Ανυπομονησία

Πρέπει να εν η πρώτη φορά που ανυπομονώ να τόσον πολλά να αδιαθετήσω τζιαι έχω τζιαι γαμώ τα PMS τζιαι ετσακκρίσαν τα νεύρα μου τζιαι κάμνει μου μουσκουρούθκια. Χάτε κόρη μου τέλειωνε τζιαι έσπασες μας.  Τζιαι, άμαν κάμνω έτσι, για να ξεκινήσει η περίοδος, ήνταλοης εννά κάμνω, άμαν έννα περιμένουμε αποτελέσματα της προσπάθειας? Α?

Τζιαι όι έννεν άγχος. Εν κάτι πολλά διαφορετικό που το άγχος. Εν η σπαστική πρήχτικη σπασταρχίδικη φάση της αναμονής. Ενιμπορώ τες αναμονές. Είμαι οκ με το γεγονός ότι κατά πάσα πιθανότητα έθθα έχουμεν επιτυχία που την πρώτη. Εννεν τούτο που με ενοχλεί. Ξέρω το, περιμένω το τζιαι εν οκ. Σπάζει μου την όμως ότι έννα πρέπει να περιμένουμεν θκιό-2-δύο- εβδομάδες γαμώ τη μου, για να ξέρουμε. Ούφφου. Τζιαι όσον τζιαι να σου λαλεί ο άλλος «μεν το σκεφτεσαι» έννεν εφικτό ρε κουμπάρε. Σκέφτεσαι το. Μόνον και μόνο από περιέργεια να το πάρεις, σκέφτεσαι το. Τζιαι έννα θέλω να μάθω. Που την ίδια ώρα.

Φακ φακ φακ φάκκιτι φακ φακ

Φαντάσου δηλαδή να μεν ήμουν τζιαι τόσο χαλαρή στο θέμα κοπελλούθκια. Ήταν να πελλάνω σίουρα.

-----------

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Ακολουθεί πολλά μακάβριο πόστ.

Εγώ προειδοποίησα α!

Έφυγε μια συνάδελφος. (Καλά δεν ήμασταν στην ίδια υπηρεσία, τομέα κτλ, ούτε φιλενάδες, αλλά πάλε, μιαν επαφή για τα της δουλειάς είχαμεν την και όσο να ‘ναι εν σοκ.) Πάππαλα. Την Παρασκευή ήταν δουλειά, το Σ/Κ εμπήκε νοσοκομείο, τζιαι τρεις  μέρες μετά επίεν.  Τέλος. Φινίτο.

Κιάορκαν σου. Τίποτε εν είμαστεν.

Τζιαι εθθυμήθηκα που επέθανεν η γιαγιά μου. Τζιαι εν έιχαμεν τάφο, γιατί μας ήρτε ξαφνικό τζιαι ήταν τζιαι η περίπτωση τέτοια και δε θα έμπαινε στον οικογενειακό του άλλου σογιού. Τζιαι επήαμεν στο κοιμητήριο τζιαι είπαν μας «έχουμε κάποιους ανοικτούς, έτοιμους για τέτοια έκτακτα περιστατικά, δικιαλέξετε έναν τζιαι πηαίνετε στο δημαρχείο με τον αριθμό του σχεδίου να τον γοράσετε».  Τζιαι είχεν πράγματι 3-4 ανοικτούς τάφους έτοιμους τζιαι επεριμέναν τους ανθρώπους τους. Ο ένας ήταν για τη γιαγιά μου. Τζιαι ώσπου να γινούν τα 40, εμπήκαν τζιαι σε κάποιους που τους άλλους πλάσματα, τζιαι άνοιξαν άλλους. Που πριν τους σκάφκουν, για να ’έν έτοιμοι τζιαι να μεν βουρούν τελευταίαν ώρα (ήντα ειρωνία α). Τζιαι εθώρουν τους, τζιαι θωρώ τους ως τωρά όποτε πάμεν κοιμητήριο τζιαι σκέφτομαι ότι τούτοι οι λάκκοι κάποιον καρτερούν. Κάποιον που δεν έχει ιδέα ότι ‘έν τζείνον που καρτερούν.

Αλλα ’έν τζιαμέ. 

Ετοιμοι. 

Ανοικτοί.

Τζιαι που τότε εν ημπόρω να το βγάλω που το νου μου ότι έχει πλάσματα που παρπατούν, μιλούν, κάμνουν τη ζωήν τους τζιαι ο τάφος τους ’εν ήδη ανοικτός τζιαι καρτερά τους. 

Έτοιμος. 

Σκαμμένος. 

Κυριολεκτικά όμως. 

Πολλά ανατριχιαστική σκέψη. 

Τζιαι της κορούδας τούτης ποιος ηξέρει που πόσες ημέρες ήταν ανοικτός τζιαι εκαρτέραν την. Τζιαι τζείνη έρχετουν δουλειά, εμαείρευκεν, εθκιάβαζεν των μωρών της κτλ. Τζιαι ο τάφος ήταν τζιαμέ τζιαι εκαρτέραν την. 

Έτοιμος. 

Σκαμμένος. 

Ανοικτός.

Κιάορκαν σου. Τίποτε εν είμαστεν.

Reproduction

Ωστέ, αποφάσισες να κάμεις παιδί. Αποφάσισες να απαρνηθείς τα ήσυχα βράδια παρέα με ένα καλό βιβλίο, τα νωθρά σαβατοκυρίακα με καλή μουσική και γεύματα με καλή παρέα κατά τα οποία μπορείς να ολοκληρώσεις ολόκληρες προτάσεις και ερωτικά βράδια όπου ορκίζεστε ότι η αγάπη σας είναι το μόνο που χρειάζεστε σε αυτή τη ζωή. Αποφάσισες να μετατρέψεις τους καναπέδες σου σε τραμπολίνα και να εγκαταλείψεις την παραγωγική  ενασχόληση χρήσιμες τέχνες, για να βουράς όπως τον πελλον πουτάπισων τις δικές σου αναπαραγωγές.

ΓΙΑΤΙ????

Ποιητές είπαν πως ο λόγος που οι άνθρωποι κάνουν παιδιά είναι για να κερδίσουν την αθανασία .

Αθανασία? Τωρά που έχω πέντε, το μόνο πράγμα που μου έχει απομείνει είναι η ελπίδα πως θα φύγουν επιτέλους από το σπίτι μου πριν πεθάνω.  Όχι όχι, η αθανασία σίγουρα δεν είναι ο λόγος που εκάμαμεν τούτες τες αξιολάτρευτες πηγές άπλυτων ρούχων και  συνεχούς φασαρίας. Και σίγουρα δεν τα εκάμαμεν επειδή πιστεύαμε ότι θα ήταν διασκεδαστικό να δούμε το ένα να κάθετε σε μία καρέκλα με το πόδι του να εξέχει, ώστε το άλλο να εκτοξευθεί σαν τον Explorer I […]

Ούτε έκαμα παιδάκια για τα δω να προβαίνουν σε πράξεις που θα έπρεπε να μελετηθούν από εξελικτικούς επιστήμονες. «Όλοι στο αυτοκίνητο» τους είπα μια μέρα. Τζιαι οι πέντε εβουρήσαν στην ίδια πόρτα του αυτοκινήτου, προσπάθησαν να πιάσουν το ίδιο χερούλι και πέρασαν τα επόμενα λεπτά δέρνοντας ο ένας τον άλλο. Ούτε και ένα δεν είπε « κοίτα, έχει ακόμα τρείς διαθέσιμες πόρτες!» Από την άλλη, ο σκύλος ήταν ήδη μέσα στο αυτοκίνητο. […]

Ούτε εκάμαμεν παιδιά για να αποκτήσουμε νέες ρυτίδες από το συχνό συνοφρύωμα και το παραμιλητό «μα όι, να σου λαλώ τζιαι να μου λαλείς α!»

Όχι… Σαν τόσα νέα ζευγάρια, ήμασταν τυφλοί και δε βλέπαμε την απόγνωση στα πρόσωπα των γονιών γύρω μας. […]

Όχι, δεν υπάρχει καμία απολύτως λογική πίσω από την επιθυμία ενός άντρα που θα τον κάνει να βγει στον κόσμο, να βρει μια γυναίκα και να της πει «θέλω να σε αγκαστρώσω, για να αποκτήσουμε ένα ποτούτο» […]

Φυσικά ένα βρέφος είναι πάντα αξιαγάπητο.  Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να αντισταθούν σε ένα βρέφος. Οι άνθρωποι τείνουν να βρίσκουν χαριτωμένα ακόμα και τα περιττώματα τους και τα ονομάζουν «κακκάκια» (poopoo). Ναι ακόμα και αυτά γίνονται πολύτιμα, καθώς η άφιξη ενός μωρού συμπίπτει με την αναχώρηση της λογικής μας και οι νέοι γονείς θα υποδείξουν περήφανα στους παππούδες «κοίτα τι κάναμε? кακκάκια!!!» γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με την όποια θεωρία περί εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.  […]

Τα βρέφη είναι τόσο ακατανίκητα που βρίσκουμε χαριτωμένα απόμα και τα αηδιαστικά βρέφη άλλων ειδών. Όπως μια μέρα που έβλεπα στην τηλεόραση ένα πρόγραμμα για τις χελώνες. Και όπως έδειχνε δεκάδες σαλιαρισμένα και λιγδιασμένα χελωνάκια να προσπαθούν να φτάσουν στο νερό, ασυναίσθητα αναφώνησα «ωωω... κοίτα τι χαριτωμένα χελωνάκια..»

Ναι ένα μωρό έχει ασκεί μια τόσο ακατανίκητη έλξη στους ανθρώπους που τους αρέσει ακόμα και να το κοιτάνε όταν κοιμάται. Δέστε πως ολόκληροι μαντράχαλοι πατάνε στις μύτες των δακτύλων τους για να χαζέψουν ένα μωρό στην κούνια του. Και ίσως αυτό να απαντά το γιατί οι άνθρωποι κάνουν μωρά που σύντομα θα αρχίσουν να περιφέρονται ανεξέλεγκτα και να τσιριλλούν «δικό μου, δικό μου, δικό μου».

Γιατί μια τέτοια απόφαση λαμβάνεται από την καρδιά και όχι από τη λογική.

Bill Cosby - Fatherhood

...Και όταν πια πάρεις τούτη την παράλογη απόφαση, κλαίεις τα λεφτά που έδωκες στα προφυλακτικά τόσα χρόνια.

Nah! Τουλάχιστον, όταν θα μας ρωτήσουν οι κότσιροι από πού έρχονται τα μωρά, θα έχουμε εύκολη την απάντηση. Από το γιατρό!

Εγχειρίδιο καλής συζύγου 101

Όταν ο σύζυξ πάει να κάμει εγχείρηση,

Βήμα α. Ετοιμάζεις βαλιτσούα για το νοσοκομείο με φρεσκοπλυμενοσιδερωμένες πιζαμούδες, παντοφλούδες κτλ.

Βήμα β. Περιμένεις με ελαφρώς ανήσυχο ύφος να τελειώσει η επέμβαση.

Βήμα γ. Βκάλλεις τον βίντεο σαν ‘έν μαστουρωμένος ‘πού την αναισθησία τζιαι λαλεί αρλούμπες, για να το δείχνεις μετά σε συγγενείς και φίλους και να χασκογελάτε.

'Hντα Τζιαιρούς Εφτάσαμεν..

…Να μιλά ο Κουλίας,

…Να βκάλλει νόημα,

…Να συμφωνώ μαζί του

Μετά το γάμο...

…ΦΥΣΙΚΑ και η ζωή σου αλλάζει! 

Μιλούμεν είναι μία καύλα! 

Χαλόου? Το μαλλί δε φριζάρει πλέον, το λουβί καθαρίζεται μόνον του τζιαι οι κλανιές μας μυρίζουν ροδόσταμμαν!

Μα πέτε μου? Ο κόσμος χάννει τσας παραπάνω τωρά τελευταία οξά εν πολλή η πυρά?

Γαμοαπολογισμός

Επέρασεν τζιαι τούτο... 

Τζιαι όι πως θέλω να χουμιστώ.. Άκυρον. 

Ναι ρε κουμπάρε, θέλω να το χουμιστώ τζιαι έννα το πει τζιαι ο κώλος μου. Εκάμαμεν έναν πολλά καλό γάμο. Τέλειο. Τζιαι χαίρομαι γιατί εκάμαμεν πολλύν κόπο για τούτο.

Μα πόθθεν να ξεκινήσω? Που την brooch bouquet ανθοδέσμη που την εκάμαμεν μαζί με την καισομαμά? Που το ότι αντί για βιβλίο ευχών έκαμα ένα πινακούδιν τζιαι εγράφαν μας πάνω με τα φλομάστερ? Λατρέυω το εν τω μεταξύ τζιαι τωρά έχουμεν το μες το καθιστικό αντί να έχω ένα ηλίθια διακοσμημένο τετράδιο να συνάει σκόνες μες τα σέντε.

Που το τες μπουκάλες-βάζα τζαι φιζούδες-κηροπήγια που εγεμώσαμεν τα τραπέζια που πάλε έκαμα τα μόνη μου τζιαι εσχολιάζαν κάτι συγγενείς «μα πόσα ριάλια επετάξαν μες την κρίση για τόσα βάζα τζιαι κακόν» ΜΟΥΧΤΙΝ κοκόνες μου μούχτιν!

Που την τούρτα που ήταν από κεφαλοτύρια το ένα πας το άλλο? Εππέσαν ούλλοι πάνω της σαν τες μούγιες. Οσο να ναι πάει παραπάνω το τυρούδιν με το φρούτο μαζί με τα κρασιά και τα ποτά παρά μια στοτζιασμένη δούκισσα. Θένκς -ξέρεις ποιος είσαι- που με έστειλες σε εκείνο τον τόπο για την τέλεια βάση για την τούρτα ‘που κορμό του πεύκου. Το αυτοκίνητο μουσκομυρίζει ακόμα.

Γιατί το σιόου που εκάμαμεν αντί για πρώτο χορό? Θεεεενκς μωρό μου που δεν είσαι όπως το ξυλάγγουρο σαν τους παραπάνω Κυπραίους τζιαι γουστάρεις τον πασιαμάν… λοβ γιου!

Όι όι επήαν ούλλα τέλεια. Τζαι ο προγραμματισμός που έκαμα τζιαι οι λεπτομέρειες που εκάμαν τη διαφορά στο να το διασκεδάσουμε τζιαι εμείς τζιαι ο κόσμος. 

Ούτε να ταλαιπωρηθεί κανένας πολλά μες τον πύρουλο, ούτε να δυσπυρκάσουμεν τους φίλους με το να έχει πολλη διαφορά ώρας η εκκλησία με το κέντρο ή με το να καθυστερήσουμε να φκούμεν στην πίστα τζιαι να είναι ένα σκέτο χαιρέτημαν ο γάμος, ούτε τίποτε ‘που τούτα τα σπαστικά. 

Έννεν ανάγκη ρε κουμπάρε να στέκουμαι τζιαμέ όπως το παλλούκιν, γιατί έννα έρτει και άλλος κόσμος. Ε ας έρτει, ας σερβιριστεί και ας μας έβρει στην πίστα, πού έν’ το πρόβλημα? 

Άμαν μας έβρουν τα μεσάνυχτα τζιαι στεκούμαστεν τζιαμέ ήνταλοις έννα έχουμεν όρεξη, τζιαι εμείς τζιαι οι φίλοι μας, να τα σούσουμεν? Εμείς ήμασταν πας την πίστα λίον μετά τες 10:30 τζαι μιλούμε για ανοιχτό γάμο.

Α! Τζαι δώστε βάση δαμέ: Όσο καλό κλιματισμό και να έχει ένας τόπος, έστω και το καλύτερο ξενοδοχείο, πάλε εν για το καλοκαίρι της Κύπρου που μιλούμε. Τζιαι, άμαν χορεύκεις, τρέχουν ‘που πάνω σου. Έβαλα λοιπόν έναν (ήθελα 2 αλλά χάτε) ποτζείνους τους μεγάλους τους ανεμιστήρες, που εν όπως την τουρμπίνα του αεροπλάνου, ψηλά να φυσά  ‘που πάνω της πίστας (να μεν σηκώνονται τζιαι τα φουστάνια ίσια πάνω). Το πόση διαφορά έκαμε δε λέγεται. Εσχολιάσαν μας το θετικά πολύς κόσμος, ότι εβοήθησεν στο να μείνουν παραπάνω στην πίστα τζιαι να νιώθουν άνετα. Που τα καλύτερα πράματα που έκαμα.

Τζιαι θα το λαλώ όπου βρεθώ και όπου σταθώ:

Μεν παίρνετε το γάμο σας πολλά σοβαρά. Ένα παναΰρι είναι. Ένα μεγάλο πάρτι. Τίποτε περισσότερο τίποτε λιγότερο. Κάμετε το διασκεδαστικό και για σας και για τους καλεσμένους σας.

Εμάς εκτός ‘που τα άλλα είχε θέμα.  Ρετρό ντίσκο νάιτ συγκεκριμένα. 

Είπαμε και σε πολλούς καλεσμένους να ντυθούν ανάλογα –ξέρετε με το στυλ 60ς, 70ς, 80ς- και αυτό όσο να ‘ναι  έβαλε τον κόσμο σε άλλη διάθεση. Ο DJ κράτησε το πρόγραμμα 70-30 σε σχέση με το θέμα, για να μην αποκλείσουμε τελείως τα παραδοσιακά και τα λαϊκά. Είχα του πει να μεν τολμήσει να βάλει λάουντζ μουσική ιμίχιμου κατά τη διάρκεια του φαγητού/χαιρέτησης. Έντζιαι να νανουρίσουμε τον κόσμο. Οκ άρχισε με τα πιο μπαλαντέ των 70ς και 80ς και όσο περνούσε η ώρα έβαζε πιο δυναμικά κομμάτια. 

Ο κόσμος έκοφκεν κουβέντες του στυλ «πωω ρε πελλέ μου, που το αθθυμήθηκεν τούτο, θυμάσαι που τον καιρό που επιένναμεν κάτω δισκοθήκες τζαι μπλα μπλα μπλα». Ενιγουέι οι δεκαετίες εκείνες εν αξεπέραστες μουσικά. Τζιαι το καλύτερο, έβαλε οθόνη στην οποία έδειχνε τα ορίτζιναλ βίντεο κλίπ των τραγουδιών. Ήταν και γαμώ τα ποσκόλια για τον κόσμο και δεν τον άφησε να βαρεθεί.Μετά που εκατεβήκαμεν για το κόψιμο της τυρότουρτας τζαι εκάμαμεν τον πελλάρικο χορό μας, έβαλε τους καλαματιανούς και τα λαϊκά για καμιά ώρα τζιαι εξαναγύρισεν το στα 70ς-80ς ελληνικά και ξένα. 

Τζιαι είχα πάει τότε στα καρναβάλια στο Τζιάμπο τζαι έπιασα διάφορες σχετικές πελλαρούες όπως κάτι γυαλιά με παρπέττες όπως του Έλβις για τους άντρες, μεγάλα και πολύχρωμα με σκουλαρίκια με το σήμα της ειρήνης για τες κορούδες, μπαντάνες για τα μαλλιά, κολιέ με άλυσους με το σήμα της ειρήνης κτλ. Τζιαι σε τούτη τη φάση, που εμείναμεν λίον εμείς τζιαι ‘μείς, είχα πει σε ένα φίλο να βγάλει έξω το κουτι που τα είχα τζιαι να τα μοιράσει στον κόσμο. 

Έγινε π-α-ν-ι-κ-ο-ς! Τζιαμέ που αρκέψαν να λίο να κουράζονται ήταν σάννα τζιαι ήπιαν έκσταση. Ως τζιαι ο πιο σοβαροφανής θκειός τζαι θκειά εκάμναν αξιούθκια με τα γυαλιά τζιαι τους άλυσους τζιαι ετραπηούσαν ίσια πάνω. Αμαν τούτοι εκάμναν έτσι, φαντάζεσαι τι εγίνηκεν με τους φίλους. Η πίστα δεν άδειασε ούτε λεπτό ως τες 3:30 το πρωί.

Ως τζιαι ο DJ μου έκαμνεν παναΰρκα τζιαι έβαλε ποτούτα τα γυαλλούθκια τζιαι έκαμνε κάτι χορευτικά του στυλ μπλούζ μπραδερς. α ψ ο γ ο ς.

Εν έχει καλύτερο πράμα ‘που το να σου στέλνει μηνύματα άσχετος κόσμος τζιαι να σου λαλεί «ευχαριστούμε, επεράσαμεν τέλεια».