιπτώσεις.Έχω κάποιους  γνωστούς που αντρέπουνταν να έρτουν στο flash mob.(ατς! εσυνδύασα τα) 

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν το θέμα της αντροπής:

Ντροπή είναι να έχεις σκύλο και να τον έχεις δεμένο ούλλη μέρα κάθε μέρα.

Ντροπή και ΑΙΣΧΟΣ είναι να ρίχνεις φόλα.

Ντριπή και ΑΙΣΧΟΣ είναι να βασανίζεις και να κακοποιείς ζώα.

Ντροπή είναι να περιπαίζεις κάποιον που του αρέσεις και θέλει να κάνει κάποια σχέση μαζί σου, αφήνοντας τον να νομίζει ότι έχει ελπίδες, μόνο και μόνο γιατι δεν εχεις καποιον καλύτερο να ποσκολιέσαι.

Ντροπή, έτι περεταίρω, είναι να είσαι με κάποιον μόνο και μόνο γιατί έχει λεφτά/καλό αυτοκίνητο/όνομα κτλ. (και μετά λένε τις ξένες πουτάνες)

Ντροπή είναι να ξέρεις πως ο άλλος εν παντρεμένος τζαι να του κολλάς/γίνεσαι το τρίτο πρόσωπο.

Ντροπή είναι να είσαι παντρεμένος τζαι να σιογλύφεσαι ποτζί ποδά κερατώνοντας και αποκρύπτοντας πολλές φορές το γάμο σου.

Ντροπή είναι να κάμνεις κοπελλούθκια τζαι να τα μεγαλώνει και κυρίως “διαπαιδαγωγει” η Σριλανκέζα σου, γιατι δεν προλαβαίνεις να ασχοληθεις, έχεις και νύσhια να σάσεις.

Ντροπή είναι να παρκάρεις σε θέσεις για ανάπηρους ή να πιάνεις 2-3 πάρκινγκ με τον τρόπο που επάρκαρες γιατί εβαρκέσουν να το ισιώσεις λίο.

Ντροπή είναι να το παίζεις κοσμικιά και σοσιαλιτέ (μη χε..)

Ντροπή είναι να μοτιφάρεις τη μοτόρα/αυτοκίνητο σου τζαι να μεν αφήνεις τους ανθρώπους να τζιμηθούν. Η ακόμα χειρότερα να κάμνεις σούζες βάζοντας σε κίνδυνο αθώους. (βλαμμένε)

Ντροπή είναι να έχεις το κοπελλούιν σου να στέκεται μες στο αυτοκίνητο αντι να το βάλεις να είναι ασφαλισμένο στο κάθισμά του με τη ζώνη. (καθυστερημένε)

Ντροπή είναι να πάεις εκδρομή σε βουνό/θάλασσα και να αφήνεις σκουπιδότοπο πίσω σου.

You get the point..

Δεν είναι ντροπή να γνωρίζεις ανθρώπους, δεν είναι ντροπή να κάνεις πράγματα καινούρια, δεν είναι ντροπή να έχεις παραπάνω κιλά, δεν είναι ντροπή να προσπαθείς να κάνεις πράγματα έστω και αν δε σου πολλοπερνά, δεν είναι ντροπή να κάνεις κάτι διασκεδαστικό που θα σε κάνει και εσένα να περάσεις καλά και κάποιους να χαμογελάσουν.

Συμπληρώστε κατά βούληση…

Φρίκι πήπολ

Σε συνέχεια του Λοβ...

Όταν επέστρεψα Κύπρο που τες σπουδές στην Ελλάδα, βρέθηκα λίγο έξω από τα νερά μου στο ντέιτιγκ φίλτ. Από τους καλαμαράες με τα “αστέρι μου” “ψυχή μου” “κοπέλα  μου” κτλ, που φλερτάρουν ασύστολα και “έλα μωρέ δεν τρέχει τίποτα” χωρίς φόβο της χυλόπιτας, στους Κυπραίους που το πιο τολμηρό πράγμα που θα κάνουν είναι να σε κοιτούν με νόημα από απέναντι, κρατώντας το ποτό και σούζοντας μόνο το κεφάλι στο ρυθμό της μουσικής, και το πολύ πολύ περνώντας με το αυτοκίνητο να σου φωνάξουν κανένα “πεζούνα μου” “πέρτικα μου” και άλλα πτηνοειδή πριν εξαφανιστούν..

Άσε που οι παρέες εδώ είναι κλειστές και  δύσκολα ανοίγονται σε νέα άτομα και ειδικά ελεύθερες γυναίκες. . Σιγά σιγά (μα πολύ σιγά) όμως έγινε και αυτό.

Το να γνωρίσω κάποιον στα κλαμπ ήταν ακατόρθωτο για μένα. Αφού εν κοντεύκουν ρε κουμπάρε. Τζαι πές ότι εκοντεύκαν. Τι κουβέντες να κόψεις μες το κλαμπ? Εγώ θέλω να μιλήσω με τον άλλο, για να δω αν αξίζει τον κόπο. Βάλθηκαν λοιπόν κάποιοι γνωστοί να μου γνωρίσουν δικούς τους γνωστούς. Και αν και τα περισσότερα ήταν τραγικά τους ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και την καλή τους θέληση. 

Να σας πω θκιο τρείς περιπτώσεις? (ναιαιαιαι-κύμμα)

#1^η περίπτωση

Μια γνωστή βρήκε γκόμενο και πάμε να μου γνωρίσει και μένα τον φίλο του φίλου.

Εμφανίζομαι στην καφετέρια και βλέπω έναν τύπο..πώς να τον περιγράψω..σαν κομπάρσος σε κυπριακό σκετς που κάμνει το θαμώνα στον καφενέ του χωρκού. Ου άτε ήντα επιφανειακή που είμαι α! Ο άθρωπος μπορεί να εν μάλαμα τζαι να με τραβήσει με τα ψυχικά του χαρίσματα. Τα όποια όταν άρχισε να ξεδιπλώνει εφώναζα που μέσα μου “σύναξε τα, σύναξε τα” σαν να είδα κατσαρίδα.

Οι κουβέντες του ξεκίνησαν με το πόσο μαλάκας εν ο μάστρος του και ότι είπεν του μες τα μούτρα προχτές «εμένα να μεν μου μιλάς έτσι» γιατί εν μάγκας τζαι άδρωπος τζαι δε σηκώνει παρατηρήσεις τζαι υποδείξεις . Επεκτάθηκαν στο πόσο μαλάκας ήταν ο αξιωματικός του στο στρατό με απαρίθμηση με ποιους εδέρτηκεν τζαι πόσες έφαεν στο στρατό.

Σε κάποια στιγμή με ρώτησε με ποια ομάδα είμαι και όταν του είπα “με καμιά” άνοιξε ακόμα περισσότερο το πουκάμισό του, από όπου φαινόταν διακριτικά η δασύτριχη γούνα του την οποία κοσμούσαν γρουσαφένες αλυσίδες, τράβηξε μία από αυτές, για να μου δείξει ξεκάθαρα το γρουσαφένο τριφυλλούδιν που εκρέμετουν πας τον  γρουσαφένο τον  άλυσο τζαι  κάμνει κάποιο σχόλιο για την ομονοιάκκα που δεν το άκουσα καθαρά γιατί είχα μια εξωσωματική εμπειρία από την προσπάθεια του εγκεφάλου μου να μπλοκάρει το τραυματικό γεγονός.

Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με βλακώδη ανέκδοτα με ππούττους.

Άντεξα 1.5 ώρα και αποχώρησα με κάποια φτηνή δικαιολογία.

#2^η περίπτωση

Αστυνομικός στη φρουρά κάποιου βλαμμένου πολιτικού. Εν είσhεν τ ι π ο τ ε να πει για κ α ν έ ν α θέμα. Μόνο με τον άλλο αρσενικό της παρέας έκοψεν λίες κουβέντες για μάππες τζαι  τζυνήι...→ Φύε να με σε θωρώ ομπρός μου. Δολοφόνε. Βλαμμένε. Άχρηστε. Που νομίζεις ότι εν κανένα κατόρθωμα να παίζεις πουλλούθκια. Αλόπως εν που παίζεις πολλά το δικό σου πουλούιν τζαι επειραχτήκαν τα ανύπαρκτα εγκεφαλικά σου κυκλώματα.

Έφυεν κυνηγημένος  ο ίδιος.

#3^η περίπτωση

Ελιτζιπολ μπάτσελορ, πέρφεκτ για τα κυπριακά δεδομένα. Καλή δουλειά, πολλά λεφτά,  φάνσι αυτοκίνητο..μεινήσκει με τη μάμμμαν του στα 30κάτι τζαι πάει τακτικά για εξομολόγηση.

Καϊσί: Ενναν προβληματικός λαλώ σας το.

Περίγυρος καϊσιού: Είσαι υπερβολική τζαι φάουσα τζαι ιδιότροπη. Εν εβαρέθηκες πας το ράφι? Δως του ευκαιρία τζαι εν καλός. Βγες άλλο κανένα ραντεβού, μεν κατακρίνεις, τι σε πειράζει τζαι αν εξομολογείται ο αθρωπος?

Καϊσί: Οκ ίσως να έχουν δίκαιο. Τι με πειράζει? Θα μπορούσα να το διερευνήσω σε αλλοκανένα ραντεβού.

---

Καϊσί: Καλάν γιέ μου. Γιατί πάεις μιαν την άλλη εξομολόγηση? Τι αμαρτίες θεωρείς ότι κάμνεις?

Προβληματικός: Όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Η εξομολόγηση κάνει καλό στην ψυχή. Σε ταπεινώνει.

Καϊσί: Ναι αλλά για να νιώθεις τόσο έντονα την ανάγκη κάτι σε βαραίνει. Τι συζητάς με τον πάτερ δηλαδή?

Προβληματικός: Ο,τι μπορεί να κάνω και να θεωρείται αμαρτία. Πολλά πράγματα που δεν τα λαμβάνεις υπόψη σου θεωρούνται αμαρτία. Για παράδειγμα (κοκκινίζει) πονηρές σκέψεις ή (χαμηλόφωνα και συνωμοτικά) η ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής χωρίς σύντροφο ή εκτός γάμου ..

Καϊσί: WTF?? (ζάωμα) WTF²?? (πέρκι να σοβαρομιλά τούτος)

Προβληματικός: ..ναι και ο πνευματικός σε συμβουλεύει. Τα συζητάς μαζί του και σε καθοδηγεί, καμιά φορά μπορεί να σου βάλει και κάνονα, εξαρτάται.

Καϊσί: Ου Γριστός!!! Γιέ μου?!?!? Είσαι ανώμαλος τζαι χαντός. Χαντός επειδή τον 21^ο αιώνα ως τζαι ο κάττος μου ξέρει ότι ο αυνανισμός εννεν αμαρτία. Απόπως και εσέναν επείραξεν σου τα ανύπαρκτα εγκεφαλικά σου κυκλώματα (τούτον εν βρίσιμο όχι κατηγορία αμαρτίας) Και ανώμαλος επειδή εν πολλά διεστραμμένο να πάεις τζαι να περιγράφεις έτσι τσιόφτες σε έναν γερούιν που τάχα αφοσιώθηκε στον πνευματικό κόσμο. Εν Μικελλίδη που θέλεις. Τζαι συ τζαι ο πνευματικός σου. Χαντακωμένε. Πέρκι να θέλεις καμιάν παρθένα τζαι να μεν κάμετε σεξ πριν το γάμο.

Προβληματικός: Ε όι! Εν θέλω παρθένα σιού τζαι καλά. Και φυσικά θα κάνουμε σεξ πριν το γάμο, αλλά εν αμαρτία και γι’ αυτό την εξομολογούμαστε.

Καϊσί: Ως την επόμενη εβδομάδα που θα ξαναπάεις εξομολόγηση. Είσαι χαντός, ανώμαλος και Υποκριτής δηλαδή.